08 පරිවාර පාළි 1 - විනය.pdf
- ප්‍රකාශිත වර්ෂය :
- 2006
- මුද්‍රිත වර්ෂය :
- 2006
- පිටු ගණන :
- 414
- බාගත කිරීම් ගණන :
- 2,941
- වෙබ් අඩවියට එක් කළ දිනය :
- 2015-10-18
- ගොනුවේ ප්‍රමාණය :
- 10 MB
පොතේ පිටු කිහිපයක ඡායාරූප පහතින් බලන්න.
බුද්ධජයන්ති ත්‍රිපිටක ග්‍රන්ථමාලාවේ 6 වන වෙළුම (විනය පිටකයේ 5 වන ග්‍රන්ථයෙහි පළමු කාණ්ඩය) ලෙස මෙම පරිවාර පාළි (1 කාණ්ඩය) ග්‍රන්ථය පළ කර ඇත. සම්බුද්ධ ශාසනයේ ආඥා දේශනා සංඛ්‍යාත විනය පිටකයේ අවසන් කොටස වන පරිවාර පාළිය, භික්ෂූන්ගේ විනය ඥානය පරිපූර්ණ කිරීම පිණිස විභංග හා ඛන්ධකගත විනය නීති හා විනිශ්චයන් සංග්‍රහ කර දක්වන අතිශය වැදගත් ග්‍රන්ථයකි.
ලංකා බෞද්ධ මණ්ඩලයේ ආරාධනයෙන් පොල්ගහවෙල විද්‍යොදය පරිවෙණාධිපති කෙසෙල්වතුගොඩ ශ්‍රී රතනජොති නායක ස්ථවිරයන් වහන්සේ විසින් මෙහි සිංහල පරිවර්තනය සිදු කරන ලද අතර, ත්‍රිපිටක සම්පාදක මණ්ඩලය විසින් පාඨශෝධන පූර්වකව සංස්කරණය කරන ලදී. ප්‍රථම භාගය ලෙස මෙම කාණ්ඩයෙන් පරිවාර පාළියේ ‘සමථභෙද’ය දක්වා කොටස ඇතුළත් වේ.
ග්‍රන්ථයෙහි අන්තර්ගත ප්‍රධාන අංශ:
- සංස්කාරක නිවේදනය හා දීර්ඝ සංඥාපනය
- පාලි හෝඩිය සහ සංකේත නිරූපණය
- පරිවාර පෙළ හා සිංහල පරිවර්තනය (සමථභේදය දක්වා)
- ගාථාදිපාද සූචි, සඤ්ඤානාමානුක්‍රමණිකා සහ විසෙසපදානුක්‍රමණිකා
සංස්කාරක නිවේදනය
මහාකාරුණික වූ තථාගත සම්මා සම්බුදුරජාණන්ගේ ආඥාදෙසනා සංඛ්‍යාත විනයපිටකයට අයත් ග්‍රන්ථ පඤ්චකයෙහි පස්වැණි ග්‍රන්ථය වූ පරිවාරපාළිය බුද්ධජයන්ති ත්‍රිපිටක ග්‍රන්ථමාලාවෙහි සවැනි ග්‍රන්ථය වශයෙන් සම්මත කරන ලද්දේය, එහෙත් අර්ථාවබෝධයට පහසු වන පරිදි නියත ස්ථානයෙහි ඡෙද වෙන් කරමින් සිංහල පරිවර්තනය සමග මුද්‍රණය කරවීමේ දී සුවසේ පරිහරණය නොකළ හෙතෙක් ග්‍රන්ථය ප්‍රමාණයෙන් විශාලත්වයට යන බව පෙනීගිය හෙයින් චුල්ලවග්ගපාළිය සෙයින් මේ පරිවාරපාළිය ද කාණ්ඩ දෙකක් වශයෙන් ප්‍රකාශයට පමුණුවන බව සඳහන් කරම්හ. මෙහි පරිවාරපාළියෙහි ‘සමථභෙද’ය අවසාන කොට ඇති කොටස ප්‍රථම කාණ්ඩය ද, ‘ඛන්ධකපුච්ඡා’යෙහි පටන් ඉතිරිය ද්විතීය කාණ්ඩය ද වන්නේ ය.
