5. 12.
122. මම පෙර හිමියා නැති දූ පුතුන් නැති දුක්පත් වූවක් වූමු. ඥාතිමිත්‍රයන් නැති වූමු. (එයින් මැ) බත්පිළී නො ලත්මු.
123. මම මැටිපය ද දඬුකඩක් ද ගෙන ගෙන් ගෙට සිඟමින් ශීතොෂ්ණයෙන් දැවෙමින් සත්වසක් හැසිරුණුමු.
124. යළි ආහාරපාන ලබනසුලු පටාචාරා මෙහෙණ දැක ඇය කරා එළඹ සසුන් පැවිද්ද (‘දෙනුමැනවැ’යි) කීමු.
125. ඒ පටාචාරා මෙහෙණ ද අනුකම්පායෙන් මා පැවිදි කළා. ඉක්බිති ඔවාදී මා පරමාර්‍ත්‍ථයෙහි (කමටහන් කියා) යෙදූ.
126. මම ඇය බස් අසා ඒ අනුසසුන් කළමු. ආර්‍ය්‍යාවගේ ඔවා නො සිස් විය. ත්‍රිවිද්‍යාප්‍රාප්ත වූමු. අනාස්‍රව වූමු.
මෙසෙයින් චන්‍ද්‍රා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
චන්‍ද්‍රා ථේරීගාථා යි.
පඤ්චක නිපාතය නිමි.
6. ඡක්කනිපාතය.
6. 1.
127. මෙලොවට ආවාවූ හෝ මෙලොවින් ගියාවූ හෝ යම් මැ කෙනකුගේ ආගියමඟ නො දන්නේ ද, කොහි සිට ආවාවූ ඒ සතකු ගෙන ‘මාගේ පුත්‍රයහ’යි අඬන්නෙහි ද?
128. මෙලොවට ආවාවූ හෝ මෙලොවින් ගියාවූ හෝ ඔහුගේ මඟ දන්නෙහි ද ඔහු ගෙන ශෝක නො කරන්නෙහි යැ. ප්‍රාණීහු මෙබඳු සැහැවි ඇත්තාහු යැ.
129. නො යදනාලදු වැ එලොවින් ආයේ යැ, නො අනුදන්නා ලදු වැ මෙලොවින් ගියේ යැ කිසියම් ගතියක් සිට මෙලොව අවුත් කිහිප දිනක් වැස මෙලොවිනුදු අන් ගතියකට පිළිසිඳ විසින් ගියේ යැ එයිනුදු අන් භවයකට යෙයි.
130. මළේ මනුෂ්‍ය ආදී රූපයෙන් සැරිසරමින් යෙයි යම්සේ ආයේ වේ ද එසේ ගියේ යැ, එහිලා කවර පරිදේවනායෙක් ද!
131. යම් මෙහෙණක් ශෝකයෙන් මඬනාලද මාගේ පුත්‍ර ශෝකය දුරලූ ද ඕතොමෝ මාගේ නො දැකියහෙන ළය ඇසුරු කළ ශෝක නමැති හුල ඒකාන්තයෙන් උදුරා ලූ යැ.
132. මම දැන් උදුරලූ හුල් ඇති වැ තෘෂ්ණා නැති වැ පිරිනිවි බුදුන් දහම් සඟුන් සරණ කොට යෙමි.
මෙසෙයින් පන්සියක් පමණ තෙරැණිහු ගාථා කීහු.
පන්සියක් පමණ තෙරැණින්ගේ ගාථා යි.
6. 2.
133. මම් පුත්‍රශෝකයෙන් පීඩිත වැ එහෙයින් මැ විසංඥ වැ එයින් මැ නග්න වැ විසුළ කෙහෙ ඇති වැ ඒ ඒ තැන හැසිරුණුමු.
134. කසළගොඩෙහි ද සොහොන්හි ද රියමඟ ද වාස කළමු. තුන්වසක්කල් සාපවසින් පෙළෙමින් හැසිරුණුමු.
135. අනතුරු ව මියුලුනුවර බලා වඩනා අදාන්තයන් දමනය කරන කොයිනුදු බිය නැති සුගත වූ සම්බුද්ධයන් වහන්සේ දුටුමු.
136. පියවි සිත් ලැබ වැඳ ඔබ කරා එළැඹුමු, ඒ ගොයුම්ගොත් බුදුහු මට අනුකම්පායෙන් දහම් දෙසූසේක.
137. ඔබගේ දහම් අසා සසුන්හි පැවිදි වූමු. බුද්ධ වචනයෙහි (භාවනානුයෝග වශයෙන්) යෙදෙමින් නිර්‍වාණ පදය පසක් කළමු.
138. තෙල නිවන කෙළවර කොට ඇති සියලු ශෝකයෝ මුලුසුන්හ. ප්‍රහීණයහ. යම් වස්තුයෙක ශෝකසම්භවය වේ ද, මා විසින් ඒ වස්තූහු ත්‍රිවිධ පරිඥායෙන් දන්නා ලදහ.
මෙසෙයින් වාසෙට්ඨි මෙහෙණ ගාථා කිවු ය.
වාසෙට්ඨි ථේරීගාථා යි.