34 ජාතක පාළි 3 - සූත්‍ර.pdf
- කතෘ :
- මඩිහේ පඤ්ඤාසීහ හිමි
- ප්‍රකාශිත වර්ෂය :
- 1986
- මුද්‍රිත වර්ෂය :
- 2006
- පිටු ගණන :
- 575
- බාගත කිරීම් ගණන :
- 2,579
- වෙබ් අඩවියට එක් කළ දිනය :
- 2015-10-18
- ගොනුවේ ප්‍රමාණය :
- 14 MB
පොතේ පිටු කිහිපයක ඡායාරූප පහතින් බලන්න.
ජාතකපාළි (තෘතීය භාගය) යනු බුද්ධ ජයන්ති ත්‍රිපිටක ග්‍රන්ථමාලාවේ 32 වන වෙළුම (සූත්‍රාන්ත පිටකයේ 26 වන ග්‍රන්ථය) වන අතර, ඛුද්දක නිකායට අයත් ජාතකපාළියේ අවසාන කොටසයි. මෙම වෙළුමට ජාතක ගාථා 2,586ක් සහ ඊට අදාළ සිංහල පරිවර්තනය ඇතුළත් වේ.
මෙහි සිංහල අනුවාදය අමරපුර මහා නිකායේ මහානායක ධුරය දැරූ අතිපූජ්‍ය මඩිහේ සිරි පඤ්ඤාසීහ මහානායක ස්ථවිරයන් වහන්සේ විසින් සම්පාදනය කරන ලද අතර, පාඨශෝධන පූර්වක විශේෂ සංස්කරණය ශ්‍රී ධර්මස්කන්ධ රෙවත කරහම්පිටිගොඩ ශ්‍රී සුමනසාර නායක ස්ථවිරයන් වහන්සේ විසින් සිදුකර ඇත. වෙස්සන්තර ජාතක අනුවාදය උන්වහන්සේ විසින් අලුතින් ලියා එක්කොට තිබේ.
ග්‍රන්ථය ආරම්භයේ ප්‍රධාන සංස්කාරක ලබුගම ලංකානන්ද මහානායක ස්ථවිරයන්ගේ සංස්කාරක නිවේදනයක් සහ ජාතක සාහිත්‍යය, එහි සංයුතිය හා සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියට ඉන් ලැබුණු පිටිවහල විමසන දීර්ඝ සංඥාපනයක් අන්තර්ගතය. අවසානයේ ගාථාදිපාදානුක්කමණිකා, සඤ්ඤානාමානුක්කමණිකා සහ විසෙසපදානුක්කමණිකා ඇතුළත් කර තිබේ.
සංස්කාරක නිවේදනය
තිලෝගුරු සම්මාසම්බුදුන් බුද්ධත්වයට පැමිණ දවසැක් පවත්වා ආරම්භ කළ ජයව්‍යාපී ශාසනය පරිනිර්වාණ මඤ්චකය දක්වා දිව්‍යමනුෂ්‍යාදි අනන්ත අපරිමාණ සත්ත්‍වගනයාට ලොව්ලොවුතුරු හිතසුව සාධමින් ආකාශ ගංගා ප්‍රවාහයක් සෙයින් අවිච්ඡින්න වැ පැවැත්තේ යැ. මලස්නෙකැ හුයෙන් නො ගොතා ලූ මල්රැසක් සෙයින් සම්මිශ්‍ර වැ තුබූ චතුරාසීති සහස්‍ර සංඛ්‍යාත ධර්මස්කන්ධය මහාකාශ්‍යප ස්ථවිරාදි සංගීතිකාරක මහ තෙරවරුන් විසින් ග්‍රහණ ධාරණාදියෙහි සෞකර්‍ය්‍යය පිණිස ධර්‍මවිනය විසින් නිකායාදි විසින් සංග්‍රහ කොට සංගීත විය. (සංගීතිකථා මහාවග්ග ප්‍රස්ථාවානයෙන් දන්නේ යැ.)
