29 සුත්ත නිපාතය - සූත්‍ර.pdf
- ප්‍රකාශිත වර්ෂය :
- 2006
- මුද්‍රිත වර්ෂය :
- 2006
- පිටු ගණන :
- 416
- බාගත කිරීම් ගණන :
- 4,129
- වෙබ් අඩවියට එක් කළ දිනය :
- 2015-10-18
- ගොනුවේ ප්‍රමාණය :
- 9.7 MB
පොතේ පිටු කිහිපයක ඡායාරූප පහතින් බලන්න.
සුත්තනිපාතය යනු බුද්ධජයන්ති ත්‍රිපිටක ග්‍රන්ථමාලාවේ 25 වන වෙළුම (සූත්‍රාන්ත පිටකයේ 19 වන ග්‍රන්ථය) වන අතර ඛුද්දක නිකායට අයත් අතිශය ප්‍රකට හා ප්‍රමුඛ සූත්‍ර සංග්‍රහයකි.
මෙම ග්‍රන්ථයේ සිංහල පරිවර්තනය සම්පාදනය කර ඇත්තේ දෙමටගොඩ පධානඝර විහාරාධිපති, භාෂාන්තරවිශාරද, රාජකීය පණ්ඩිත අතිපූජ්‍ය පරවාහැර සිරි පඤ්ඤානන්ද නායකස්ථවිරයන් වහන්සේ විසිනි. ත්‍රිපිටක සම්පාදක මණ්ඩලයේ ප්‍රධාන සම්පාදක ලබුගම ලංකානන්ද මහාස්ථවිරයන් වහන්සේ ඇතුළු මහාතෙරවරුන් විසින් පාඨශෝධන පූර්වකව සංස්කරණය කොට ශ්‍රී ලංකා ජනරජය මගින් බු.ව. 2550 (ක්‍රි.ව. 2006) දී මුද්‍රණය කරවා පළකර ඇත.
මෙහි ප්‍රධාන වශයෙන් වර්ග පහකට අයත් සූත්‍ර 70ක් අන්තර්ගත වන අතර පාලි පෙළ සහ සිංහල පරිවර්තනය මුහුණට මුහුණ ලා දක්වා ඇත:
- උරග වග්ගය
- චූල වග්ගය
- මහා වග්ගය
- අට්ඨක වග්ගය
- පාරායන වග්ගය
මීට අමතරව පාලි හෝඩිය, විසය සූචිය, ගාථාර්‍දධ සූචිය, සංඥානාම සූචිය සහ විශේෂ පදානුක්කමණිකාවක් ග්‍රන්ථය අවසානයට ඇතුළත් කර ඇත.
සංස්කාරක නිවේදනය
සම්සම්බුද්ධපරිනිර්‍වාණයෙන් දෙදහස්පන්සියවසක් පිරීම නිමිති කොට ගෙන රජය බුද්ධධර්‍මය ව්‍යාප්තව පවත්නා රටවල බෞද්ධජනතාව විසින් එම බුද්ධජයන්තිය විශේෂ උත්සව සහිත ව පවත්වාලීමට විධිවිධාන යෙදූ අතර අප සිංහලද්වීපයෙහි එකල පැවැති ලංකාරජය මගින් බුද්ධජයන්ති උත්සවය ඉතා උත්කර්‍ෂව පවත්වාලුව මැනැවැයි සලකා ඒ සඳහා කටයුතු සංවිධානය පිණිස 1954 ඔක්තෝබර් මස 12 වැනිදින තත්කාලීන අග්‍රාමාත්‍යවර සර් ජෝන් කොතලාවල මැතිතුමන් විසින් ලංකාබෞද්ධමණ්ඩලය පිහිටුවන ලද්දේයැ.
