එවං තෙසු අඤ්ඤමඤ්ඤං සම්මොදනීයං කථං කථෙන්තෙසු සක්කො චින්තෙසි “අයං වෙස්සන්තරො රාජා හිය්යො ජූජකස්ස පථවිං උන්නාදෙත්වා දාරකෙ අදාසි, ඉදානි තං කොචි හීනපුරිසො උපසඞ්කමිත්වා සබ්බලක්ඛණසම්පන්නං මද්දිං යාචිත්වා රාජානං එකකං කත්වා මද්දිං ගහෙත්වා ගච්ඡෙය්ය, තතො එස අනාථො නිප්පච්චයො භවෙය්ය. අහං බ්රාහ්මණවණ්ණෙන නං උපසඞ්කමිත්වා මද්දිං යාචිත්වා පාරමිකූටං ගාහාපෙත්වා කස්සචි අවිස්සජ්ජියං කත්වා පුන නං තස්සෙව දත්වා ආගමිස්සාමී”ති. සො සූරියුග්ගමනවෙලාය තස්ස සන්තිකං අගමාසි. තමත්ථං පකාසෙන්තො සත්ථා ආහ –

තත්ථ පාතො තෙසං අදිස්සථාති පාතොව නෙසං ද්වින්නම්පි ජනානං පඤ්ඤායමානරූපො පුරතො අට්ඨාසි, ඨත්වා ච පන පටිසන්ථාරං කරොන්තො ආහ –

මහාසත්තො ආහ –

එවං තෙන සද්ධිං පටිසන්ථාරං කත්වා මහාසත්තො –

එවං වුත්තෙ මහාසත්තො “හිය්යො මෙ බ්රාහ්මණස්ස දාරකා දින්නා, අරඤ්ඤෙ එකකො හුත්වා කථං තෙ මද්දිං දස්සාමී”ති අවත්වා පසාරිතහත්ථෙ සහස්සත්ථවිකං ඨපෙන්තො විය අසජ්ජිත්වා අබජ්ඣිත්වා අනොලීනමානසො හුත්වා ගිරිං උන්නාදෙන්තො ඉමං ගාථමාහ –

තත්ථ සන්තං නප්පටිගුය්හාමීති සංවිජ්ජමානං න ගුය්හාමි.

එවඤ්ච පන වත්වා සීඝමෙව කමණ්ඩලුනා උදකං ආහරිත්වා උදකං හත්ථෙ පාතෙත්වා පියභරියං බ්රාහ්මණස්ස අදාසි. තඞ්ඛණෙයෙව හෙට්ඨා වුත්තප්පකාරානි සබ්බානි අච්ඡරියානි පාතුරහෙසුං. තමත්ථං පකාසෙන්තො සත්ථා ආහ –

තත්ථ අදා දානන්ති “අම්භො බ්රාහ්මණ, මද්දිතො මෙ සතගුණෙන සහස්සගුණෙන සතසහස්සගුණෙන සබ්බඤ්ඤුතඤ්ඤාණමෙව පියතරං, ඉදං මෙ දානං සබ්බඤ්ඤුතඤ්ඤාණප්පටිවෙධස්ස පච්චයො හොතූ”ති වත්වා දානං අදාසි වුත්තම්පි චෙතං –

තත්ථ සම්පකම්පථාති පථවී උදකපරියන්තං කත්වා කම්පිත්ථ. නෙවස්ස මද්දී භාකුටීති භික්ඛවෙ, තස්මිං ඛණෙ මද්දී “මං මහල්ලකස්ස බ්රාහ්මණස්ස රාජා දෙතී”ති කොධවසෙන භාකුටිපි නාහොසි. න සන්ධීයති න රොදතීති නෙව මඞ්කු අහොසි, න අක්ඛීනි පූරෙත්වා රොදති, අථ ඛො තුණ්හී සා හුත්වා “මාදිසං ඉත්ථිරතනං දදමානො න නික්කාරණා දස්සති, එසො යං වරං, තං ජානාතී”ති ඵුල්ලපදුමවණ්ණං අස්ස මුඛං පෙක්ඛතෙව, ඔලොකයමානාව ඨිතාති අත්ථො.