9. 1. 12.
මජ්ඣන්තිකසුත්තං.
232. එකං සමයං අඤ්ඤතරො භික්ඛු කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. අථ ඛො තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා යෙන සො භික්ඛු තෙනුපසඞ්කමි. උපසඞ්කමිත්වා තස්ස භික්ඛුනො සන්තිකෙ ඉමං ගාථං අභාසි:
ඨිතෙ මජ්ඣන්හිකෙ කාලෙ සන්නිසීවෙසු පක්ඛිසු,
සණතෙව බ්රහාරඤ්ඤං තං භයං පටිභාති මන්ති.
[භික්ඛු:]
ඨිතෙ මජ්ඣන්තිකෙ කාලෙ සන්නිසීවෙසු පක්ඛිසු,
සණතෙව බ්රහාරඤ්ඤං ‘සා රතී පටිභාති මන්ති.
9. 1. 13.
පාකතින්ද්රියසුත්තං.
233. එකං සමයං සම්බහුලා භික්ඛූ කොසලෙසු විහරන්ති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ, උද්ධතා උන්නළා චපලා මුඛරා විකිණ්ණවාචා මුට්ඨස්සතිනො අසම්පජානා අසමාහිතා විබ්භන්තචිත්තා පාකතින්ද්රියා.
අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා තෙසං භික්ඛූනං අනුකම්පිකා අත්ථකාමා තෙ භික්ඛූ සංවෙජෙතුකාමා යෙන තෙ භික්ඛූ තෙනුපසඞ්කමි. උපසඞ්කමිත්වා තෙ භික්ඛූ ගාථාහි අජ්ඣභාසි:
සුඛජීවිනො පුරෙ ආසුං භික්ඛූ ගොතමසාවකා,
අනිච්ඡා පිණ්ඩමෙසනා අනිච්ඡා සයනාසනං,
ලොකෙ අනිච්චතං ඤත්වා දුක්ඛස්සන්තං අකංසු තෙ.
දුප්පොසං කත්වා අත්තානං ගාමෙ ගාමණිකා විය,
භුත්වා භුත්වා නිපජ්ජන්ති පරාගාරෙසු මුච්ඡිතා.
සඞ්ඝස්ස අඤ්ජලිං කත්වා ඉධෙකච්චෙ වදාමහං,
අපවිද්ධා අනාථා තෙ යථා පෙතා තථෙව තෙ.
යෙ ඛො පමත්තා විහරන්ති තෙ මෙ සන්ධාය භාසිතං,
යෙ අප්පමත්තා විහරන්ති නමො තෙසං කරොමහන්ති.
අථ ඛො තෙ භික්ඛූ තාය දෙවතාය සංවෙජිතා සංවෙගමාපාදුන්ති.
9. 1. 14.
පදුමපුප්ඵසුත්තං.
234. එවං මෙ සුතං: එකං සමයං අඤ්ඤතරො භික්ඛු කොසලෙසු විහරති අඤ්ඤතරස්මිං වනසණ්ඩෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සො භික්ඛු පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතපටික්කන්තො පොක්ඛරණිං ඔගාහෙත්වා පදුමං උපසිඞ්ඝති.
අථ ඛො යා තස්මිං වනසණ්ඩෙ අධිවත්ථා දෙවතා තස්ස භික්ඛුනො අනුකම්පිකා අත්ථකාමා තං භික්ඛුං සංවෙජෙතුකාමා යෙන සො භික්ඛු තෙනුපසඞ්කමි. උපසඞ්කමිත්වා තං භික්ඛුං ගාථාය අජ්ඣභාසි:
යමෙතං වාරිජං පුප්ඵං අදින්නං උපසිඞ්ඝසි,
එකඞ්ගමෙතං ථෙය්යානං ගන්ධත්ථෙනො’සි මාරිසාති.
[භික්ඛු:]
න හරාමි න භඤ්ජාමි ආරා සිඞ්ඝාමි වාරිජං,
අථ කෙන නු වණ්ණෙන ගන්ධත්ථෙනො’ති වුච්චති.
[දෙවතා:]
ය්වායං භිසානි ඛණති පුණ්ඩරීකානි භඤ්ජති,
එවං ආකිණ්ණකම්මන්තො කස්මා එසො න වුච්චතීති.
ආකිණ්ණලුද්දො පුරිසො ධාතිචෙලං’ව මක්ඛිතො,
තස්මිං මෙ වචනං නත්ථි තඤ්ච අරහාමි වත්තවෙ.
අනඞ්ගණස්ස පොසස්ස නිච්චං සුචිගවෙසිනො,
වාළග්ගමත්තං පාපස්ස අබ්භාමත්තං’ව ඛායතීති.