තෙවැනි පණ්ණාසකයෙහි පළමු සූත්‍රයෙහි වලාහකා යනු වළාකුළුයි, භාසිතා හොති න කත්තා යනු මෙය ද මෙය ද කරමැයි කියන්නේමය, නොකරයි. කත්තා හොති න භාසිතා යනු නොකියාම මෙය ද මෙය ද මවිසින් කිරීමට වටීයයි කරන්නේම වෙයි, මෙසේ සියලු තැන අර්‍ත්‍ථය දතයුතුය. දෙවැන්න පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.

තෙවැනි සූත්‍රයෙහි කුම්හා යනු කළයි, තුච්ඡො පිහිතො යනු හිස්වූයේ වැසූ මුව ඇත්තේයි, පූරො විවටො යනු ජලයෙන් පිරුණේ නොවැසූ මුව ඇත්තේයි, සෙසු සූත්‍ර දෙකෙහි ද මේ ක්‍රමයමයි,

සිවුවැන්නෙහි උත්තානො ගම්භීරොභාසො යනාදියෙහි පැරණි කොලවල රසයෙන් මුසුවූ පැහැය ඇති කළුදිය ගැඹුරු සේ පෙනෙන්නේ (ගම්භීරොභාසො) නමි. පිරිසුදු පැහැදිලි මැණික් පැහැය ඇති ජලය පැහැදිලිව පෙනෙන්නේ (උත්තානොභාසො) නමි,

පස්වැන්නෙහි ආමං පක්කවණ්ණී යනු අමුව බලන්නන්ට පැසුණු සේ හැඟෙයි, මෙසේ සියලු පද දැක්විය යුතුයි, සයවැන්න පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.

සත්වැන්නෙහි යමෙක් වළක් කණියි ද එහි නොවසයි ද හෙතෙම ගාධං කත්තා නොවසීතායි කියනු ලැබේ. ඛන්තා යනු ද පාඨයි, මේ ක්‍රමයෙන් සියලු පද දතයුතුය,

අටවැන්නෙහි යමෙක් තමන්ගේ ගව සමුහයා මඩියි ද (පහරදෙයි) අනුන්ගේ ගවයන් නොමඩියි ද හෙතෙම සගචචණ්ඩො නො පරගචචණ්ඩො නමි, මෙසේ සියලු පද දතයුතුයි, උබ්බෙජෙතා හොති යනු ගටා විද තැතිගැනීම් ඇත්තකු බව කරයි,

නවවැන්නෙහි ඵෙග්ගු ඵෙග්ගු පරිවාරො යනු නිසරු වූ ඵලගස ඵලගස්වලින්ම පිරිවරණ ලද්දේයි, සාර පරිවාරො යනු කිහිරි ආදී හරගස්වලින් පිරිවරණ ලද්දේයි, සියලු තන්හි මේ ක්‍රමයයි,

දසවැන්නෙහි ආගතවිසො නො ඝොරවිසො යනු යමෙකුට විෂ පැමිණෙයි ද දරුණු වූයේ නොවෙයි, බොහෝ කලක් නොපෙළයි, සෙසු පදයන්හි ද මේ ක්‍රමයමැයි.

දෙවැනි වර්‍ගයෙහි පළමු සූත්‍රයෙහි කෙසී යනු ඔහුගේ නමයි, අසුන් දමනයෙහි ඇදුරු වූයේයි අස්සදම්මසාරථී නමි. සණ්හෙනපි දමෙති යනාදියෙහි ඔහුට සුදුසු වූ සත්කාරකොට මනා බොජුන් කවා මිහිරි පැන් පොවා මෘදු වචන කියා දමනය කරන්නේ සණ්හෙන දමෙති නමි, දණ (හිස) බැඳීම්, මුවබැඳීම් ආදියෙන් මෙන්ම කෙවිටෙන් විදීම් කසයෙන් තැලීම් ඵරුෂ වචන කීමෙන් ද දමනය කරන්නේ ඵරුසෙන දමෙති නමි, කලින් කලට මේ දෙකම කරන්නේ සණ්හඵරුසෙන දමෙති නමි.

දෙවැන්නෙහි අජ්ජවෙන යනු සෘජු බවිනි, ජවෙන යනු පද වේගයෙනි, ඛන්තියා යනු ඉවසන ක්‍ෂාන්තියෙනි, සොරච්වෙන යනු පිරිසුදු බව ඇති ශීලයෙනි, පුද්ගල ගුණාංගයන්හි ජවෙන යනු ඥාන වේගයෙනි, මෙහි සෙස්ස පැහැදිලිමය.

