6. 2.
ආකිඤ්චඤ්ඤං පෙක්ඛමානො සතීමා (උපසීවා’ති භගවා)
නත්ථීති නිස්සාය තරස්සු ඔඝං
කාමෙ පහාය විරතො කථාහි
තණ්හක්ඛයං නත්තමහාභිපස්ස.
ආකිඤ්චඤ්ඤං පෙක්ඛමානො සතිමාති සො බ්රාහ්මණො පකතියා ආකිඤ්චඤ්ඤායතන සමාපත්තිලාභී සන්තංයෙව නිස්සයං න ජානාති ‘අයං මෙ නිස්සයො’ති තස්ස භගවා නිස්සයං ච ආචික්ඛති, උත්තරිඤ්ච නිය්යානපථං. ආකිඤ්චඤ්ඤායතනසමාපත්තිං සතො සමාපජ්ජිත්වා තතො වුට්ඨහිත්වා තත්ථ ජාතෙ චිත්තචෙතසිකෙ ධම්මෙ අනිච්චතො පෙක්ඛමානො දුක්ඛතො-රොගතො-ගණ්ඩතො-සල්ලතො-අඝතො-ආබාධතො-පරතො-පලොකතො-ඊතිතො-උප්පද්දවතො-භයතො-උපස්සග්ගතො-චලතො-පභඞ්ගුතො-අද්ධුවතො-අතාණතො-අලෙනතො-අසරණතො -
අසරණීභූතතො-රිත්තතො-තුච්ඡතො-සුඤ්ඤතො-අනත්තතො-ආදීනවතො-විපරිනාමධම්මතො-අසාරකතො-අඝමූලතො වධකතො විභවතො’-සාසවතො-සඞ්ඛතතො-මාරාමිසතො-ජාතිධම්මතො-ජරාධම්මතො-ව්යාධිධම්මතො-මරණධම්මතො-සොකපරිදෙව දුක්ඛදොමනස්සුපායාසධම්මතො-සංකිලෙසිකධම්මතො-සමුදයධම්මතො-අත්ථඞ්ගමතො-අස්සාදතො-ආදීනවතො-නිස්සරණතො-පෙක්ඛමානො දක්ඛමානො ඔලොකයමානො නිජ්ඣායමානො උපපරික්ඛමානො. සතිමාති “යා සති අනුස්සති පටිස්සති -පෙ- සම්මාසති අයං වුච්චති සති’ ඉමාය සතියා උපෙතො හොති -පෙ- සමන්නාගතො සො වුච්චති සතිමාති ‘ආකිඤ්චඤ්ඤං පෙක්ඛමානො සතීමා.’
උපසීවාති භගවාති ‘උපසීවා’ති භගවා තං බ්රාහ්මණං නාමෙන ආලපති, භගවාති ගාරවාධිවචනමෙතං -පෙ- සච්ඡිකාපඤ්ඤත්ති යදිදං භගවාති ‘උපසීවාති භගවා.’
නත්ථීති නිස්සාය තරස්සු ඔඝන්ති ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති ආකිඤ්චඤ්ඤායතනසමාපත්ති’ කිංකාරණා ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති ආකිඤ්චඤ්ඤායතන සමාපත්ති විඤ්ඤාණඤ්චායතනසමාපත්ති සතො සමාපජ්ජිත්වා තතො වුට්ඨහිත්වා තඤ්ඤෙව විඤ්ඤාණං අභාවෙති ව්යභාවෙති අන්තරධාපෙති ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති පස්සති, තංකාරණා ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති ආකිඤ්චඤ්ඤායතන සමාපත්ති, තං නිස්සාය උපනිස්සාය ආලම්බනං කරිත්වා කාමොඝං භවොඝං දිට්ඨොඝං අවිජ්ජොඝං තරස්සු උත්තරස්සු පතරස්සු සමතික්කමස්සු වීතිවත්තස්සූතී ‘නත්ථීති නිස්සාය තරස්සු ඔඝං’.
කාමෙ පහාය විරතො කථාහීති ‘කාමා’ති උද්දානතො ද්වෙ කාමා: වත්ථුකාමා ච කිලෙසකාමා ච -පෙ- ඉමෙ වුච්චන්ති වත්ථුකාමා -පෙ- ඉමෙ වුච්චන්ති කිලෙසකාමා. කාමෙ පහායාති වත්ථුකාමෙ පරිජානිත්වා කිලෙසකාමෙ පහාය පජහිත්වා විනොදෙත්වා බ්යන්තීකරිත්වා අනභාවං ගමෙත්වාති ‘කාමෙපහාය’. විරතො කථාහීති ‘කථංකථා’ වුච්චති විචිකිච්ඡා, දුක්ඛෙ කඞ්ඛා -පෙ- ථම්භිතත්තං චිත්තස්ස මනොවිලෙඛො.’ කථංකථාය ආරතො විරතො පටිවිරතො නික්ඛන්තො නිස්සටො විප්පයුත්තො විසංයුත්තො විමරියාදීකතෙන චෙතසා විහරතීති එවම්පි ‘විරතො කථාහි’. අථවා ද්වත්තිංසාය තිරච්ඡානකථාය ආරතො විරතො පටිවිරතො නික්ඛන්තො නිස්සටො විප්පයුත්තො විසංයුත්තො විමරියාදීකතෙන චෙතසා විහරතීති එවම්පි විරතො කථාහීති ‘කාමෙ පහාය විරතො කථාහි.’