එහි නිත්‍යසංඥායෙහි අධිමුක්ති ඇති ඔබිනොබ සිත මෙහෙයවන සිහි නො එළවන්නහුට අනිත්‍යසංඥාව නො වටහයි, පස්කම්ගුණයෙහි සුඛාස්වාදයෙහි ඇලුණු පැවැතුම් ඇති (ලෝභාදි) අගතිය නො සිතන්නහුට දුඃඛසංඥා නො වටහයි. ස්කන්‍ධ ධාතු ආයතනයන්හි ආත්ම යයි. අධිමුක්ති ඇති නානාධාතු අනේකධාතුවිනිර්භෝගය නො සිතන්නහුට අනාත්මසංඥාව නො වටහයි. පැහැසටහන්හි ඇලුණහුට ද (කෙලෙස් විසින්) ශුභයෙහි ගිජු වූවහුට ද වෙසෙසින් පිළසන් වූ අශුභසංඥාව නො වටහයි.
6-19. ශ්‍රද්ධාව නො මකුබව ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තීය, හැදැහීම වැටහීම කොට ඇත්තී යැ, සතර සෝතාපත්තියඞ්ගයෝ ඒ ශ්‍රද්ධාවට ආසන්නකාරණ යි. භාග්‍යවතුන් විසින් මෙසේ වදාරන ලද: “මහණෙනි, සද්ධින්‍ද්‍රිය කොහි දතයුතු යැ: කුශලධර්‍ම වූ සතර සොතපත්තියඞ්ගයන්හි දතයුතු” යැයි.
විරියින්‍ද්‍රිය සූරබව පිළිකෙව් නො කිරීම ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තේ යැ, වීර්‍ය්‍යයාරම්භය වැටැහීම වෙයි. ඊට අතීත වූ සතර සම්‍යක් ප්‍රධානයෝ පදට්ඨාන යි. භාග්‍යවතුන් විසින් මෙසේ වදාරන ලද : “මහණෙනි, විරියින්‍ද්‍රිය කොහි දතයුතු යැ: සතර සම්‍යක් ප්‍රධානයන්හි දතයුතු” යි.
සතිය සිහිකිරීම ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තී යැ, මුළා නො වීම වැටැහෙනු වෙයි. ඒ ස්මෘතියට අතීත වූ සතර සතිපට්ඨානයෝ ආසන්නකාරණ වෙයි. භාග්‍යවතුන් විසින් මෙසේ වදාරන ලද: “මහණෙනි සතින්‍ද්‍රිය කොහි දතයුතු යැ: සතර සතිපට්ඨානයන්හි දතයුතු’යි.
සමාධිය සිතෙහි එකඟබව ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තේ යැ, අවික්‍ෂේපය වැටැහෙනු වෙයි. ඊට සතර ධ්‍යානයෝ පදට්ඨාන යි. භාග්‍යවතුන් විසින් මෙසේ වදාරන ලද : ‘මහණෙනි, සමාධීන්‍ද්‍රිය කොහි දතයුතු යැ: සතර ධ්‍යානයන්හි ලා දතයුතු’ යි.
ප්‍රඥාව විශිෂ්ට වූ දැනීම ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තී යැ, භූතාර්‍ත්‍ථසන්තීරණය වැටැහෙනු වෙයි, ඒ ප්‍රඥාවට සතර ආර්‍ය්‍යසත්‍යයෝ පදට්ඨාන යි. භාග්‍යවතුන් විසින් මෙසේ වදාරන ලද : ‘මහණෙනි, පඤ්ඤින්‍ද්‍රිය කොහි ලා දතයුතු යැ: හතර ආර්‍ය්‍යසත්‍යයන්හි ලා දතයුතු’යි.