බුද්ධජයන්ති අනුස්මරණය සඳහා ඒ ලංකාබෞද්ධමණ්ඩලය මගින් යෝජිත වූ කාර්‍ය්‍යයන් අතුරෙහි අතිශයින් ශ්‍රේෂ්ඨ වූ ද එහෙත් ඉතා දුෂ්කර වූ ද කර්තව්‍යය වූයේ ත්‍රිපිටක පාලිපොත් වූ සියලු ග්‍රන්ථයන් සිංහලභාෂාවෙන් පරිවර්තන කොට මුද්‍රණය කරවාලීම ය. ග්‍රන්ථපරිවර්තනය සඳහා පත්කරනලද මහතෙරවරුන් අතුරෙහි සුත්තනිපාත පරිවර්තනය පවරන ලදුයේ රාජකීය පණ්ඩිත පරවාහැර සිරි පඤ්ඤානන්ද නායකස්ථවිරයන් වහන්සේට යැ. උන්වහන්සේ ස්වකීය අධිකාරය යථාකාලයෙහි නිමහම් කළ බව ප්‍රකාශ කළ යුතු ය.
සුත්තනිපාතය බුද්ධජයන්ති ත්‍රිපිටකග්‍රන්ථමාලාවෙහි පස්විසිවන ග්‍රන්ථය ද සූත්‍රාන්තපිටකාගත එකූන්විසිවැනි ග්‍රන්ථය ද වේ. ධර්‍ම නෙයින් ද අත්‍ථ හෙයින් ද ගම්භීර වූ සුත්තනිපාතව්‍යාඛ්‍යානය දුෂ්කර වූයෙකි. එහි වඩාත් හැඟුරු වූ අට්ඨක වග්ගයෙහි සූත්‍ර සොළොස යැ, පාරායන වග්ගයෙහි සූත්‍ර සොළොස යැ, ඛග්ගවිසාණ සූත්‍ර යැ යන තෙතිස් සූත්‍රයනට අගසව් සැරියුත් මහරහතුන් වහන්සේ විසින් ශ්‍රාවකපාරමීඥානයෙහි සිට නිද්දෙස වදාරන ලදුයේ කුදුගත් සඟියෙහි වෙන ම ග්‍රන්ථයක් ලෙස සංගීතියට නැඟී ඇත. නිද්දෙස පාලියෙහි උද්දිෂ්ට වූ තෙතිස් සූත්‍රයන්ගේ පරිවර්තනය අප විසින් නිමවන ලද වැ මුද්‍රණයෙන් පළවූයේ ද වෙයි.
සුත්තනිපාතය මුද්‍රණ අවස්ථාවට පැමිණි වර්‍තමාන ත්‍රිපිටක සම්පාදකමණ්ඩලයේ ශාස්ත්‍රාගමධර මහතෙරවරුන්ගේ මහත් පරිශ්‍රමයෙන් චිරාගත දෝෂස්ථාන බැහැර කිරීමෙන් පාඨශෝධනය හා පරිවර්තන සංස්කරණය ද සිදුකරන ලද්දේය. ආදියෙහි මැ ත්‍රිපිටකමණ්ඩලය විසින් සම්මත වූ පරිදි පරිවර්තක නායකස්ථවිරයන් වහන්සේ විසින් ආදාත වූ අක්‍ෂරවින්‍යාසය මෙහි තබන ලද බව ද කියයුතු ය. ග්‍රන්ථමුද්‍රණය ඉක්මනින් නිමහම් කරවාලීම සඳහා දවරයෙහි මඳ විවේකයකුදු නො ලැබ ක්‍රියා කරන සම්පාදකමණ්ඩලයේ නියුක්ත වූ තෙරවරුනට මෙහි දී ප්‍රශංසා කළයුතු ව ඇත.
තවද ත්‍රිපිටක මුද්‍රණය සඳහා ශ්‍රී ලංකාජනරජයේ ගරු අග්‍රාමාත්‍යවර සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක උත්තමාව විසින් පලකරන ප්‍රසාදය හා අනුග්‍රහය ද, එසේ ම ගරු සංස්කෘතික ඇමතිතුමාණන් ප්‍රමුඛ එම අධිකාරියේ සියලු පින්වතුන්ගේ අනුග්‍රහය ද, දෙහිවල තිසර මුද්‍රණාලයාධිකාරිතුමා ප්‍රමුඛ සේවකමණ්ඩලයේ උද්‍යොගය ද, සිංහල පරිවර්තන සහිත සුත්තනිපාතය මෙසේ බෞද්ධමහාජනයා අතට පමුණුවාලීමට උපකාර වූ බව කෘතඥතා පූර්වක ව සඳහන් කරම්හ.
