සිවුවැන්නෙහි අජිනො යනු එබඳු නම් ඇත්තේයි, චිත්තට්ඨානසතානි යනු සිත් ඉපදීම් සියයකි, යම් යම් සිත් ඉපදවීම් සියයෙන් යොදනු ලබන්නා වූ උපාරද්ධා පජානං යනු උපාරද්ධමහා යනු විරුද්ධ වූවෝය, දොස්නඟනු ලද්දෝ යයි මෙසේ දනිත්. අපි විරුද්ධ වූවෝ වෙමු. ලද්දෝ වෙමු. අපට දෝෂය පවරන ලද්දේයි දනිති. පණ්ඩිතවත්‍ථුනි යනු පණ්ඩිත බවට කරුණුයි.

පස්වැන්නෙහි ඔරිමංතීරං යනු ලෞකික මෙතරයි, පාරිමං තීරං යනු ලොකෝත්තර වූ එතෙරයි, පාරගාමිනො යනු නිවනට යන්නෝයි, තීරමවානුධාවති යනු සත්කාය ( දෘෂ්ටි) තෙරට ලුහුබඳියි, ධම්මෙ ධම්මානුවත්තිනො යනු මනාව දෙසනලද නවවැදෑරුම් ලොවුතුරු දහමෙහි අනුදහමෙහි පවතින්නෝයි, ධර්‍මයට සුදුසුවූ ශීලය සමඟ ඒ පූර්‍වභාග ප්‍රතිපත්තියෙහි පවතින්නාහුයි. මච්චුධෙය්‍යං සුදුත්තරං යනු මරයාට ස්ථාන වූ ත්‍රෛභූමික සංසාරය ඉතා දුකසේ තරණය කොටයි, පාරමෙස්සන්ති යනු නිවනට පැමිණෙත්.

ඔකා අනොකමාගම්ම යනු සසරින් නිවනට පැමිණයි, විවෙක යත්‍ථ දූරමං යනු යම් කායචිත්ත උපධි විවේකයෙක්හි දුකසේ සතුටුවන්නාවූයි, තත්‍රාභිරතිමිච්ඡෙය්‍ය හිත්‍වා කාමෙ යනු දෙවැදෑරුම්වූ ද කාමයන් අතහැරයි, අකිඤ්චනො උවදුරු නැත්තේ, ආදානපටිනිස්සග්ගෙ යනු දැඩිව ගැනීම අත්හැරීම් සංඛ්‍යාත නිවනෙහියි, අනුපාදාය යෙ තො යනු සතර උපාදානයන්ගෙන් කිසිවකුදු දැඩි සේ නොගෙන ඇලුනාවූ යම් කෙනෙක්, පරිනිබ්බුතා යනු ඔවුහු ප්‍රත්‍යය නැති පිරිනිවුමෙන් පිරිනිවුණාහුයයි දතයුත්තාහ. සවැන්න භික්‍ෂුන්ට දෙසන ලදි.

සත්වැන්නෙහි පච්චොරොහණී යනු පාපයාගේ පහළ බැස්මයි, පත්‍ථරිත්‍වා යනු අතුරුවායි, අන්තරා ච වෙලං අන්තරා ච අග්‍යාගාරං යනු වැලිගොඩට ද ගිනිගෙයට ද අතරයි, අටවැන්න භික්ෂු සංඝයාට දෙසන ලදි. සෙස්ස සියලු තැන පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.

තෙවැනි වර්‍ගයෙහි පළමු සූත්‍රයෙහි පරිසුද්ධා යනු නිර්‍මලවූයි, පරියොදාතා යනු පැබසරවූයි (බබළන), දෙවැන්න ආදිය පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.

සිවුවැනි වර්‍ගයෙහි පළමු සූත්‍රයෙහි සාධුං යනු සොඳුරුවූයි, සිලිටිවූයි, දෙවැන්න ආදිය කියන ලද අරුත් ඇත්තේමය.

අරියමග්ගවර්‍ගය කියනලද අරුත් ඇත්තේමය.

සිවුවැනි පණ්ණාසකයෙහි පළමුවැනි සූත්‍රය ආදිය පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.

අටවැනි සූත්‍රයෙහි ලොභහෙතුකම්පි යනු සත්‍වාඝාතනයට ලෝභය උපනිඃශ්‍රය කෙළවරින් හේතු වෙයි. දෙවෙෂමොහ යුක්ත තැනැත්තේ ද එසේය. මේ ක්‍රමයෙන් සියලු තන්හි අර්‍ත්‍ථය දතයුතුය.

නවවැන්නෙහි පරික්කමනං හොති යනු අත්හැරීම වෙයි,

දසවැන්නෙහි කම්මාරපුත්තස්ස යනු රන්කරු පුත්‍රයාගේයි, කස්ස නො ත්‍වං යනු නුඹ කාගේ ද? පච්ඡාභූමිකා යනු පැසුළුබිම වැසියෝයි, කමණ්ඩලුකා යනු සෙවල මල්දමක් මෙන් දරත්, සෙවලින් තැනු පිළි හඳින්නාහුයි ද කියන ලද්දේය. උදකොරොහකා යනු උදේ හවස ජලයට බැසීමේ ව්‍රතයෙහි යෙදුනාහුයි, ආමසෙය්‍යාසි යනු අතින් පිරිමඳින්නේය.