ඵුස්සතීපි ඛො දෙවී “පුත්තස්ස මෙ කටුකසාසනං ගතං, කිං නු ඛො කරොති, ගන්ත්වා ජානිස්සාමී”ති පටිච්ඡන්නයොග්ගෙන ගන්ත්වා සිරිගබ්භද්වාරෙ ඨිතා තෙසං තං සල්ලාපං සුත්වා කලුනං පරිදෙවි. තමත්ථං පකාසෙන්තො සත්ථා ආහ –

තත්ථ රාජපුත්තීති ඵුස්සතී මද්දරාජධීතා. පපතෙය්යහන්ති පපතෙය්යං අහං. රජ්ජුයා බජ්ඣ මිය්යාහන්ති රජ්ජුයා ගීවං බන්ධිත්වා මරෙය්යං අහං. කස්මාති එවං අමතායමෙව මයි කෙන කාරණෙන මම පුත්තං අදූසකං රට්ඨා පබ්බාජෙන්ති. අජ්ඣායකන්ති තිණ්ණං වෙදානං පාරඞ්ගතං, නානාසිප්පෙසු ච නිප්ඵත්තිං පත්තං.

ඉති සා කලුනං පරිදෙවිත්වා පුත්තඤ්ච සුණිසඤ්ච අස්සාසෙත්වා රඤ්ඤො සන්තිකං ගන්ත්වා ආහ –

තත්ථ පලාතානීති පලාතමක්ඛිකානි මධූනි විය. අම්බාව පතිතා ඡමාති භූමියං පතිතඅම්බපක්කානි විය. එවං මම පුත්තෙ පබ්බාජිතෙ තව රට්ඨං සබ්බසාධාරණං භවිස්සතීති දීපෙති. නිඛීණපත්තොවාති පග්ඝරිතපත්තො විය. අපවිද්ධො අමච්චෙහීති මම පුත්තෙන සහජාතෙහි සට්ඨිසහස්සෙහි අමච්චෙහි ඡඩ්ඩිතො හුත්වා. විහිය්යසීති කිලමිස්සසි. සිවීනං වචනාති සිවීනං වචනෙන මා නං අදූසකං මම පුත්තං පබ්බාජෙසීති.

තං සුත්වා රාජා ආහ –

තස්සත්ථො – භද්දෙ, අහං සිවීනං ධජං වෙස්සන්තරං කුමාරං විනයන්තො පබ්බාජෙන්තො සිවිරට්ඨෙ පොරාණකරාජූනං පවෙණිධම්මස්ස අපචිතිං කුම්මි කරොමි, තස්මා සචෙපි මෙ පාණා පියතරො සො, තථාපි නං පබ්බාජෙමීති.

තං සුත්වා සා පරිදෙවමානා ආහ –