සච්චිත ලෝකයාට හිත පිණිස පවත්නා අතිපරිශුද්ධ ත්‍රිපිටක පර්යාප්තිය ව්‍යාප්ත කරවාලීමෙහි යත්න දරන සියලු පින්වත්හු සුඛිත වෙත්වා’යි ආශංසනය කරම්හ.
මේවගට ශාසනෝදයකාරී;
ලබුගම ලංකානන්ද ස්ථවිර
ත්‍රිපිටකමණ්ඩලයේ ප්‍රධාන සම්පාදක
1977 පෙබරවාරි මස 25 වැනි දින
ත්‍රිපිටක කාර්යාලය,
මහානායක චාරිකාරාමය,
115, විජේරාම මාවත,
කොළඹ 7.
සංඥාපනය
අප භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ සාරාසංඛ්‍යකල්පලක්‍ෂයකින් පෙර දීපංකරපාදමූලයෙහි නියත විවරණ ලත් තැන් පටන් කසුප් සම්මාසම්බුදුන් දක්වා සූවිසි බුදුන් හමුවෙහි විවරණසිරි ලබමින් වීර්‍ය්‍යතත්පරාත්මභාවයෙහි සිට සමතිස් පැරුම් නිෂ්ඨාවට පමුණුවා තුසීපුරයෙහි උපද එහි ආයුපමණින් දිව්‍යසිරි වළඳා එයින් සැවැ ශාක්‍යරාජකුලයෙහි ඉපද අනුක්‍රමයෙන් මහබිනික්මන් කොට බෝධිමූල වජ්‍රාසනයෙහි වැඩහිඳ සම්යක්සම්බෝධිසමධිගමය කොට දම්සක් පවත්වා දෙවිමිනිස්නට හිත පිණිස තුන්සසුන් පිහිටුවා පන්සාලිස් වසක් මුළුල්ලෙහි සුවාසූදහසක් දහම්කඳ පවත්වා නිරුපධිශේෂ නිර්වාණ ධාතුයෙන් පිරිනිවි කල්හි-
මහාකාශ්‍යපාදි මහරහතුන් වහන්සේ ප්‍රථම මහාධර්මසංගීති අවස්ථාවට පැමිණ පිටකාදි වශයෙන් සියලු ධර්‍මය සංගායනාවට නඟාලූහ. එහි සූත්‍රාන්තපිටකය ‘දීඝ, මජ්ඣිම, සංයුත්ත, අංගුත්තර, ඛුද්දක’ යන ආගම හෙවත් නිකාය පසට බෙදී ඇත. දීඝාදි සතර ආගමයෙහි නො බැසගත් ‘ඛුද්දකපාඨ, ධම්මපද, උදානා’දි දේශනාපාලිය සංගායනා කොට ඛුද්දක ග්‍රන්ථයන්ගේ සංග්‍රහය වූයෙන් ‘ඛුද්දකනිකාය’ නමැයි තැබූහ. ප්‍රශස්ත වූ තෙල ‘සුත්තනිපාත’ය ඛුද්දකග්‍රන්ථශ්‍රේණියෙහි පස්වැනි ග්‍රන්ථය වේ.
