1. 14.
14. (ස්වසන්තතිපර්‍ය්‍යාපන්න වූ චක්‍ෂුරාදි) ධාතූන් දුක් විසින් දැක පුනර්‍භවයට නහමක් පැමිණෙව. භවයෙහි තෘෂ්ණා ඡන්‍දය හැරපියා උපශාන්ත වැ හැසිරෙව.
මෙසේ සුමනා මෙහෙණ ගාථාවක් කිවු යැ.
සුමනා ථේරීගාථා යි.
1. 15.
15. කායසංවරයෙන් සංවෘත වීමි, වාක්සංවරයෙන් සංවෘත වීමි. වැළි අධිචිත්තයෙන් සංවෘත වීමි, අනුශය සහිත තෘෂ්ණාව උදුරාපියා සිහිල් බවට පැමිණියෙම් නිවියෙම් වෙමි.
මෙසෙයින් උත්තරා මෙහෙණ ගාථාවක් කිවු යැ.
උත්තරා ථේරීගාථා යි.
1. 16.
16. වෘද්ධාවෙනි, තෙපි පහුල්වතින් සිවුරු කොට පෙරෙවියාව සුවසේ හොව, යම්හෙයෙකින් තොපගේ රාගය සන්හිණි ද එහෙයින් සිහිල් වැ පිරිනිවියා වව.
මෙසෙයින් වෘද්ධප්‍රව්‍රජිත සුමනා මෙහෙණ ගාථාවක් කිවු යැ.
සුමනාබුඩ්ඪපබ්බජිතා ථේරීගාථා යි.
1. 17.
17. දුබල වූයෙම් සැරයටිය එල්බගෙන පිඬු සිඟා ඇවිද වෙවුළන ගාත්‍ර ඇති වැ එහි මැ බිම හිණිමි. කයෙහි ආදීනව දැක යළි මා සිත කෙලෙසුන් කෙරෙන් මිදිණ.
මෙසෙයින් ධම්මා මෙහෙණ ගාථාවක් කිවු යැ.
ධම්මා ථේරීගාථා යි.
1. 18.
18. ගිහිගෙය හැරපියා ප්‍රිය එළවන පුත්‍රයන් හා ගොමහීෂාදීන් හැරපියා රාගයත් ද්වේෂයත් ආර්‍ය්‍යමාර්‍ගයෙන් සිඳපියා අවිද්‍යාව ද මාර්‍ගයෙන් නසා අනුශය සහිත තෘෂ්ණාව උදුරාපියා උපශාන්ත වැ නිවුණුමු.
මෙසෙයින් සඞ්ඝා මෙහෙණ ගාථාවක් කිවු යැ.
සඞ්ඝා ථේරීගාථා යි.
ඒකකනිපාතය නිමි.
2. දුකනිපාතය
2. 1.
19. නන්‍දාවෙනි, ආතුර වූ අපවිත්‍ර වූ පූතිභාවයට ගිය (තෙල) ශරීරය බල, වික්‍ෂේප නැතියෙන් ඒකාග්‍ර වූ (අරමුණෙහි මොනොවට පිහිටියෙන්) සුසමාහිත වූ සිත අසුභය පිණිස වඩව.
20. (නිත්‍යනිමිත්තාදීන් දුරලනුයෙන්) අනිමිත්ත නම් වූ විපස්සනාව වඩව, මානානුශය දුරලව, ඉක්බිති මානයාගේ දුරු කිරීමෙන් උපශාන්ත වැ වාස කරව.
මෙසෙයින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අභිරූපනන්‍දා සික්ඛමානාවට මේ ගාථායෙන් නරතුරු ඔවදන් දෙනසේක.
අභිරූපනන්‍දා ථේරීගාථා යි.
2. 2.
21. නිර්‍වාණාවබෝධයට මාර්‍ග වූ යම් සප්තබෝධ්‍යඞ්ග කෙනෙක් ඇද්ද යම් පරිදි බුදුන් විසින් දෙසන ලද්දාහු ද ඒ හැම බෝධ්‍යඞ්ගයෝ මා විසින් භාවිතයහ.
22. යම් හෙයෙකින් මා විසින් ඒ ධර්‍මකාය සඞ්ඛ්‍යාත භාග්‍යවතුන් වහන්සේ (ආර්‍ය්‍යධර්‍මදර්‍ශනයෙන්) දක්නා ලද්දාහු ද එහෙයින් මේ අන්තිම ශරීරය වෙයි. ජාතිසංසාරය ක්‍ෂය වී දැන් පුනර්‍භවයෙක් නැති.
මෙසෙයින් ජෙන්තා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
ජෙන්තා ථේරීගාථා යි.
2. 3.
23. සුමුත්තිකාවෙනි, සුමුත්තිකාවෙනි, මොහොලින් මොනොවට මිදුණමු. මාගේ සැමියා නිර්ලජ්ජයෙක. (හේ මට නො රිසි වෙයි) (දිවි තකා කැරෙන) ඡත්‍රය ද නො රිසි වෙයි. මාගේ බත් පිසන සැළිය දියබරණ ගඳ හමයි. (මෙ හැමයෙන් මොනවට මිදුණමු)
24. මම් රාගය ද ද්වේෂය ද ‘චිච්චිටි චිච්චිටි’ යන අනුකරණයෙන් නසාලමි. මම වෘක්‍ෂමූලයට එළඹ ‘අහෝසුඛං’ යි සුඛවශයෙන් ධ්‍යාන කරමි.
මෙසෙයින් සුමඞ්ගලමාතා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
සුමඞ්ගල මාතා ථේරීගාථා යි.