තත්ථ භාරද්වාජොති ජූජකො. අප්පමෙවාති අප්පායෙව. හිංසාති තෙසං වසෙන තුම්හාකං විහිංසා.

තාපසො ආහ –

ජූජකො ආහ –

තත්ථ තමහං දස්සනමාගතොති තං අහං දස්සනාය ආගතො. තාපසො ආහ –

තත්ථ න තස්ස භොගාති භො බ්රාහ්මණ, තස්ස වෙස්සන්තරස්ස අරඤ්ඤෙ විහරන්තස්ස නෙව භොගා විජ්ජන්ති, ධනධඤ්ඤඤ්ච න විජ්ජති, දුග්ගතො හුත්වා වසති, තස්ස සන්තිකං ගන්ත්වා කිං කරිස්සසීති?

තං සුත්වා ජූජකො ආහ –

තස්සත්ථො – අහං, භො තාපස, අකුද්ධරූපො, අලං එත්තාවතා, අහං පන න කිඤ්චි වෙස්සන්තරං යාචිතුමාගතො, අරියානං පන දස්සනං සාධු, සන්නිවාසො ච තෙහි සද්ධිං සුඛො. අහං තස්ස ආචරියබ්රාහ්මණො, මයා ච සො යතො සිවීහි විප්පවාසිතො, තතො පට්ඨාය අදිට්ඨපුබ්බො, තෙනාහං තං දස්සනත්ථාය ආගතො. යදි තස්ස වසනට්ඨානං ජානාසි, සංස මෙති.

සො තස්ස වචනං සුත්වා සද්දහිත්වා “හොතු ස්වෙ සංසිස්සාමි තෙ, අජ්ජ තාව ඉධෙව වසාහී”ති තං ඵලාඵලෙහි සන්තප්පෙත්වා පුනදිවසෙ මග්ගං දස්සෙන්තො දක්ඛිණහත්ථං පසාරෙත්වා ආහ –