තවද ත්‍රිපිටකධර්‍මයෙහි අංගවශයෙන් කළ බෙදීමෙක් ද ඇත. ඒ වූකලී “සුත‍්තං ගෙය්‍යං වෙය්‍යාකරණං ගාථා උදානං ඉතිවුත‍්තකං ජාතකං අබ‍්භුතධම‍්මං වෙදල‍්ලං’’ යි බුදුරදුන් විසින් මැ අලගද‍්දූපමසූත්‍රාදියෙහි වදාළ ධර්‍මය අංගවශයෙන් නවවැදෑරුම් වන පරිදි බුදුන් විසින් මැ වදාරනලද්දේය. සංගීතිකාරක තෙරවරුන් විසින් මෙ නවාංගයෙහි උදාන ඉතිවුත‍්තක ජාතක යන අංගත්‍රය වෙන වෙන ග්‍රන්ථ වශයෙන් ඛුද්දකනිකායෙහි ලා සංගීත වූව ද ඉතිරි අංග සය ත්‍රිපිටකයෙහි ඒ ඒ තැනින් ලක්‍ෂණවශයෙන් නහාගතයුතු වෙයි. ජාතක වූකලී බුදුරජාණන්වහන්සේ ජීවමාන ව වැඩහුන් පන්සාළිස් හවුරුද්ද මුළුල්ලෙහි ඒ ඒ කාරණයට පැමිණ වදාරනලද අප්‍රමාණික ජාතකාදි පන්සියපනසක් පමණ වූ බෝධිසත්ත්‍වාවදානයෝ යැ. එහෙයින් ජාතකකථා බුද්ධචරිතයෙහි ලා සංග්‍රහ වෙති. එහි ජාතකගාථා හා අතීත කථාව ද බුදුරදුන් විසින් මැ වදාරනලද්දේ ය. සිංහල ජනතාවගේ බෞද්ධසංස්කෘතිය ගොඩනැඟිලිමෙහි ලා ජාතකකථාවෙන් ලැබුණු පිටිවහල ද අසීමිත වෙයි. ජාතකදේශනාව පිළිබඳ වැ අන්‍යත් කියැයුතු දැ මෙහි සංඥාපනයෙන් දන්නේ යැ.
දෙදහස්පන්සියවැනි බුද්ධජයන්ති පුණ්‍යොත්සවය අනුස්මරණය කරනු සඳහා ලංකාබෞද්ධමණ්ඩලය මගින් ආරම්භ කළ සත්කාර්‍ය්‍යයන් කෙරෙහි අතිශයින් අර්ත්‍ථාවහ වූයේ ත්‍රිපිටකධර්‍මය සියබසට නඟා මුද්‍රණය කරවාලීම යැ. එහි ජාතකපාළි සිංහල පරිවර්තනය සඳහා ආරාධිත වූවාහු අමරපුර මහාසංඝසභාවේ වර්‍තමාන සභාපතිධුරන්ධර මඩිහේ සිරි පඤ්ඤාසීහාභිධාන මහානායකස්ථවිරයන් වහන්සේ යි. උන්වහන්සේ විසින් යථාකාලයෙහි කරනලද සිංහල පරිවර්තනය පාඨශෝධනපූර්‍වක වැ ත්‍රිපිටක සම්පාදකමණ්ඩලය මගින් සංස්කරණය කළයුතු විය. විශේෂයෙන් ජාතකපරිවර්‍තන සංස්කරණය ත්‍රිපිටකයෙහි විශාරද බුද්ධිප්‍රභා ඇති හිඟුරල් මාකඩවර ශ්‍රී රෙවත පරිවෙණාධිපති රාජකීය පණ්ඩිත කරහම්පිටිගොඩ ශ්‍රී සුමනසාරාභිධාන සතරකෝරළ මහදිශාවෙහි ප්‍රධාන සංඝනායක ස්ථවිරයන් වහන්සේ විසින් සිදුකරන ලද්දේ ය. වෙස්සන්තර ජාතක අනුවාදය උන්වහන්සේ විසින් අමුතු වැ ලියන ලද්දේ ය.
බුද්ධජයන්ති ත්‍රිපිටකග්‍රන්ථමාලායෙහි මෙමැ ජාතකපාළි තෘතීයභාගය 32වැනි ග්‍රන්ථය වශයෙන් සලකනලද්දේ ය. සූත්‍රාන්ත පිටකයෙහි සවිසිවන ග්‍රන්ථය යි. මෙහි ද ධර්‍මගවේෂීනට ඵලවත් වූ ගාථාදිපාද, සංඥානාම හා විශේෂපදානුක්‍රම සූචිගත කොට ඇත. තවද කවිශ්‍රෙෂ්ඨ වූ බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් පද්‍යබන්ධවශයෙන් දේශනා කළ ජාතකගාථා සදහස්නවසියපහක් (6905) පමණ වෙති. එයින් ගාථා දෙදහස්දෙසියඅටළොසක් (2218) ප්‍රථම භාගයෙහි ද, දෙදහස්එක්සියඑකක් ද්විතීයභාගයෙහි ද, මේ තෘතීයභාගයෙහි දෙදහස්පන්සියසැටසයක් (2586) ද ඇතුළත් වෙත්.