ලංකා බෞද්ධ මණ්ඩලයේ සමාරාධනය පරිදි පරිවාරපාළිය සිංහල භාෂාවෙන් පරිවර්තනය කළාහු පොල්ගහවෙල විද්‍යොදය පරිවෙණාධිපති උපාධ්‍යායභූත කෙසෙල්වතුගොඩ රතනජොත්‍යාභිධාන නායක මහාස්ථවිර පාදයෝ වහන්සේ ය. ඔබ පාලි සංස්කෘතාදි භාෂාශාස්ත්‍ර විෂයෙහි ද තථාගතප්‍රවීදිත වූ ධර්මවිනය දෙක්හි ද නිපුණ වූ ශික්‍ෂාකාමී බහුශ්‍රැත පණ්ඩිතවරයෙකි. පාඨශොධන පූර්වක පරිවාරපාළි සිංහලපරිවර්තනය යථාකාලයෙහි ත්‍රිපිටක මණ්ඩලය වෙත පමුණුවන ලදුයේ විනය සිංහල පරිවර්තන ශොධක අනුමණ්ඩලය විසින් සංස්කරණය කරනලද්දේද විය.
වර්තමාන ත්‍රිපිටක සම්පාදක මණ්ඩලයේ බහුශ්‍රැත මහතෙරවරුන් විසින් තව දුරටත් සංස්කරණය කොට අවශ්‍ය වූ ශබ්ද සූචි ආදිය ද යොදන ලද්දේය. අප ද ගේ මහත් පරිශ්‍රමයෙන් මෙහි පාඨශොධනය හා සංස්කරණය නිමවන ලදුයේ වෙයි. තවද පරිවාරපාළි සිංහල පරිවර්තනයෙහි වාක්‍යප්‍රයොග හා අක්‍ෂර වින්‍යාසය පරිවර්තක නායක ස්වාමීන්ද්‍රයන් විසින් ආදෘත වූ සම්ප්‍රදාය නොපිරිහෙනා සේ යොදා ඇත.
භික්‍ෂූන් වහන්සේගේ පරිපූර්ණ විනයඥානය සඳහා අත්‍යවශ්‍යයෙන් ප්‍රගුණ කළ මනා විනයග්‍රන්ථය වූ පරිවාර පාළිය සුගම වූ සිංහල පරිවර්තනයෙන් යුක්ත කොට ප්‍රකාශයට පමුණුවාලීමෙන් ජනිත ධර්ම දානමය කුශලහෙතුයෙන් බෞද්ධ මණ්ඩලයේ සුධීහු ද, සංස්කෘතික අධිකාරියෙහි සියලු පින්වත්හු ද, මෙහි ලා නානාරූපයින් සහාය වන හැම සත්පුරුෂයෝ ද ලෞකික ලොවුතුරු සුව ලබත්වා’යි මෙත් සිතින් ආශංසන කරම්හ.
මේ වගට, ශාසනසොභනකාරී : ලබුගම ලංකානන්ද ස්ථවිර ත්‍රිපිටක මණ්ඩලයේ ප්‍රධාන සම්පාදක.
සංඥාපනය
ප්‍රථම මහාසංගීතියෙහි ලා අනුබුද්ධ මහාකාශ්‍යපස්ථවිර ප්‍රමුඛ පන්සියක් මහ රහතුන් වහන්සේ විනය ශාස්තෘහුයයි ගෙන සකල සම්මුතියෙන් විනය පිටකය ආදියෙහි සංගායනා කළහ. විනය වූකලී විභංග ඛන්ධක පරිවාර යන භෙදයෙන් ත්‍රිවිධ වෙයි. එහි ආදිබ්‍රහ්මචරියක ශීලය ප්‍රකාශ කරන භික්‍ෂු භික්‍ෂුණීන්ගේ වශයෙන් ද්විවිධ වූ උභතො විභංගය පිරිසිදු පරිවාර දෙපොත්හි සංගෘහිත වෙයි. යම් ආභිසමාචාරික ශීලය ප්‍රකාශ කරන සියලු ඛන්ධකවිනය මහාවග චුල්ලවග යන දෙපොත්හි ලා සංගෘහිත වෙයි. විභංග ඛන්ධකාගත විනය ස්කන්ධකයාගේ විශිෂ්ටාවබෝධය සඳහා වදාළ විනය ධර්ම සංග්‍රහ කළ ග්‍රන්ථය පරිවාර නම් වේ.