තුන්වැන්නෙහි පතොදච්ඡායං යනු විදීම සඳහා එසවූ කෙවිටේ සෙවනැල්ලයි, සංවිජ්ජති යනු මවිසින් වේගය ගතයුතු යයි සැලකීම් වශයෙන් තැතිගනියි, සංවෙගං ආපජ්ජති යනු වේගයට එළඹෙයි, ලොමවෙධවිද්ධො යනු කෙවිටි පහරින් රෝමකූපයෙහි විදිනු ලැබීමයි, චම්මවෙධ විද්ධො යනු සම සිඳින්නා වූ කෙවිටි පහරින් විදිනු ලද්දේයි, අට්ඨිවෙධ විද්ධො යනු ඇට බිදෙන විදීමෙන් විදින ලද්දේයි, කායෙන යනු නාමකායයෙනි, පරමසච්චං යනු නිවනයි, සච්ඡිකරොති යනු දකියි, පඤ්ඤාය යනු විදර්‍ශනා සහගතමාර්‍ග ප්‍රඥාවෙනි.

සිවුවැන්නෙහි අට්ඨිකත්වා යනු දැනුම ඇත්තේ වීයි, තිණවනින්නාද සදදානං යන මෙහි තිණව යනු දෙණ්ඩිම බෙරයයි, නින්නාද සද්ද යනු සියල්ල එකට මුසුවූ ශබ්දයයි, ඩංසා යනාදියෙහි ඩංසා යනු ඇටමැස්සෝයි, මකසා යනු මැස්සෝමයි, ඛීප්පඤ්ඤෙව ගන්තා හොති යනු සීල, සමාධි, පඤ්ඤා, විමුත්ති, විමුක්තිඤාණදස්සනයන් සපුරා ඉක්මණින්ම යන්නේ වෙයි.

පස්වැන්නෙහි ඨානානි යනු කරුණුයි (හේතුයි); අනත්‍ථාය සංවත්තති යනු අහිත පිණිස අවැඩ පිණිස පවතියි. මෙහිදී පළමුවැන්න වලකැණීම, මසුන්බැඳීම, ගෙවල්බිඳීම යනාදී භේද ඇති දුක් සහිත උවදුරු සහිත පාපකර්‍මය දතයුතුය, දෙවැන්න සමදිවිපැවතුම් ඇති ගිහියන්ගේ කසළ ඉවතලීම ආදී කර්‍මය ද හුණු කෙටීම, ගෙපියසි අපිරිසුදු තැන් හැමදීම ආදී කර්‍මයයි ද දතයුතුයි, තෙවැන්න රහමෙර පානය සුවඳ විලවුන් මල්දම් පැලදීම ආදී කර්‍මය හා ආස්වාද වශයෙන් පවතින ප්‍රාණඝාතය ආදී කර්‍මයයි ද දතයුතුය, සිවුවැන්න දහම් ඇසීම සඳහා යන කල්හි පිරිසුදු වස්ත්‍ර හැඳීම මල් සුවඳාදිය රැගෙන යාම, චෛත්‍ය වන්දනාව, බෝධි වන්දනාව, මිහිරි දහම්කථා ඇසීම, පන්සිල් සමාදන්වීම යන මේ ආදියෙහි සොම්නසින් යුක්ත වූ කුශල කර්‍මයයි දතයුතුය, පුරිසත්‍ථාමෙ යනු පුරුෂයාගේ ඥාන ශක්තියේයි, සෙසු දෙක්හි ද මේ ක්‍රමයමයි:

සවැන්නෙහි යතො ඛො යනු යම් විටෙක යනුයි, සම්පරායිකස්ස යනු මෙය දේශනා මාත්‍රයකි, ක්ෂීණාශ්‍රවයා වනාහි පරලොවින් ද, ඉහාත්මයෙහි ද මරණයට බිය නොවෙයි, හෙතෙම මෙහි අදහස් කරන ලදි: ඇතමෙක් “සම්මාදිට්ඨි භාවිතා” යන වචනයෙන් සෝවාන් වූවහු ආදිකොට සියල්ලෙන්ම අදහස් කරන ලදහයි කියත්.