සියගණන් ගාථාවෙන් සමාකීර්‍ණ වූ ශාස්තෘශාසනසංඛ්‍යාතයෙහි ගෙය්‍ය-වෙය්‍යාකරණාංග දෙකින් ලක්‍ෂිත වූ තෙල තන්ත්‍ර සංග්‍රහය කුමක් හෙයින් ‘සුත්තනිපාත’ නම් වී යැ යත්: ආත්මාර්‍ථ පරාර්‍ථාදි භේද වූ වෙනෙය්‍යහිත සංඛ්‍යාත අත්‍ථයන් ප්‍රකාශ කරන හෙයින් ද (අත්‍ථානං සූචනතො) වෙනෙය්‍ය ජනයාගේ අධ්‍යාශයට - චරිතයට අනුරූප කොට වදාළ හෙයින් ද (සුවුත්තතො) වී ආදි ශස්‍යය ඵල උපදවන්නා සේ හිතාර්‍ත්‍ථයන් ප්‍රසව කරන හෙයින් ද (සවනතො) දෙනගෙන් කිරි දෙවන්නා සේ උපායසම්පත්තියහට හිතාවහ හෙයින් ද (සූදනතො) ප්‍රතිපත්තියන් මැනැවින් රක්නා හෙයින් ද (සුක්ඛාණා) වඩුවාට දැදුනුල සෙයින් විඥානයට ප්‍රමාණ වන හෙයින් හෝ හූයෙන් ගෙතුණු මල් නො විසිරෙන්නා සේ පාලියෙන් ගෙතුණු අත්‍ථයෝ නො විසිරෙත් නුයි සූත්‍ර සභාග හෙයින් ද (සුත්තසභාගතො) උරගසූත්‍රාදි ධර්‍මය ‘සුත්ත’ යි ප්‍රකාශ කරන ලද වෙයි. මෙ කී ලක්‍ෂණ ඇති උරග සූත්‍රාදි විවිධ සූත්‍රාන්ත වූ සූත්‍රයන් නිපාතනය කොට - සංග්‍රහ කොට සංගීත වූ ග්‍රන්ථය ධම්මපද උදානාදිය සෙයින් අන්‍යසංඥා නිමිත්තක් නැතියෙන් සංගීතිකාරක මහතෙරවරුන් විසින් ‘‘සුත්තනිපාත’’ නාමයෙන් ම තබන ලද්දේය.
තෙල ‘සුත්තනිපාත’ය වග්ගහෙයින් උරගවග්ග, චූලවග්ග, මහාවග්ග, අට්ඨකවග්ග, පාරායනවග්ග, යි වග්ග පසෙක් ඇත්තේ වෙයි, සූත්‍ර හෙයින් උරගවග්ගයෙහි සූත්‍ර දොළොසෙක් ද, චූලවග්ගයෙහි තුදුසෙක් ද, මහාවග්ගයෙහි දොළොසෙක් ද, අට්ඨකවග්ගයෙහි සොළොසෙක් ද, පාරායනවග්ගයෙහි සොළොසෙක් දැයි සමසැත්තෑ සූත්‍ර කෙනෙක් වෙති. එහි උරගසූත්‍රය ආදිම වෙයි. පර්‍ය්‍යාප්තිප්‍රමාණයෙන් සුත්තනිපාතය අටබණවරෙකි. අෂ්ටාක්‍ෂරපාද ඇති ගාථා දෙසිය පනසෙක් බණවරක් වනුයෙන් සුත්තනිපාතය සූසැටදහසක් පමණ අක්‍ෂරයෙන් ප්‍රතිමණ්ඩිත වේ.
සුත්තනිපාත පාලියෙහි සංගෘහීත වූ පද්‍ය (ගාථා) සංඛ්‍යාව එක්දහස් එකසියසූපනසෙකි (1154) මෙ ගාථා අතුරෙහි දේශනාපාලියෙහි කලාන්තරකින් දක්නට ලැබෙන අතිප්‍රකෘතිඡන්දස්සෙහි ලා ගැනෙන ගාථා ස්වල්පයෙක් නාලක-වත්ථුගාථා තුළ දක්නට ලැබේ. මේ ලක්‍ෂණ ඇති ගාථා ජාතක-පාලියෙහි කිසි තැනෙක දැක්ක හැකි ය.