පරිවාර:
“යං තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන පඨමං පාරාජිකං කත්ථ පඤ්ඤත්තං”යි ආරම්භ කොට “කෙතොහතං” යනු අවසාන කොට ඇති පුච්ඡාපද සවිස්තරව දක්වා, යළි එක් එක් පුච්ඡාව විසඳමින් පඨම පාරාජික ශික්‍ෂාපදය විභාග කරන ලද්දේය. එනයින් මහා විභංගයෙහි සියලු ශික්‍ෂාපද විභාග කොට තබන ලද පරිවාරපාළියෙහි පළමුවන වාරය ‘පඤ්ඤත්තිවාර’ නමුදු ‘කත්ථ පඤ්ඤත්තං’ යන පදය නිසා ‘කත්ථපඤ්ඤත්තිවාර’ නමුදු වෙයි. අනතුරුව “මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවන්තො කති ආපත්තියො ආපජ්ජති” යනාදීන් ආපත්ති ප්‍රභෙද ඇති කතාපත්තිවාරය ද “මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවන්තස්ස ආපත්තියො චතුන්නං විපත්තීනං කති විපත්තියො භජන්ති” යනාදීන් පැවැති චතුර්විධ විපත්ති දක්වන විපත්තිවාරය ද, “මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවන්තස්ස ආපත්තියො සත්තන්නං ආපත්තික්ඛන්ධානං කතීහි ආපත්තික්ඛන්ධෙහි සංගහිතා” ආදි විසින් ඒ ඒ චක්‍රක්‍රමය පිළිබඳ ඇවැත් සංග්‍රහ කොට දක්වන සංගහවාරය ද, “මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවන්තස්ස ආපත්තියො ඡන්නං ආපත්ති සමුට්ඨානානං කතීහි සමුට්ඨානෙහි සමුට්ඨහන්ති” යනාදි සමුට්ඨානවිධි දක්වන සමුට්ඨානවාරය ද, “මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවන්තස්ස ආපත්තියො චතුන්නං අධිකරණානං කතමං අධිකරණං” ආදිවශයෙන් විභාගවන අධිකරණවාරය ද, “මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවන්තස්ස ආපත්තියො සත්තන්නං සමථානං කතීහි සමථෙහි සම්මන්ති” යනාදීන් සමථභෙදය දක්වන සමථවාරය ද, “මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවන්තො කති ආපත්තියො ආපජ්ජති” යනාදීන් ආපත්ති විපත්ති ආදිය එක්රැස් කොට පැවැසූ සමුච්චයවාරය දැයි මහාවාර අටක් දක්වා ඉක්බිති “මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවනපච්චයා පාරාජිකං කත්ථ පඤ්ඤත්තං” යනාදි නයින් ‘පච්චය’ පදය යොදා ප්‍රත්‍යය වශයෙන් පඤ්ඤත්තිවාරාදි අනෙකදු වාර අටක් වදාරන ලද්දාහුය. මෙසේ මහා විභංගයෙහි සොළොස් වාර කෙනෙක් වෙත්. එයින් අනතුරුව භික්‍ෂුණී විභංගයෙහි ශික්‍ෂාපද තුන්සිය සතර ගෙන පළමු පරිදි මැ පඤ්ඤත්තිවාරාදි වූ සොළොස් වාරයෙක් දැයි උභතොවිභංගයෙහි දෙතිස්වාර කෙනෙක් දක්වන ලද්දාහු වෙත්.
තවද පරිවාරපාළි ආදියෙහි භික්‍ෂු විභංගාගත සොළොස් වාරය දක්වන හෙයින් පරිවාරපාළිය මුළුල්ල ‘සොළසපරිවාර’යි ද කියනු ලැබේ. මේ කීයේ විමතිවිනොදනියෙහි: “යෙසං වාරෙහි ආදිභූතෙහි උපලක්ඛිතත්තා අයං සකලො පි පරිවාරො, ‘සොළස පරිවාරො’ති වොහාරියති”යි. පරිවාරපාළිය නොහදාල ඇතැම් ආගමඥාන නැති විවෙචකයන් කියන පරිදි පරිවාරපාළිය මෙතැනින් අවසාන නොවන බව ද, ඉතිරිය පසුව කිසිවකු විසින් එකතුකළ පරිවාරයක් නොවන බව ද සැලකිය යුතුය.