ලංකා බෞද්ධමණ්ඩලය මගින් ආරබ්ධ වූ, ත්‍රිපිටකග්‍රන්ථ ප්‍රකාශනය වර්‍තමාන ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ අතිගරු ජනාධිපතිතුන් පත් ජේ. ආර්. ජයවර්ධන උතුමාණන්ගේ අනුග්‍රහයෙන් සිදුවන බව ආශීර්‍වාදපූර්‍වකව පවසම්හ. ශ්‍රද්ධා පූර්වක වැ ධර්‍මප්‍රකාශනය මෙහෙයවන සංස්කෘතික කටයුතු පිළිබඳ ගරු අමාත්‍ය තුන් පත් ඊ. ඇල්. බී. හුරුල්ලේ මැතිතුමාණන් ද මෙහි ලා විශේෂයෙන් ප්‍රයුක්ත වැ ක්‍රියා කරන සංස්කෘතික අමාත්‍යාංශයේ අතිරේක ලේකම් සෝමපාල ජයවර්ධන මහතාණන් ද ප්‍රශංසා පෙරටු කොට සඳහන් කරම්හ. එසේ ම සද්ධර්ම ප්‍රවෘත්තියට උපස්තම්භක වන තිසර මුද්‍රණාලයාධිකාරීතුමා ඇතුළු සේවක මණ්ඩලය ද, ත්‍රිපිටකසම්පාදක මණ්ඩලයට උපකාරී වැ ක්‍රියා කරන කොළඹ මහානායක චාරිකාරාමයේ නියුක්ත වූ ඇම්. ඒ. ආර්. සමරසිංහ මහතා ද කෘතඥතාවයෙන් සඳහන් කරම්හ. ශාසනාභිවර්‍ධනයට කාරණ වැ පවත්නා මේ සත්කාර්‍ය්‍යයට අනුබල දෙන හැම සුධීහු සුභාගී වෙත්වා’යි ආශංසනය කරම්හ.
මේ වගට ශාසනොදයකාරී:
ලබුගම ලංකානන්ද මහානායකස්ථවිර ත්‍රිපිටක සම්පාදකමණ්ඩලයේ ප්‍රධාන සංස්කාරක. 2529 / 1986 දෙසැම්බර් මස 20 වැනි දින, ප්‍රවචනොදය පිරිවෙන්හි දී යැ.
සංඥාපනය
සුත්තන්තපිටකාගත ආභවචභාසිතයෙහි නොයෙක් තැනැ වැදෑ සිටුනා ‘‘යො ධම‍්මං පරියාපුණාති සුත‍්තං ගෙය්‍යං වෙය්‍යාකරණං ගාථා උදානං ඉතිවුත‍්තකං ජාතකං අබ‍්භුත ධම‍්මං වෙදල‍්ලං’’ යන නවාංග ශාස්තෘ ශාසනයෙහි සත්වැනි අංගය. ‘‘ජාතක’’ නම් වෙයි.
අප මහ බෝසත් සුමෙධ තවුස් වැ දීපංකර බුදුන් වෙතා බුදුබවට නියත විවරණ ලැබැගෙනැ සාරාසැකි කප්සුවහසක් මුළුල්ලෙහි දස පැරුම් පුරණුව නොයෙක් කෙළසුවහස් ජාතියෙහි පුරුදු කළ බෝසත් සිරිත් පවසන කථා අතුරෙන් ධරමාන බුදුන් දවස් දඹදිව්හි ඒ ඒ තන්හි පහළ වූ ඒ ඒ කරුණට පැමිණැ අතීතාපසංහිත කොට වදාළ පාරමීධර්‍ම ප්‍රකාශක වූ ‘අපණ්ණක’ ජාතක පටන් ‘වෙස්සන්තර’ ජාතක හිම කොට ඇති කථා පන්සිය පනසක් පමණ වූ ආභවචභාසිතය ජාතක නමින් වෙසෙසා හඳුන්වනු ලැබේ.