සුත්තනිපාතය වූ කලි ඒ ඒ දේශනාපාත්‍රයන්ගේ වශයෙන් වෙනෙය්‍යජන අධ්‍යාශයානුරූප කොට වදාළ ගම්භීර වූ අත්‍ථසම්පත්තීන්ගෙන් සැදුම් ලත් සූත්‍රයෙන් පරිපූර්ණ වෙයි. එහෙයින් ම අග්‍රශ්‍රාවක සර්වඥකල්ප ශාරීපුත්‍ර මහරහතුන් වහන්සේ සුත්තනිපාතයෙහි එන අට්ඨකවග්ග සූත්‍ර සොළොස යැ, පාරායනවග්ග සූත්‍ර සොළොස යැ, ඛග්ගවිසාණ සූත්‍ර යැ යන තෙතිස් සූත්‍රයන් උද්දෙසපද වශයෙන් තබා අර්ථවිභාවනාද්වාරයෙන් නිද්දෙස වදාළහ. (මහානිද්දෙස-සංඥාපනය ද බලන්න.) එසේ මැ ‘නෙත්තිප්පකරණ පෙටකොපදෙස’ දෙක්හිදු ධර්‍මනය විභාග කරනු සඳහා අට්ඨකවග්ගීය, පාරායනවග්ගීය සූත්‍ර බෙහෙවින් නිදර්ශිත වෙයි.
තවද ධම්මභාණ්ඩාගාරික ආනන්ද තෙරණුවන් විසින් විචාළ ප්‍රශ්නයක් සඳහා අර්හත් මාර්ග-ඵලසමාධිය විස්තාර කරන බුදුරජාණන් වහන්සේ තිකංගුත්තර දෙවදූතවග්ගයෙහි ‘‘ආනන්දයෙනි මෙ කරුණ සඳහා මා විසින් පාරායනයෙහි පුණ්ණකප්‍රශ්නයෙහි ලා තෙල ප්‍රකාශ කරනලදැ’’යි (ඉදං ච පන මෙතං ආනන්ද සන්ධාය භාසිතං පාරායනෙ පුණ්ණකපඤ්හො) පාරායනපුණ්ණක සූත්‍රයෙහි එන ‘‘සංඛාය ලොකස්මිං පරොවරානි’’ යනාදි ගය නිදර්ශන කොට වදාළහ. එසේ ම ධම්මසෙනෙවි සැරියුත් මහතෙරණුවනට අර්හත්ඵලවිමොක්‍ෂය දක්වාලීම සඳහා යට කී දේවදූතවග්ගයේ සාරිපුත්තසූත්‍රයෙහි දී පාරායන උදයසූත්‍රය නිදර්ශිත කරමින් ‘‘පහානං කාමච්ඡන්දනං’ යනාදි දේශය වදාළහ. එහි ‘කාමච්ඡන්දනං’ යන පදය අෂ්ටොත්තරභාණකයන්ගේ වාචනාමාර්ගයෙහි ‘කාමසඤ්ඤානං’ යි එයි. අර්ථයෙන් සම සම වේ. මේ බලත් මැ සුත්තනිපාත පාලියෙහි සංගෘහීත වූ සූත්‍රධර්මයන්ගේ පරමගාම්භීර්‍ය්‍යය වටහාගත හැකි ය.