අනතුරුව එන සමුට්ඨානකථාවෙහි පටන් සමථභෙදය අවසාන කොට ඇති පාලි ප්‍රදේශය ද උභතොවිභංගාගත උභයොපරිආපන්න ශික්‍ෂාපදයන්ගේ හා අධිකරණ සමථයන්ගේ විශිෂ්ටාවබෝධය සඳහා දක්වන ලද්දේය. එහි විනයඥානය සඳහා ආපත්ති සමුට්ඨානවිධි අවශ්‍යයෙන් දතයුතුය. එහෙයින් ශික්‍ෂාපදයක් පාසා විසිරැසිටි සමුට්ඨානභෙදය සංග්‍රහ කොට සමුට්ඨානීය සංඛ්‍යාතය දක්වන ලද්දේය.
ඉක්බිති ආපත්ති ආදි ඒ ඒ කොට්ඨාසයෙහි කෞශල්‍ය ජනනය සඳහා “කති ආපත්තියො” ආදි නයින් මාතෘකා තබා, නිද්දෙස පටිනිද්දෙස විසින් විභාග කරන ලද්දේ වෙයි. එහි මාතිකා විභංග දෙක්හි එන ආපත්තිපුච්ඡා වශයෙන් “කති ආපත්තියො” යන පදයෙහි පටන් “කති සමථා” යනු අවසන් කොට ඇති මාතිකා පද තුදුසක් උද්දෙස කොට “පඤ්ච ආපත්තියො” යනාදීන් එහි නිද්දෙසය කියන ලදී. අනතුරුව “තත්ථ කතමා පඤ්ච ආපත්තියො”යි එක් එක් පදය පටිනිද්දෙස විසින් විභාග කරන ලද්දේය. එබඳු ආපත්ති ආපත්තික්ඛන්ධ විනිශ්චය යන මොහු දෙ දෙපරිද්දෙකින් විභාග කල හෙයින් නිද්දෙස පටිනිද්දෙස වාර දෙකෙකැ සතලොස් පද කෙනෙක් වෙති, මේ විනය පරිවාරය කත්ථචිපුච්ඡාවාර නම් වේ. අනතුරුව ‘ආපත්තිසමුට්ඨාන’ වාරය ආදි කොට එක්විසි වාරයෙහි උභතො විභංගයෙහි ඇතුළුව සිටි ආපත්ති සමුට්ඨාන අධිකරණ සමථ යන මොවුන්ගේ ප්‍රභෙද ප්‍රකාශ කරන ලද්දේ යි.
මෙසේ උභතොවිභංගයෙහි විනය පරිවාර දක්වා තදනන්තරව දෙවිසි ඛන්ධකයෙහි බැසගෙන සිටි යම් යම් පදයකින් යම් යම් ඇවතක් පනවනලද නම්, ඒ දක්වනු සඳහා “උපසම්පදං පුච්ඡිස්සං සනිදානං සනිද්දෙසං”යි ඛන්ධකපුච්ඡා සංග්‍රහ කරන ලද්දේය. අනතුරුව විනයසමුට්ඨානයෙහි වදාරනලද එකක දුකාදි එකාදසකාන්තා වූ ධර්මයන් සංග්‍රහ කොට එකුත්තරනය දක්වන ලද්දේය. යම් දසඅත්ථවසය ‘අත්ථ ධම්ම නිරුත්ති ඤාණ’ වශයෙන් විභාග කොට අත්ථවසපකරණය දක්වන ලද්දේ යි.
ගාථාසංගණිකා අධිකරණභෙද ආදි විනය පරිවාරයන්ගේ ස්වරූපය ද පාලිප්‍රස්තාරයෙන් විමසිය යුතු ය. චුදිත චොදක සංඛ්‍යාමාවචර (අනුවිජ්ජක) ආදීන් විසින් පැවැතිය යුතු ආකාරය ද ඒ ඒ ඛණ්ඩයෙහි මැනැවින් සංග්‍රහ කරන ලද්දේ වෙයි.