ඛුද්දකනිකායාගත අවශේෂ ග්‍රන්ථයන් සෙයින් මැ ‘ජාතකපාළි’ ද ධරමාන බුදුන් දවස්හි මැ සඞ්ගායිත වැ ‘ජාතකභාණක’ ගණයෙහි පඨන පාඨන විසින් පැවැත්තේ යැ. ඒ පිළිබඳ නිදානකථා අතීතකථා සහිත අටුවාකථා ද එහි මැ පවත්වාගෙනැ එනලද යැ. බුදුන් දවසැ වාස කළ ‘ජාතකභාණක’ තෙර කෙනකුන් ගැනැ පපඤ්චසූදනී මජ්ඣිමනිකාය අට්ඨකථාවෙහි සඳහන් කරති. මහාකාශ්‍යප මහරහතුන් වහන්සේ ප්‍රමුඛ පන්සියක් ක්‍ෂීණාස්‍රවයන් විසින් ග්‍රහණ ධාරණ පහසුව තකා ඒකක දුකාදි විසින් සංග්‍රහ කොට සංගීතියට නඟන ලදු.
එහි එකෙකි ගාථායෙන් යුක්ත කථා සංග්‍රහය ඒකක නිපාත යැ ගාථා දෙක බැවින් ඇති කථාසංග්‍රහය දුකනිපාත යැ ආදි විසින් සංඛ්‍යා පිළිවෙළින් තෙරසකය (13) තෙක් නිපාත සංග්‍රහ වෙයි. ඉක්බිති අසමාන සංඛ්‍යා සහිත ගාථා සංග්‍රහ ‘පකිණ්ණකනිපාත’යි නම් කරන ලද්දේ යැ. එතන් සිට විස්සත් විසිනවයත් අතර වූ සංඛ්‍යා සහිත ගාථා සංග්‍රහ ‘වීසති නිපාත’ යැ තිසත් තිස්නවයක් අතර වූ ගාථා සංග්‍රහ ‘තිංසති නිපාත’ යැ ආදි විසින් ‘අසීතිනිපාත’යැ තෙක් දසකයෙන් වැඩිගිය නිපාත ද නම් කොට අවසන්හි එන ජාතක දශය ‘මහානිපාත’ නමින් සංග්‍රහ කරන ලද්දේ යැ. ජාතකපාළියෙහි සියලු ගාථා 6905 කි.
ජාතක සංඛ්‍යා: ‘පන්සිය පනස් ජාතක’යි ව්‍යවහාරයෙහි ජාතක සංඛ්‍යාව 550 කි. මෙරට පළ වැ ඇති ජාතක ගණන 547 කි. ජාතකපාළියෙහි නො දක්නා තවද ජාතක ග්‍රන්ථාන්තරයෙහි දක්නා ලැබේයි. ‘ධම්මසොණ්ඩ ජාතක’ ද නිකායාන්තර ‘ජාතකමාලායෙහි දක්නා ‘ව්‍යාඝ්‍රී ජාතක’ ද ජාතක පාළියෙහි නැත.
චූළනිද්දෙස ‘පොසාල’ සුත්තනිද්දෙසයෙහි ‘‘භගවා පඤ්චජාතකසතානි භාසෙන්තො අත්තනො ච පරෙසං ච අතීතං ආදිසති’’ යන තන්හි ජාතක පන්සියක් සඳහන් වෙයි. සුමඞ්ගල විලාසිනී දීඝනිකායට්ඨකථායෙහි ‘‘අපණ්ණක ජාතකාදීනි පඤ්ඤාසාධිකානි පඤ්ච ජාතක සතානි ජාතකන්ති වෙදිතබ්බං’’යි පන්සිය පනස් ජාතක ගැනැ සඳහන් කරති.
සුත්තන්තපිටකයෙහි ‘චරියාපිටක’ ද පාරමීධර්‍ම සැකෙවින් දැක්වෙන ජාතක සංග්‍රහයෙකි. එහි දාන, සීල, නෙක්ඛම්ම, පඤ්ඤා, විරිය, ඛන්ති, සච්ච, අධිට්ඨාන, මෙත්තා, උපෙක්ඛා යන පාරමීධර්‍මයන් දක්වනු පිණිස ජාතක පන්තියක් (35) සංග්‍රහ කරන ලද්දේ යැ. බෞද්ධ සංස්කෘත ග්‍රන්ථ අතුරෙහි ‘ආර්‍ය්‍යශූර’යන්ගේ ‘ජාතකමාලා’ නම් ග්‍රන්ථය චරියාපිටක ඇසුරින් රචිත වෙයි. ග්‍රන්ථ දෙක්හි මඳ වශයෙන් අසමානතා ද ඇත. එහි ජාතක සංඛ්‍යාව සූතිසෙකි.
