ඉධ මොදතීති ඉමං ධම්මදෙසනං සත්ථා ජෙතවනෙ විහරන්තො ධම්මිකඋපාසකං ආරබ්භ කථෙසි.

සාවත්ථියං කිර පඤ්චසතා ධම්මිකඋපාසකා නාම අහෙසුං. තෙසු එකෙකස්ස පඤ්ච පඤ්ච උපාසකසතානි පරිවාරා. යො තෙසං ජෙට්ඨකො, තස්ස සත්ත පුත්තා සත්ත ධීතරො. තෙසු එකෙකස්ස එකෙකා සලාකයාගු සලාකභත්තං පක්ඛිකභත්තං නිමන්තනභත්තං උපොසථිකභත්තං ආගන්තුකභත්තං සඞ්ඝභත්තං වස්සාවාසිකං අහොසි. තෙපි සබ්බෙව අනුජාතපුත්තා නාම අහෙසුං. ඉති චුද්දසන්නං පුත්තානං භරියාය උපාසකස්සාති සොළස සලාකයාගුආදීනි පවත්තන්ති. ඉති සො සපුත්තදාරො සීලවා කල්යාණධම්මො දානසංවිභාගරතො අහොසි.

අථස්ස අපරභාගෙ රොගො උප්පජ්ජි, ආයුසඞ්ඛාරො පරිහායි. සො ධම්මං සොතුකාමො “අට්ඨ වා මෙ සොළස වා භික්ඛූ පෙසෙථා”ති සත්ථු සන්තිකං පහිණි. සත්ථා පෙසෙසි. තෙ ගන්ත්වා තස්ස මඤ්චං පරිවාරෙත්වා පඤ්ඤත්තෙසු ආසනෙසු නිසින්නා. “භන්තෙ, අය්යානං මෙ දස්සනං දුල්ලභං භවිස්සති, දුබ්බලොම්හි, එකං මෙ සුත්තං සජ්ඣායථා”ති වුත්තෙ “කතරං සුත්තං සොතුකාමො උපාසකා”ති? “සබ්බබුද්ධානං අවිජහිතං සතිපට්ඨානසුත්ත”න්ති වුත්තෙ – “එකායනො අයං, භික්ඛවෙ, මග්ගො සත්තානං විසුද්ධියා”ති (දී· නි· 2.373; ම· නි· 1.106) සුත්තන්තං පට්ඨපෙසුං.

තස්මිං ඛණෙ ඡහි දෙවලොකෙහි සබ්බාලඞ්කාරපටිමණ්ඩිතා සහස්සසින්ධවයුත්තා දියඩ්ඪයොජනසතිකා ඡ රථා ආගමිංසු. තෙසු ඨිතා දෙවතා “අම්හාකං දෙවලොකං නෙස්සාම, අම්හාකං දෙවලොකං නෙස්සාම, අම්භො මත්තිකභාජනං භින්දිත්වා සුවණ්ණභාජනං ගණ්හන්තො විය අම්හාකං දෙවලොකෙ අභිරමිතුං ඉධ නිබ්බත්තාහි, අම්හාකං දෙවලොකෙ අභිරමිතුං ඉධ නිබ්බත්තාහී”ති වදිංසු. උපාසකො ධම්මස්සවනන්තරායං අනිච්ඡන්තො – “ආගමෙථ ආගමෙථා”ති ආහ. භික්ඛූ “අම්හෙ වාරෙතී”ති සඤ්ඤාය තුණ්හී අහෙසුං.

අථස්ස පුත්තධීතරො “අම්හාකං පිතා පුබ්බෙ ධම්මස්සවනෙන අතිත්තො අහොසි, ඉදානි පන භික්ඛූ පක්කොසාපෙත්වා සජ්ඣායං කාරෙත්වා සයමෙව වාරෙති, මරණස්ස අභායනකසත්තො නාම නත්ථී”ති විරවිංසු. භික්ඛූ “ඉදානි අනොකාසො”ති උට්ඨායාසනා පක්කමිංසු.