වර්ග තුදුසකින් යුත් උපාලිපඤ්චකය විනයඥානය සඳහා උපාලි තෙරණුවන් විසින් පුළුවුස්නාලද ඒ ඒ කරුණෙහිලා පඤ්චක වශයෙන් වදාරනලද වෙයි. විනයෙහි එන යුක්තිස්ථාන හෙළි කරනු සඳහා උපාලි තෙරණුවන් විසින් ම සෙදමොචකගාථාව ද වදාරන ලද වෙයි. අවසානයෙහි ‘අපලොකනකම්ම, ඤත්තිකම්ම, ඤත්තිදුතියකම්ම, ඤත්තිචතුත්ථකම්ම’ යන චතුර්විධ කර්මයන්ගේ විභාග දක්වන කම්මවග්ගය, ශික්‍ෂාපදප්‍රඥප්තියෙහි ලා ලැබෙන දසඅත්ථවස විභාග කොට දක්වන අත්ථවසවග්ගය, එසේ ම ප්‍රඥාප්ත ශික්‍ෂාපදයන්ගේ අනුපඤ්ඤත්ත්‍යාදිය දක්වන පඤ්ඤත්තිසමුදානවග්ගය, වස්තු විපත්ති ආපත්ති නිදාන පහෙළ බන්ධ සමුට්ඨාන අධිකරණ සමථ’ යන නව වැදෑරුම් සංග්‍රහ දක්වන නවසංගහවග්ග යන වර්ග පඤ්චකය වදාරන ලද්දේ ය. මෙසේ උභතොවිභංග ඛන්ධක යන සියලු මැ විනයධර්මය පරිවාර කොට පරිවාරපාළිය වදාරන ලද වේ.
පරිවාර දේශනාව :
මහාසංගීතිත්‍රයට නැගීගිය පරිවාරපාළිය බුද්ධදේශනාවෙන් ද ශ්‍රාවකභාෂිතයෙන් ද පරිපූර්ණ යි. එහි “යං තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මා සම්බුද්ධෙන පඨමං පාරාජිකං කත්ථ පඤ්ඤත්තං” යනාදි පුච්ඡා, පද සංඛ්‍යාති අවස්ථාවෙහි මහසුප් මහරහතුන් වහන්සේ විසින් ප්‍රථමසංගීති යුගයේ විනයධරයන් කෙරෙහි අග්‍රපත් පත් උපාලි මහරහතුන් වහන්සේ විසින් ප්‍රකාශ කරන ලද්දේය. කති නු ඛො භන්තෙ ආනිසංසා, කස්මිංආහරෙති? පඤ්චිමෙ උපාලි ආනිසංසා, කඨිනත්ථාරෙ” යනාදිය උපාලි තෙරුන් විසින් පුළුවුස්නා ලදු වැ බුදුරදුන් වදාළ පරිදි මැ සංගීතියට නැගී ඇත. ඒ ඒ තැන්හි උදානගාථා ප්‍රථමසංගීතියෙහි සංගීතිකාරකයන් විසින් තබන ලද යැ, “පුබ්බාචරියමග්ගංච” යනාදි නිගමනගාථා ද ඇදුරු පරපුර දැක්වූ ගාථා ද සතරවැනි ග්‍රන්ථාරූඪ සංගීතියෙහි දී මහරහතුන් විසින් තබන ලද වෙති. පරිවාර පාළියෙහි යම් මැ පාලිප්‍රදෙශයක් උපාලි තෙරණුවන් විසින් වදාරනලද නම් එ ද සම්මාසම්බුදුන් වදාළ වචනයෙන් ම නඟාගත්බව සැලකිය යුතුය. ඒ එසේ මැය: මේ කීය, උත්තර තෙරණුවෝ අධිකරණසූත්‍රයෙහි: “යං කිඤ්චි සුභාසිතං සබ්බං තං තස්ස භගවතො වචනං අරහතො සම්මා සම්බුද්ධස්ස, තතො උපාදායුපාදාය මයං චඤ්ඤෙ ච භණාමා ති” යි ‘යම් කිසි සුභාෂිතයෙක් වී නම්, ඒ හැම ඒ භගවත් අර්හත් සම්යක් සම්බුද්ධයන් වහන්සේගේ වචනයැ, එයින් උපාදාය කොට ඇපිදු අන්හුදු කියම්හ’යි. එහෙයින් පරිවාරපාළියෙහි එන සියලු මැ විනයසාරධර්මය බුද්ධභාෂිත වනබව සැලකිය යුතුය.
