පස්වැනි වර්‍ගයෙහි පළමු සුත්‍රයේ දුච්චරිතෙ සුචරිතෙ යනු මෙය භේදරහිතව කියන ලදි. කායදුච්චරිතෙ යනාදිය කායද්වාරාදීන්ගේ වශයෙන් භේදයෙනි, සද්ධම්මා යනු දශකුශලකර්‍මපථ ධර්‍මයෙනි, අසද්ධම්මෙ යනු අකුශල කර්‍මපථ සංඛ්‍යාත අසධර්‍මයෙහියි,

නවවැන්නෙහි සීවථිකාය යනු සොහොනෙහියි, ආරොදනා යනු හඬන තැනයි, අසුචිනා යනු පිළිකුල් දෙයිනි.

දසවැන්නෙහි පුග්ගලප්පසාදෙ යනු එක් පුද්ගලයකු කෙරෙහි උපන් පැහැදීමෙහියි, අන්තෙ නිසීදාපෙති යනු භික්ෂූන්ගේ අසුන් කෙළවර හින්දෙව්වේය. සෙස්ස සියලු තැන්හි පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.

සවැනි පණ්ණාසකයේ පළමු සූත්‍රයෙහි උපසම්පාදෙතබ්බං යනු උපාධ්‍යායවරයකු වී උපසම්පදා කළයුතුය, දෙවැන්නෙහි නිස්සයො දාතබ්බො යනු ආචාර්‍ය්‍යවරයකු වී නිස දියයුතුය, තෙවැන්නෙහි සාමණෙරො උපට්ඨාපෙතබ්බො යනු උපාධ්‍යායයකු වී හෙරණෙක් ගතයුතුය, මේ සූත්‍ර තුනම ප්‍රථම බෝධියෙහි ක්ෂීණාශ්‍රව වශයෙන් කියන ලදි.

සිවුවැන්න ආදිය පදයෙන් පදය වර්‍ණනා කිරීම් වශයෙන් පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය,

භත්තුද්දෙසකාදීන්ගේ විනිශ්චය කථාව සමන්තපාසාදිකා විනයට්ඨකථාවෙහි කියනලද ක්‍රමයෙන්ම දතයුතුය. සම්මතො න පෙසෙතබ්බො යනු ප්‍රකෘතියෙන් සම්මත වූයේ යව, බත් උදෙසවයි නොයැවිය යුතුය,

සාටියගාහාපකො යනු වැසිසළුව ගන්වන්නායි, පත්තගාහාපකො යනු “යො ච තස්සා භික්ඛුපරිසාය පත්තපරියන්තො සො තස්ස භික්ඛුනො පදාතබ්බො”යි මෙහි කියන ලද පාත්‍රය ගන්වන්නායි,

ආජීවකො යනු නග්න පිරිවැජියායි, නිගණ්ඨො යනු මුල් කොටස වසන ලද්දේයි, බුඩ්ඪසාවකො යනු නිගණ්ඨ ශ්‍රාවකයායි, ජටිලකො යනු තවුසායි, පරිබ්බාජකො යනු වැසුණු පිරිවැජියායි, මාගන්දිකා යනාදීහු ද තීර්ථකයෝමයි, මොවුන්ගේ ශීලයන් සම්පුර්‍ණ කිරීමේ අභාවයෙන් යහපත් අංශය නොගන්නා ලදි. සෙස්ස සියලු තන්හි පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.