උපාසකො ථොකං වීතිනාමෙත්වා සතිං පටිලභිත්වා පුත්තෙ පුච්ඡි – “කස්මා කන්දථා”ති? “තාත, තුම්හෙ භික්ඛූ පක්කොසාපෙත්වා ධම්මං සුණන්තා සයමෙව වාරයිත්ථ, අථ මයං ‘මරණස්ස අභායනකසත්තො නාම නත්ථී’ති කන්දිම්හා”ති. “අය්යා පන කුහි”න්ති? “‘අනොකාසො’ති උට්ඨායාසනා පක්කන්තා, තාතා”ති. “නාහං, අය්යෙහි සද්ධිං කථෙමී”ති වුත්තෙ “අථ කෙන සද්ධිං කථෙථා”ති. “ඡහි දෙවලොකෙහි දෙවතා ඡ රථෙ අලඞ්කරිත්වා ආදාය ආකාසෙ ඨත්වා ‘අම්හාහි දෙවලොකෙ අභිරම, අම්හාකං දෙවලොකෙ අභිරමා’ති සද්දං කරොන්ති, තාහි සද්ධිං කථෙමී”ති. “කුහිං, තාත, රථා, න මයං පස්සාමා”ති? “අත්ථි පන මය්හං ගන්ථිතානි පුප්ඵානී”ති? “අත්ථි, තාතා”ති. “කතරො දෙවලොකො රමණීයො”ති? “සබ්බබොධිසත්තානං බුද්ධමාතාපිතූනඤ්ච වසිතට්ඨානං තුසිතභවනං රමණීයං, තාතා”ති. “තෙන හි ‘තුසිතභවනතො ආගතරථෙ ලග්ගතූ’ති පුප්ඵදාමං ඛිපථා”ති. තෙ ඛිපිංසු. තං රථධුරෙ ලග්ගිත්වා ආකාසෙ ඔලම්බි.

මහාජනො තදෙව පස්සති, රථං න පස්සති. උපාසකො “පස්සථෙතං පුප්ඵදාම”න්ති වත්වා, “ආම, පස්සාමා”ති වුත්තෙ – “එතං තුසිතභවනතො ආගතරථෙ ඔලම්බති, අහං තුසිතභවනං ගච්ඡාමි, තුම්හෙ මා චින්තයිත්ථ, මම සන්තිකෙ නිබ්බත්තිතුකාමා හුත්වා මයා කතනියාමෙනෙව පුඤ්ඤානි කරොථා”ති වත්වා කාලං කත්වා රථෙ පතිට්ඨාසි.

තාවදෙවස්ස තිගාවුතප්පමාණො සට්ඨිසකටභාරාලඞ්කාරපටිමණ්ඩිතො අත්තභාවො නිබ්බත්ති, අච්ඡරාසහස්සං පරිවාරෙසි, පඤ්චවීසතියොජනිකං කනකවිමානං පාතුරහොසි. තෙපි භික්ඛූ විහාරං අනුප්පත්තෙ සත්ථා පුච්ඡි – “සුතා, භික්ඛවෙ, උපාසකෙන ධම්මදෙසනා”ති? “ආම, භන්තෙ, අන්තරායෙව පන ‘ආගමෙථා’ති වාරෙසි. අථස්ස පුත්තධීතරො කන්දිංසු. මයං ‘ඉදානි අනොකාසො’ති උට්ඨායාසනා නික්ඛන්තා”ති. “න සො, භික්ඛවෙ, තුම්හෙහි සද්ධිං කථෙසි, ඡහි දෙවලොකෙහි දෙවතා ඡ රථෙ අලඞ්කරිත්වා ආහරිත්වා තං උපාසකං පක්කොසිංසු. සො ධම්මදෙසනාය අන්තරායං අනිච්ඡන්තො තාහි සද්ධිං කථෙසී”ති. “එවං, භන්තෙ”ති. “එවං, භික්ඛවෙ”ති. “ඉදානි කුහිං නිබ්බත්තො”ති? “තුසිතභවනෙ, භික්ඛවෙ”ති. “භන්තෙ, ඉදානි ඉධ ඤාතිමජ්ඣෙ මොදමානො විචරිත්වා ඉදානෙව ගන්ත්වා පුන මොදනට්ඨානෙයෙව නිබ්බත්තො”ති. “ආම, භික්ඛවෙ, අප්පමත්තා හි ගහට්ඨා වා පබ්බජිතා වා සබ්බත්ථ මොදන්තියෙවා”ති වත්වා ඉමං ගාථමාහ –