ඒකක දුක ආදි නිපාතයන්හි සඳහන් වනුයේ ජාතක කථාවෙහි වස්තුබීජය පමණි. මතු මතු නිපාතයන්හි අනුක්‍රමයෙන් කථා ප්‍රවෘත්තිය වර්ධනය වෙමින් අනාවරණ වෙයි. එහි කථාව අටුවා බලා මැ දතයුතු වෙයි. අටුවා කථා ද බුදුන් හමුවෙහි මැ වාචනාවට නැඟී ඇදුරෝල්හි පැවැතැ ආයේ යැ. එ ‘බුදු කැලී අටුවා’යි පස්වැනි කසුප් මිහරජ ධම්පියා අටුවා සන්නයෙහි ලා කියයි. දම්සෙනෙවි සැරියුත් මහරහත් තෙරණුවෝ චූළනිද්දෙසයෙහි ලා ‘‘භගවා පඤ්ච ජාතක සතානි භාසෙන්තො අත්තනො ච පරෙසං ච අතීතං ආදිසති’’ බුදුහු පන්සියක් ජාතක වදාරමින් තමන්ගේ ද මෙරමාගේ ද අතීතය වදාරති’යි දක්වති.
මහානිපාතපාළියෙහි කථාප්‍රවෘත්තිය සපුරා දැක්වෙයි. අසීති නිපාතයෙහි එන කුණාල ජාතකය ගද්‍ය පද්‍ය මිශ්‍ර වෙයි. පද්‍යබන්ධ මැදැගෙනැ ගද්‍යබන්ධ නැඟීසිටීම එහි දක්නා විශේෂයෙකි. කවිතායෙන් අනූන වූ උත්කලිකාප්‍රාය රමණීය රචනාවක් වූ එහි ගද්‍යබන්ධයන්හි දෙසනා පාළියෙහි දක්නා සරල සුගමතාව නො පැනෙයි. සුධීන්ගේ විමර්ශනය යොමු වියැයුතු තැනෙකි. කුණාල ජාතක වනවර්ණනයෙහි හා වෙස්සන්තර ජාතක හිමවත් වැණුමෙහි දක්නා විවිධ වෘක්‍ෂලතා හා පක්‍ෂිපක්‍ෂීහු ත්‍රිපිටකයෙහි අන්තැනෙකැ හමු නො වෙති. සුධාභෝජන කුණාල වැනි ජාතක කිහිපයක මිස සෙසු ජාතකයන්හි කථා සමෝධානයෙක් ජාතකපාළියෙහි නැත.
කථාසාහිත්‍යය: පුද්ගල චරිත විවරණය මානව සමාජ සංස්කරණයට අත්‍යන්තොපකාරී වන බැවින් කථාසාහිත්‍යයට විශ්වසාහිත්‍යයෙහි උස් තැනෙක් හිමි වෙයි. මහර්ෂි වාල්මීකින්ගේ ‘රාමායණ’ මහර්ෂි ව්‍යාසයන්ගේ ‘මහාභාරත’ ගුණාඪ්‍යයන්ගේ ‘බෘහත්කථා’ ඇසුරින් කළ ක්‍ෂෙමේන්ද්‍රයන්ගේ ‘කථાસරිත්සාගර’ විෂ්ණුශර්‍මන්ගේ ‘පඤ්චතන්ත්‍ර’ ‘ඊසොප්’ගේ උපමා කථා’ ‘අරාබිනිසොල්ලාස’ ආදි විශ්වකීර්තියට පත් කථාසංග්‍රහ ජාතකකථා හමුවෙහි පසුබා සිටී. පුරුෂාර්‍ත්‍ථ සම්පාදන සාමර්‍ත්‍ථ්‍යයෙන් ආඪ්‍ය වූ ජාතක කථා එහැම පසුබා සනාතන ස්වරූපයෙන් ඉදිරියෙහි සිටී. වස්තු සංඛ්‍යා අතිනුදු ජාතක සංග්‍රහ පෙරට එයි. ජාතක සංඛ්‍යාව පන්සිය පනසක් වුව ද එකෙකි කථාවක් පිළිබඳ වර්‍තමාන නිදාන කථාවකුදු ඇති බැවින් කථා සංඛ්‍යාව ද්විගුණ වෙයි. උම්මග්ග ජාතක, කුණාල ජාතක ආදි අතුරු කථාවෙන් සැදුණු ජාතක ද ඇති බැවින් අන්තාහීන කථා සංඛ්‍යාව තවද වැඩියයි. හැම කථාවක් මැ සමකාලීන සමාජයෙන් පැනනැඟුණු කරුණක් මුල් කොට දෙසන ලද වන බැවින් ජාතකකථා බුද්ධකාලීන භාරත සමාජයෙහි සැබෑ තතු පිළිඹිබු වන කැඩපතක් බඳු වෙයි. එයින් තත්කාලීන භාරත සමාජයෙහි සාමාජික, ආර්ථික, සාමයීක, ආධ්‍යාත්මික හා දේශපාලන තතු මැනැවින් අනාවරණ වෙයි.