පරිවාරප්‍රශංසා :
විනය පර්‍ය්‍යාප්තිය යම්තාක් දවස් නිර්මලව පවතී නම්, ප්‍රතිපත්ති ප්‍රතිවෙධ සංඛ්‍යාත එතෙක් දවස් පවත්නේ යැ, උභතොවිභංග ඛන්ධක මාතිකා සංඛ්‍යාත විනය පර්‍ය්‍යාප්තිය නූලෙකින් බඳනා ලද මල්දමක් සෙයින් පරිවාරයෙන් ගෙතී සිටුයේය. එහෙයින් දහම් කැමති ප්‍රියශීල මහණ පරිවාරය හදාරන්නේ මැයැ. මේ වදළහ, උපාලි මහතෙරණුවෝ:
“එවං නීයති සංඛෙපො, විනයො යදි තිට්ඨති උභතො ච විභංගානි ඛන්ධකා යෙ ච මාතිකා,
මාලා සුත්තගුණෙනෙව පරිවාරෙන ගන්ථිතා;—පෙ— තස්මා සිකෙඛ පරිවාරං ධම්මකාමො සුපෙසලො” යි.
විනයටීකාවෙහි ද: “විනයපරියත්ති පන කථං තිට්ඨති -පෙ- පරිවාරෙ ගන්ථිතා තිට්ඨති” යි විනය පර්‍ය්‍යාප්තිය පරිවාරයෙහි ගෙතී සිටී’ යයි කියන ලදි.
අලුවිහාරයෙහි දී සිදුකළ ලෙඛන සංගීතියෙහි මුලදුන් මහරහතුන් වහන්සේ පරිවාර නිගමනයෙහි ලා විනය පර්‍ය්‍යාප්තිය පරිවාරයෙන් පරිවාහිත හෙයින් පරිවාරය නොදත්තාහුට ධර්මවිනිශ්චය නොකළහෙකැ බව පැවැසූහ. (පරිවාරං අජානන්තො කුතො ධම්මවිනිච්ඡයං.) විනය විභංගයෙහි යම්කිසි විමතියක් උපදී නම් එ ද පරිවාරයෙන් සිඳී යෙයි. (යස්මා ජායති විමති පරිවාරෙන ඡිජ්ජති.) මෙසේ හෙයින් මහණක් මැද සක්විත්තකු සෙයින්, මුවකැලක් මැද සිංහරාජකු සෙයින් රැස්කඳ මින් ගැවැසුණු හිරු සෙයින්, තාරාගණ මැද සඳු සෙයින්, ධර්ම පිරිස්හි මහබඹු සෙයින්, විනය සංගීතිය පරිවාරයෙන් ශොභනේ යයි ද පැවැසූහ.
පරිවාරලේඛනය :
විනයෙහි අගපත් පත් උපාලි මහරහතුන් වහන්සේ පටන් ලෙඛන සංගීතිය තෙක් ඇදුරුපරපුරෙන් වැටහොමඟියෙන් මැ ගෙන ආ පරිවාරපාළිය ලෙඛනගත කැරැවූවෝ දීප නම් මහතෙර කෙනෙකි. උන්වහන්සේ මහාප්‍රාඥ වූහ, ශ්‍රැතධාරී වූහ, විනයපාළියෙහි විචක්‍ෂණ වූහ. (දීපනාමො මහාපඤ්ඤො සුතධාරී විචක්ඛණො) උන්වහන්සේ ඒ ඒ තැන පූර්වාචාර්‍ය්‍යමාර්ගය ද සලකා බලා හදාරණ ශිෂ්‍යයන්ට සුව එළවන පරිදි මධ්‍යම සංඛ්‍යානාමයෙන් ලියාපියහ. හැම තන්හි විස්තර මාර්ගය ද හැරපියහ. එතෙකුදු වත් බොහෝ පෙය්‍යාලයෙන් සංක්‍ෂිප්ත ද නො කළහ.
පරිවාරපාළිය බුද්ධකාලීන නොවැ පසුව රචනා කරන ලද්දෙකැයි කියති. පරිවාරය පිළිබඳ විමසිමක් නැතිව තැන්තැන්වලින් නඟාගත් පදපාඨ දක්වමින් කරන නිසරු විවෙචනයනට මහාචාර්‍ය්‍ය සංඥාපනය පිළිතුරු දෙන බව පවසම්හ.
ලබුගම ලංකානන්ද ස්ථවිර ත්‍රිපිටකමණ්ඩලයේ, ප්‍රධානසම්පාදක 1977. 8. 10 මෝල්ලීගොඩ ප්‍රවචනොදය පිරිවෙන.
ලබුගම ලංකානන්ද ස්ථවිර ත්‍රිපිටකමණ්ඩලයේ, ප්‍රධානසම්පාදක
1977. 8. 10 මෝල්ලීගොඩ ප්‍රවචනොදය පිරිවෙන.