තවද කියැ යුත්තේකි: ප්‍රථම ධර්මසංගීතියෙහි දී තෙවළාදහම් පිළිබඳ නිකාය පණ්ණාසක, වර්ගාදි විවිධ විභාගයන් නිශ්චය කළබව ප්‍රකාශ වෙයි. ඒ විභාගකල්පනය වැලිත් බුදුරදුන්ගේ ධරමානකාලයෙහි ම එකදේශයකින් පැවැතිණ. ධම්මපද, උදාන, ඉතිවුත්තකාදි ඛුද්දකග්‍රන්ථයන් මෙනි. එසේ ‘ම පාරායනවග්ග, අට්ඨකවග්ග, ආදි ව්‍යවහාරය ද ආදියෙහි මැසිද්ධ යැ: මහකසයින් තෙරණුවන්ගේ අතවැසි කුරරඝරවැසි කාළී උපාසිකාවගේ පුත් සොණකුටිකණ්ණ තෙරුන් බුදුරදුන් හමුවෙහි මධුරස්වරයෙන් අට්ඨකවග්ගීය සූත්‍ර ප්‍රකාශ කළ බව සඳහන් වෙයි. මෙකරුණ දම්සක් පැවැත්වීමෙන් යටත්පිරිසෙයින් සුවිසිවසකින් පසුව සිදුවූවකි. මෙ වන විට සුත්තනිපාතයෙහි බොහෝ සූත්‍ර දේශිත වැ තිබිණ. සොණතෙරුන් සිය වත්ථෙරුන් වෙත සුත්තනිපාතය උගත්බව සඳහන්වන හෙයිනි, එහිදු අත්තදණ්ඩ සූත්‍රය ශාක්‍ය-කොලිය කලහය සන්හිඳුවීම සඳහා ද, පුරාභේද, කලහවිවාද, චූලවියූහ, මහාවියූහ, තුවටක, සම්මාපරිබ්බාජනීය සූත්‍ර මහාසමය සමාගමයෙහි ද වදාරනලද වෙයි. මෙසේ බොහෝ සූත්‍ර ප්‍රථමබෝධියෙහි වදාළබව පෙනෙන අතර උරගසූත්‍රය වැනි කිසි සූත්‍රයෙක් පශ්චිමබෝධියෙහි දී වදාළබව ද සැලකියයුතු ය. ‘‘යො වෙ උප්පතිතං විනෙති කොධං’’ යනාදිය භූතගාම ශික්‍ෂාපදය පැනැවීමෙන් පසු වදාරන ලද වෙයි. උපොසථපරියාපන්න ශික්‍ෂාපද බුද්ධත්වයෙන් විසිහවුරුද්දක් ඉක්මැගිය පසු පශ්චිමබෝධියට අයත්වන හෙයිනි. මෙසේ ‘සුත්තනිපාත පාලිය’ ගෙන බොහෝ විචාරකයන් ප්‍රකාශ කරන කරුණු ද විමසුව යෙහෙකි.
සුත්තනිපාතයෙහි ශෝධනය හා ව්‍යාඛ්‍යානය ගෙන කියැයුතු කරුණු බෙහෙවින් ඇත. එහෙත් සංඥපනය සංක්ෂිප්ත කළ මනා වූයෙන් දෙතුන් තැනෙක් සඳහන් කරනු ලැබේ. ඛග්ගවිසාණ සූත්‍රයෙහි ‘‘එකො චරෙ ඛග්ගවිසාණකප්පො’’ යනු එයි. එහි ‘චරෙ’ යනු කිසි තැනෙක ප්‍රථමපුරුෂ වශයෙන් ද කිසි තැනෙක උත්තමපුරුෂ වශයෙන් ද ආයේ යැ, පසේබුදුහු උදාන වශයෙන් මේ ගාථා ප්‍රකාශ කළහ. එහි ක්‍රියාපදය ප්‍රථම පුරුෂයෙහි වෙයි. කිසි තැනෙක අධිගත වූ කර්මස්ථානය ප්‍රකාශ කිරීම වශයෙන් ද උදාන ගාථාව ම වදාළහ, එහි ක්‍රියාපදය උත්තම පුරුෂ යි. අටී ව්‍යාඛ්‍යානයෙහි ලා මෙ විශේෂය දතහෙයි.
මෙහි අනෙකකුදු කියැයුත්තේකි: නාලකසූත්‍රවත්ථුගාථාවෙහි ‘‘සක්කංව ඉන්‍දං සුවිචන්දනෙව දෙවෙ’’ (682) යි සිංහල මුද්‍රණයෙහි හා බුරුම සංස්කරණයෙහි ද එයි. එය ‘‘සක්කං ව ඉන්‍ද්‍රං’’ යි ශුද්ධ වියයුතු ය. ‘සක්දෙවිඳු (ඉන්‍දු වූ ශක්‍රයා) ද පිරිවුරු දිව්‍යයත් ද, යි ව්‍යාඛ්‍යාන වෙයි. මෙබඳු ශෝධ්‍යස්ථාන ද විමසිය යුතු ය.
