2. 6.
29. මම් (රොවින් පෙළීමෙන්) උපන් දුක් ඇති වැ එයින් මැ දුබල වැ ඉක්මගිය යොවුන් බව ඇත්තී වෙමි. සැරයටිය එල්බගෙන යමි. එතෙකුදු වුව (ගිජුකුළු පව්වට නැඟී -)
30. සඟළ සිවුර අත්පසැ තබා පාත්‍රය ද යටිහුරු කොට තබා ශෛලපර්‍වතයෙහි හුන්මු තදනන්තර වැ (වීර්‍ය්‍යසමතායෙහි යොදනලද බැවින්) මාගේ සිත ආස්‍රවයන් කෙරෙන් මිදිණ. මා විසින් ත්‍රිවිද්‍යාවෝ ලබනලදහු. බුදුරදුන්ගේ අනුසසුන් කරන ලද.
මෙසෙයින් මෙත්තිකා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
මෙත්තිකා ථේරීගාථා යි.
2. 7.
31. මම් දිව්‍යකාය ප්‍රාර්‍ත්‍ථනා කරමින් පක්‍ෂය සම්බන්‍ධ තුදුස්වක් පසළොස්වක් දිනයෙහි දු ප්‍රාතිහාර්‍ය්‍යපක්‍ෂ (තෙළෙස්වක, පෑළවිය, සතවක, නවවක දින) යෙහි දු අෂ්ටාඞ්ග සමන්‍වාගත වූ පෙහෙවස් වූසුමු.
32. මම් අද එක් වේලේ වළඳන බතින් යුතු වැ මුඩු කළ කෙහෙ ඇති වැ සඟළ සිවුරු පෙරෙවි සිරුරු ඇති වැ හෘදයෙහි ක්ලේශදරථ හැරපියා දිව්‍යනිකාය නො පතමි.
මෙසෙයින් මෙත්තා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
මෙත්තා ථේරීගාථා යි.
2. 8.
33. මෑණියෙනි, පාදතලයෙන් උඩ කේශමස්තකයෙන් යට මේ අපවිත්‍ර වූ කුණුගඳ හමන කය නුවණින් ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරව.
34. මෙසේ (පුතණුවන් අභය තෙරණුවන්ගේ ඔවා පරිදි, අනිත්‍යානුදර්‍ශනාදි විසින්) වාස කරන මා විසින් හැම රාගය (රහත් මඟින්) නසන ලද. හැම ක්ලේශපරිදාහ සිඳුනා ලද, (එහෙයින් මැ) සිසිල් වූමු. (සඋපාදිසේසනිබ්බාන ධාතුයෙන්) නිවියා වෙමි.
මෙසෙයින් අභයමාතා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
අභයමාතා ථේරීගාථා යි.
2. 9.
35. අභයාවෙනි, යම් කයෙක පුහුදුන්හු ලැගුණාහු වෙත් ද ඒ කය බිඳෙන සුලු යැ, (එකරුණ) මැනැවින් දන්නා සිහිනුවණ ඇති මම් මේ කය නිරපේක්‍ෂක වැ හැරපියමි.
36. (ජාති ජරාදි) බොහෝ වූ දුඃඛධර්‍මයෙන් පහස්නාලද (එයින් මැ) අප්‍රමාදයෙහි ඇලුණු මා විසින් තෘෂ්ණාක්‍ෂය සඞ්ඛ්‍යාත නිවන ලබන ලද. බුදුරදුන්ගේ අනුසසුන් කරනලද.
මෙසෙයින් අභයා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
අභයා ථේරීගාථා යි.
2. 10.
37. යම් දවසෙක පටන් මම් (විරියසමතා නැතියෙන්) සිත්හි වශී වැ නො පවත්මින් (එහෙයින් මැ) චිත්තශාන්තිය (ආර්‍ය්‍යමාර්‍ගසමාධිය) නො ලැබ රැය සතර පස් වරක් වෙහෙරින් නික්ම ගියමු ද,
38. ඒ මා විසින් අට වැනි රාත්‍රියෙහි තෘෂ්ණාව නසන ලදු. බොහෝ වූ දුඃඛ ධර්‍මයෙන් පහස්නා ලද. (එහෙයින් මැ) අප්‍රමාදයෙහි ඇලුණු මා විසින් නිවන් ලබනලද. බුදුරදුන්ගේ අනුශාසනා කරන ලදි.
මෙසෙයින් සාමා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
සාමා ථේරීගාථා යි.
දුකනිපාතය නිමි.