සිංහල සංස්කෘතිය හා ජාතක: සිංහල සංස්කෘතිය ජාතක කථාවෙන් පෝෂණය වූවකි. දඹදිව බෞද්ධයනට වඩා හෙළදිව බෞද්ධයෝ ජාතක කථා කෙරෙහි ඉමහත් භක්ත්‍යාදරයක් දැක්වූහ. සිංහල උවසු උවැසියන් චරිතවර්ධනයට ආදර්ශ කොට ගත්තේ ජාතක කථාවෙහි එන බෝසත් සිරිත යැ. ඔහු කෙතෙහි කම්හලෙහි දවසේ කටයුතු නිමවා ගෙට පැමිණැ විවේක කාලයෙහි ජාතක කථාවක් ගීතවත් වැ කියවා හෝ කියවනු අසා ආස්වාද විඳැ වෙහෙස නිවාගෙනැ සිතකය සතපාගත්හ. ‘පොතේ බණ පිරිම’යි ජනවහරෙහි පළට වූ විහාරස්ථානයෙහි දවරුදු අඛණ්ඩ වැ පවත්වාලන මාසික ත්‍රෛමාසික ජාතක දේශනාවට ලද අවසරයෙහි සවන් දෙමින් ආස්වාද විඳිමින් බෝසත් සිරිත් උගත්හ. තුමු ද එය අනුකරණය කෙරෙමින් සුචරිතයට නැමෙති. ඉල්ලීස සුධාභෝජන ආදි ජාතක අසා මසුරුමල හැරපියති. දීඝීති කොසල වැනි ජාතක අසා වෛරය දුරු කෙරෙති. ක්‍ෂාන්තිවාද ආදි ජාතක අසා ඉවසීම පුරුදු කෙරෙති. මහාධම්මපාල ආදි ජාතක අසා ප්‍රාණඝාතයෙන් වළකිති. වෙස්සන්තරැ අසා පරිත්‍යාගයට නැමෙති. දේවධර්‍ම ජාතක අසා හිරිඔතප් වඩති. ලොහකුම්භි වැනි ජාතක අසා පරදාර සමාගමයෙන් දුරු වෙති. සඳකිඳුරු ද අසා පතිවත රකිති. චේතිය කක්කාරු වැනි ජාතක අසා මුසාවායෙන් වෙන් වෙති. භද්‍රඝට ආදි ජාතක අසා රහමෙරින් දුරු වෙති. නන්දිවිශාල ජාතක අසා පරුෂවචන හැරපියති. තිත්තිර ජාතක අසා සම්ප්‍රප්පලාපයෙන් වළකිති. මාතඞ්ග ජාතක අසා කුලමාන දුරලති. මහිළාමුඛ ජාතක අසා අසත්සමාගමයෙන් දුරු වෙති. මාතුපොසක සාලිකේදාර ආදි ජාතක ශ්‍රවණයෙන් මාපිය උපස්ථානට නැමෙති. කුණාල නලිනී ආදි ජාතක අසා ස්ත්‍රී ලෝලුත්‍ය හැරපියති. චුල්ලසෙට්ඨි ජාතක අසා ධනෝපායන ක්‍රමෝපක්‍රම උගනිති. භූරිදත්ත ජාතක අසා සිල්පුරති. මඛාදෙව ද අසා පස්කමෙහි ගිජුබව හැරපියති. අපණ්ණක ජාතක අසා විමසුම් නුවණ වඩති. වණ්ණුපථ ජාතක අසා විපතෙහි නො පසුබැසැ දිරිවඩා ඉන් මිදෙන සැටි උගනිති. වට්ටක ජාතක අසා සත්‍යබලය වටහති. දෙදහස් වසරකට අධික