මෙ ද සැලකිය යුත්තෙකි; සුත්තනිපාතයෙහි සංගීත වූ ‘මෙත්ත, රතන, මඞ්ගල’ සූත්‍ර ඛුද්දකපාඨයෙහි ද සංග්‍රහ වී ඇත. සසුන් වදනා කුලදරුවනට මුලින් මැ පුහුණුකරවාලි යැ යුතු සරණගමන, දසසික්ඛා ආදි දහම් කොටස් නඟාගෙන බුද්ධකාලයෙහි සිට මැ ඛුද්දකපාඨය සම්මත වැ තුබූබව සිතියැ හෙයි. එහි නික්ඛෙපක්‍රමය අටුවායෙහි ඇත. සංගීතිකාරකයන් විසින්දු එය ඛුද්දකග්‍රන්ථයක් සේ ගෙන ඛුද්දකනිකායේ පළමුවන ග්‍රන්ථ සෙයින් සංගීත විය. යළි සුත්තනිපාතයෙහි බැසගැනීමට නිසිව සිටි හෙයින් එහිදු නියතස්ථානයෙහි සංග්‍රහ කරනලද වෙයි. එසේ මැ ‘සෙල’ සූත්‍රය මැදුම්සඟි යැ සහභාගියැයුතු මධ්‍යමප්‍රමාණ සූත්‍රයක් වූයෙන් එහි මජ්ඣිමපණ්ණාසකයෙහි ලා සංගීත විය. යළි සෙලසූත්‍රයෙහි බැසගෙන සිටි ධර්මපරියාය සලකා සුත්තනිපාතයෙහි ද සංග්‍රහ කළබව කියැයුතු ය.
තවද, අශෝකාධිරාජයන් විසින් භික්‍ෂු භික්‍ෂුණී උපාසක උපාසිකාවෝ නිතර අසත් නම්, ධරත් නම් මැනැවැයි ‘‘භාබ්රූ’’ ශිලා ලිපියෙහි දක්වාලූ, ‘මුනිගාථා’ මෝනෙය්‍ය (නාලක) සූත්‍ර, උපතිස්සපඤ්ඤා (සාරිපුත්ත සූත්‍ර) රාහුලොවාද’ යන ධර්මපරියායයෝ මේ සුත්තනිපාතයෙහි සංග්‍රහ වෙති, මෙසේ බුදුන් දවස පටන් සුත්තනිපාතය ප්‍රශස්ත වූ බව සැලකිය යුත්තේ යි.
සුත්තනිපාතාගත ධර්මාන්තරයන්ගේ ගැඹුරුබව හේතු කොට ගෙන මැ අගසවු සැරියුත් මහරහතුන් වහන්සේ විසින් යට දැක්වූ තෙතිස් සූත්‍රයනට වදාළ නිද්දෙස ද, අටුවාචාර්‍ය්‍ය බුද්ධඝෝෂ මහාතෙරණුවන් විසින් ලියනලද ‘පරමත්ථජොතිකා’ නම් අටුවාව ද, පුරාණ ආචාර්‍ය්‍යවරයකු විසින් අට්ඨකවග්ගාදි කිසි සූත්‍ර කෙනකුන්ට ලියනලද ව්‍යාඛ්‍යානය ද සුත්තනිපාතාර්‍ථාවබෝධයට වහල් වෙයි. එසේ ම පරවාහැර සිරිපඤ්ඤානන්ද නායක ස්ථවිරයන්ගේ මේ සුත්තනිපාත සිංහලානුවාදය ද බෞද්ධජනතාවගේ ධර්මාවබෝධය පිණිස වෙතැයි සිතම්හ.
මේවගට ශාසනෝදයකාරී
ලබුගම ලංකානන්ද ස්ථවිර
බු: ව: 2520
ක්‍රි: ව: 1977, පෙබරවාරි 25 දින
මෝල්ලිගොඩ,
ප්‍රවචනෝදය පරිවෙන්හිදී ය.