බොධිසත්තො ච මද්දී ච සම්මොදමානා සක්කදත්තියෙ අස්සමෙ වසිංසු. ජූජකොපි කුමාරෙ ගහෙත්වා සට්ඨියොජනමග්ගං පටිපජ්ජි. දෙවතා කුමාරානං ආරක්ඛමකංසු. ජූජකොපි සූරියෙ අත්ථඞ්ගතෙ කුමාරෙ ගච්ඡෙ බන්ධිත්වා භූමියං නිපජ්ජාපෙත්වා සයං චණ්ඩවාළමිගභයෙන රුක්ඛං ආරුය්හ විටපන්තරෙ සයති. තස්මිං ඛණෙ එකො දෙවපුත්තො වෙස්සන්තරවණ්ණෙන, එකා දෙවධීතා මද්දිවණ්ණෙන ආගන්ත්වා කුමාරෙ මොචෙත්වා හත්ථපාදෙ සම්බාහිත්වා න්හාපෙත්වා මණ්ඩෙත්වා දිබ්බභොජනං භොජෙත්වා දිබ්බසයනෙ සයාපෙත්වා අරුණුග්ගමනකාලෙ බද්ධාකාරෙනෙව නිපජ්ජාපෙත්වා අන්තරධායි. එවං තෙ දෙවතාසඞ්ගහෙන අරොගා හුත්වා ගච්ඡන්ති. ජූජකොපි දෙවතාධිග්ගහිතො හුත්වා “කාලිඞ්ගරට්ඨං ගච්ඡාමී”ති ගච්ඡන්තො අඩ්ඪමාසෙන ජෙතුත්තරනගරං පත්තො. තං දිවසං පච්චූසකාලෙ සඤ්ජයො මහාරාජා සුපිනං පස්සි. එවරූපො සුපිනො අහොසි – රඤ්ඤො මහාවිනිච්ඡයෙ නිසින්නස්ස එකො පුරිසො කණ්හො ද්වෙ පදුමානි ආහරිත්වා රඤ්ඤො හත්ථෙ ඨපෙසි. රාජා තානි ද්වීසු කණ්ණෙසු පිළන්ධි. තෙසං රෙණු භස්සිත්වා රඤ්ඤො උරෙ පතති. සො පබුජ්ඣිත්වා පාතොව බ්රාහ්මණෙ පුච්ඡි. තෙ “චිරපවුත්ථා වො, දෙව, බන්ධවා ආගමිස්සන්තී”ති බ්යාකරිංසු. සො පාතොව සීසං න්හායිත්වා නානග්ගරසභොජනං භුඤ්ජිත්වා අලඞ්කරිත්වා විනිච්ඡයෙ නිසීදි. දෙවතා බ්රාහ්මණං ද්වීහි කුමාරෙහි සද්ධිං ආනෙත්වා රාජඞ්ගණෙ ඨපයිංසු. තස්මිං ඛණෙ රාජා මග්ගං ඔලොකෙන්තො කුමාරෙ දිස්වා ආහ –

තත්ථ හෙමංවුත්තත්තමග්ගිනාති හෙමං ඉව උත්තත්තං අග්ගිනා. සීහා බිලාව නික්ඛන්තාති කඤ්චනගුහතො නික්ඛන්තා සීහා විය.

එවං රාජා තීහි ගාථාහි කුමාරෙ වණ්ණෙත්වා එකං අමච්චං ආණාපෙසි “ගච්ඡෙතං බ්රාහ්මණං දාරකෙහි සද්ධිං ආනෙහී”ති. සො වෙගෙන ගන්ත්වා බ්රාහ්මණං ආනෙසි. අථ රාජා බ්රාහ්මණං ආහ –

ජූජකො ආහ –

තත්ථ විත්තෙනාති තුට්ඨෙන පසන්නෙන. අජ්ජ පන්නරසා රත්තීති ඉමෙසං ලද්ධදිවසතො පට්ඨාය අජ්ජ පන්නරසා රත්තීති වදති.

රාජා ආහ –

තත්ථ කෙන වා වාචපෙය්යෙනාති බ්රාහ්මණ, කෙන පියවචනෙන තෙ තයා ලද්ධා. සම්මාඤායෙන සද්දහෙති මුසාවාදං අකත්වා සම්මාඤායෙන කාරණෙන අම්හෙ සද්දහාපෙය්යාසි. පුත්තකෙති අත්තනො පියපුත්තකෙ උත්තමං දානං කත්වා කො තෙ එතං දානං අදදාති.

ජූජකො ආහ –

තත්ථ පතිට්ඨාසීති පතිට්ඨා ආසි.

තං සුත්වා අමච්චා වෙස්සන්තරං ගරහමානා ආහංසු –