6-20. සතර චක්‍ර කෙනෙක් වෙති: ප්‍රතිරූපදෙශයෙහි වාසය චක්‍රයෙක, සත්පුරුෂයන්ගේ උපනිශ්‍රය චක්‍රයෙක, ආත්මසම්‍යක්ප්‍රණිධානය චක්‍රයෙක, පූර්‍වකෘතපුණ්‍යතාව චක්‍රයෙකි. එහි ප්‍රතිරූපදේශවාසය ආර්‍ය්‍යයන්ගේ ආශ්‍රය ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තේ යැ හේ සත්පුරුෂයන්ගේ උපනිශ්‍රයට පදට්ඨාන යි. සත්පුරුෂෝපනිශ්‍රය ආර්‍ය්‍යයන් හා එක්වැ විසීම ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තේ යැ හේ ආත්මසම්‍යක්ප්‍රණීධානයට පදට්ඨාන යි. ආත්මසම්‍යක්ප්‍රණිධානය සම්‍යක්ප්‍රතිපත්ති ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තේ යැ එය පුණ්‍යයන්ට පදට්ඨාන යි. පුණ්‍යය කුසල් දහම් රැස්කිරීම ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තේ යැ එය සියලු සම්පත්තීන්ට පදට්ඨාන යි.
6-21. ශීලය මුල් කොට ඇති ධර්‍මයෝ එකොළොසෙකැ : සිල්වත්හට අවිප්‍රතිසාරය (නො මකුබව) වෙයි. ... ඉත්‍ථම්භාවය පිණිස කළ යුතු අනෙකෙක් නැතැයි දැනීම විමුත්තිඤාණදස්සන යි.
එහි සීලය (ප්‍රාණවධාදියෙන්) විරමණය ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තේ යැ, එය අවිප්පටිසාරයට පදට්ඨාන යි.
අවිප්‍රතිසාරය අනාත්මානුවාදය ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තේ යැ, එය ප්‍රාමෝද්‍යයට පදට්ඨාන යි.
ප්‍රාමෝද්‍යය (ඵරණප්‍රීතිය) අධික වූ ප්‍රමෝදය ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තේ යැ, එය ප්‍රීතියට පදට්ඨාන යි.
ප්‍රීතිය අත්තමන (සතුටු සිත් ඇති බව) ලක්‍ෂණ කොට අත්තී යැ, ඒ ප්‍රීතිය පස්සද්ධියට (කාය–චිත්තයන්ගේ සැහැල්ලුබවට) පදට්ඨාන යි.
පස්සද්ධිය කර්‍මක්‍ෂම බව ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තී යැ, එය අර්‍පණ පූර්‍වභාග වූ සුඛයට පදට්ඨාන යි.
සුඛය අව්‍යාපාදය ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තේ යැ, එය සමාධියට පදට්ඨාන යි.
සමාධිය අවික්‍ෂේපය (සිත නො විසුරුණු බව) ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තේ යැ, එය යථාභූත ඥානදර්‍ශනයට (තරුණ විදර්‍ශනාවට) පදට්ඨාන යි.
විදර්‍ශනාප්‍රඥාව අවිපරීතසන්තීරණය ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තී යැ, එය නිර්වේදයට (බලව විපස්සනාවට) පදට්ඨාන යි.
නිර්වේදය ආලය නො කිරීම ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තී යැ, එය විරාගයට පදට්ඨාන යි.
විරාගය අසංක්ලේශ ලක්‍ෂණ යැ, එය විමුක්තියට පදට්ඨාන යි.
විමුක්තිය අකුශලධර්‍මයෙන් වෙන් වීම ලක්‍ෂණ කොට ඇත්තී යැ, එය විමුක්ත වූවහුගේ ව්‍යවදානයට පදට්ඨාන යි.
6-22. ආර්‍ය්‍යභූමි සතරෙකි, ශ්‍රාමණ්‍යඵලයෝ සතරදෙනෙකි. එහි යමෙක් යථාභූත වැ දැනැගනී ද මෝ දර්‍ශනභූමි යැ, සෝතාපත්ති ඵලය ද වෙයි. හේ යථාභූත වැ අවබෝධ කොට නිර්වේදයට පැමිණෙයි, මෙය තනු වූ කාමරාගයට ද ව්‍යාපාදයට ද පදට්ඨාන යි. සකදාගාමිඵලය ද වෙයි. සිලුටු වැ විරාගයට පැමිණෙයි. මේ රාගවිරාග චේතෝවිමුත්ති යැ. අනාගාමී ඵලය ද වෙයි. යම් අවිජ්ජාවිරාග පඤ්ඤාවිමුක්තියක් වේ ද මේ කෘතභූමි යැ රහත් බව ද වේ.