විසිවන නිපාතයෙහි යඤ්ඤත්‍ථං යනාදී වූ ආයුෂ්මත් අධිමුත්ත තෙරුන්ගේ ගාථාවන්ය. උන්වහන්සේද පෙර බුදුවරයන් සමීපයෙහි කරන ලද ප්‍රාර්ථනා ඇත්තේ ඒ ඒ භවවල පින් රැස් කරන්නේ අත්‍ථදස්සී බුදුන් කල පොහොසත් කුලයක ඉපිද ව්‍යක්ත බවට පත්ව බුදුන් පිරිනිවන්පෑ කල්හි භික්‍ෂු සංඝයාට උපස්ථාන කරන්නේ මහදන් පැවැත්වීය. ඔහු ඒ පිනින් දෙවිමිනිසුන් අතර සැරිසරන්නේ මේ බුද්ධෝත්පත්ති කාලයෙහි ආයුෂ්මත් සංකිච්ච තෙරුන්ගේ නැගණියගේ කුසෙහි පිළිසිඳ ගත්තේය. අධිමුත්ත යැයි මොහුට නම් ලැබිණ. ඔහු වැඩිවිය පත්වූයේ තම මාමා වූ තෙරුන්වහන්සේ ලඟ පැවිදිව විදර්ශනා වඩන්නේ සාමණේර අවස්ථාවේදීම රහත් බවට පත්විය. එබැවින් අපදානයෙහි මෙසේ කියන ලදී.

ලෝකයට පිහිට වූ උතුම් අත්‍ථදස්සී බුදුන්වහන්සේ පිරිනිවන්පෑ කල්හි පහන් සිතින් භික්‍ෂු සංඝයාට උපස්ථාන කළේය.

ඍජු ගුණෝපේත වූ සමාහිත වූ සිත් ඇති සංඝරත්නයට ආරාධනාකොට මණ්ඩපයක් සාදවා උතුම් සංඝරත්නයට උක්ගස් වැළඳවීය.

යම් යම් දේව ආත්මයක හෝ මනුෂ්‍ය ආත්මයක උපදින්නෙම්ද මේ පින් බලයෙන්, සියළු සත්ත්වයන් පරදවා ඉදිරියෙන් සිටින්නෙමි.

එකල්හි කල්ප දහඅටක් යම් දානයක් දුන්නෙම්ද, දුගතියක නූපදින්නෙමි. ඒ මේ උක්ගස් දානයේ ඵලවිපාකයයි.

මා විසින් කෙලෙස් තවන ලදී. බුදුන්ගේ අවවාදය ඉටු කළෙමි.

රහත්බවට පැමිණ සමාපත්ති සුවයෙන් කල්ගෙවන්නේ උපසපන් වනු කැමැත්තේ මවගෙන් විමසන්නෙමියි මව් සමීපයට යන්නේ අතරමගදී දේවතාවියකට බිලිපූජාවක් කිරීම සඳහා මස් සොයමින් ඇවිදින්නා වූ සොරුන් පන්සියයකට මුනගැසිණ. දේවතාවියට බිල්ලක් වේවායි ඔහුවද සොරු අල්ලා ගත්හ. සොරුන් විසින් අල්ලාගන්නා ලද නමුත් භය නැතිව තැති ගැන්මකින් තොරව ප්‍රසන්න මුහුණින් යුතුව සිටියේය. ඔහුව දැක පුදුමයට පත් සිත් ඇති සොරදෙටුවා ඔහුට ප්‍රශංසා වශයෙන්.

යනුවෙන් ගාථා දෙකක් පැවසීය. එහි යඤ්ඤත්‍ථං යනු යාගය පිණිස දෙවියන්ට බලි පූජාවක් කිරීම සඳහා යන අර්ථයි. ‘වා’ ශබ්දය විකල්ප අර්ථය සඳහාය. ධනත්‍ථං යනු සන්තක සියළු දේ පැහැරගැනීම සඳහාය. යෙ හනාම මයං පුරෙ සියළු දේ පැහැරගැනීම සඳහා. යෙ හනාම මයං පුරෙ යනු අපි පෙර යම් යම් සත්ත්වයන් ඝාතනය කෙළෙමුද යනුවෙන් අතීත අර්ථයෙහි වර්තමාන ක්‍රියාපදය යෙදීය. අවසෙ යනු ඉතිරි නොකොට, තං යනු ඔවුන්ගේ අවසෙස යැයිද පාඨයක් ඇත. අප විසින් අල්ලාගත් පසු එකකු හැර ඉතිරි අයට, අයං එව වා යනුවෙන් ද පාඨයක් ඇත. භයං හොති යනු මරණ භයයි. යම්හෙයකින් ඔව්හු කම්පාවෙත්ද, වැළපෙත්ද, සිතෙහි බිය නිසා කම්පාවෙත්ද ස්වාමීනි! නුඹලාට මේ මේ දේ දෙන්නෙමු. දාසබවට පත්වන්නෙමු ආදිය කියමින් වැළපෙත්.

තස්සතෙ යනු යම් ඒ නුඹ වනාහි අප විසින් දේවතාවියට බිලිදීම සඳහා මරණයට පත්කිරීමට ඔසවන ලද කඩු දැක බියට පත්වූයේ තැති ගනී. භීතං යනු බියසුළු බව. භයවෙත් යනු අර්ථයි. භීය්‍යොවණ්ණො පසීදති යනු ප්‍රකෘති වර්ණයටත් වඩා වැඩියෙන් තාගේ මුහුණෙහි පැහැය බබලයි. ඉදින් මොවුන් මා දැන්ම මරන්නේ නම් උපාදාන රහිතව පිරිනිවන් පාන්නෙමි. දුක් සමූහය බැහැර යන්නේ යැයි විශාල සොම්නසක් ඒ තෙරුන්ට ඇතිවිය. එවරූපෙ මහබ්භයෙ යනු මෙබඳු මහත් වූ මරණ බියක් එළඹි කල්හි හේත්‍වර්ථයෙහි මේ ආධාර වචනයයි.

දැන් තෙරුන් වහන්සේ සොරදෙටුවාට පිළිතුරු දීමේ ස්වරූපයෙන් බණ කියන්නේ.

ඔහුගේ පුදුම සහගත ලොමුදැහැගන්වන වචනය අසා ආයුධ පසෙක දමා ඒ මානවකයෝ මෙය කීවාහ.