07 චුල්ලවග්ග පාළි 2 - විනය.pdf
- ප්‍රකාශිත වර්ෂය :
- 2006
- මුද්‍රිත වර්ෂය :
- 2006
- පිටු ගණන :
- 646
- බාගත කිරීම් ගණන :
- 4,319
- වෙබ් අඩවියට එක් කළ දිනය :
- 2015-10-18
- ගොනුවේ ප්‍රමාණය :
- 17 MB
වෙනත් සංස්කරණ
පොතේ පිටු කිහිපයක ඡායාරූප පහතින් බලන්න.
චුල්ලවග්ගපාලි (2 කාණ්ඩය) යනු බුද්ධ ජයන්ති ත්‍රිපිටක ග්‍රන්ථ මාලාවේ පස්වන (ii) වෙළුම මෙන්ම විනය පිටකයේ සතරවන ග්‍රන්ථයේ දෙවන කොටසයි. මෙම ග්‍රන්ථයෙහි විනය පිටකයට අයත් චුල්ලවග්ග පාලියේ දෙවන භාගය මුල් පාලි පෙළ සහ සිංහල පරිවර්තනය සහිතව සම්පාදනය කර ඇත.
මෙම කාණ්ඩයේ වත්තක්ඛන්ධකය දක්වා කොටස අග්ගමහාපණ්ඩිත බලන්ගොඩ ආනන්දමෛත්‍රෙය මහානායක හිමිපාණන් විසිනුත්, එතැන් සිට අවසානය දක්වා කොටස් පණ්ඩිත උඩුවේ ජනානන්ද ස්ථවිරයන් වහන්සේ විසිනුත් සිංහලයට පරිවර්තනය කරන ලද අතර ත්‍රිපිටක පරිවර්තන සම්පාදක මණ්ඩලය මගින් සංශෝධනය කර ඇත.
චුල්ලවග්ගයේ මෙම කොටසට සංඝයාගේ විවිධ විනය කර්ම, ආරාමික හා සංඝික වත්පිළිවෙත්, භික්ෂුණී ශාසනය පිහිටුවීම, සහ ප්‍රථම හා ද්විතීය ධර්ම සංගායනා පිළිබඳ ඓතිහාසික විස්තර ඇතුළත් ඛන්ධක ගණනාවක් ඇතුළත් වේ.
සංස්කාරක නිවේදනය
චුල්ලවග්ගපාළිය සියබසට නඟාලීමෙහි ලා කියයුතු දැය මෙහි ප්‍රථම කාණ්ඩයෙහි කෙටියෙන් ඇතුළත් කොට පළකරන ලදී. ත්‍රිපිටක මණ්ඩලයෙහි ප්‍රධාන සම්පාදක ලබුගම සිරි ලංකානන්ද මහානායක හිමිපාණන්ගේ ඒ ලිපිය මෙහි ලා ප්‍රමාණ වෙතැයි සිතම්හ. පළවන මේ දෙවන කාණ්ඩයෙහි වත්තක්ඛන්ධකය අවසන් කොට ඇත්තේ අග්ගමහාපණ්ඩිත බලන්ගොඩ ආනන්ද මෛත්‍රෙය මහානායක හිමිපාණන්ගේ පරිවර්තන වෙයි. එතැන් සිට අවසානය දක්වා පණ්ඩිතාචාර්‍ය්‍ය උඩුවේ ජනානන්ද ස්ථවිරයන් වහන්සේගේ පරිවර්තන වෙයි.
මේ සත්ක්‍රියාවෙහි ලා ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයෙහි ශ්‍රීමත් ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන උතුමාණන්ගේ හා අග්‍රාමාත්‍ය ආර්. ප්‍රේමදාස මැතිතුමන්ගේ හා සංස්කෘතික ඇමැති ඊ. ඇල්. බී. හුරුල්ලේ මැතිතුමන්ගේ හා අනුග්‍රහය ද සංස්කෘතික අමාත්‍යාංශයෙහි අතිරේක ලේකම් සෝමපාල ජයවර්ධන මහතාණන් ඇතුළු පින්වතුන් දක්වාලූ සහාය ද ඉතා අගය කොට සලකම්හ. මෙසේ මේ විනය-ග්‍රන්ථය සියබසින් තැබීම නිසා ලත් පින අප සැමට නිවන් පිණිස පවත්වයි පතම්හ.
ශාසනස්ථිති කැමති කෝදාවගොඩ ඤාණාලොක නායකස්ථවිර (ත්‍රිපිටක සම්පාදක මණ්ඩලයෙහි සභාපති), 1983 ජනවාරි 13 දින / 2525, කොළඹ 7, විජේරාම මාවතේ, අංක 115 දරන, මහානායක වාරිකාරාමයේ ත්‍රිපිටක මණ්ඩලය.
ප්‍රස්ථාවනා
අප සර්වඥයන් වහන්සේ බුද්ධත්වයට පැමිණ දම්සක් පැවැත්වීමෙන් පසු අඤ්ඤාකොණ්ඩඤ්ඤ තෙරුන් ප්‍රමුඛ පඤ්චවග්ගිය භික්‍ෂූන් වහන්සේගෙන් ආරම්භ වූ ශ්‍රාවක පිරිස ක්‍රමයෙන් දහස් ගණනින් වර්ධනය විය. ඒ ආදිම අවධියෙහි හෙවත් ප්‍රථම බොධියෙහි ශ්‍රාවකයන් වහන්සේ අතර ශ්‍රමණධර්ම ව්‍යතික්‍රමණයක් නො වූ හෙයින් ශාසනය නිරවුල් ව (නිරබ්බුද ව) පැවැති හෙයින් ශික්ෂාපද පැනවීමක් හෝ පාමොක් උදෙසීමක් (ආණාපාතිමොක්ඛුද්දෙසයක්) නො විය. එකල උදෙසන ලද්දේ ‘‘ඛන්තී පරමං තපො’’ ආදි ගාථා තුනෙන් යුත් ඔවාදපාතිමොක්ඛය පමණි.
සියලු බුදුවරුන්ගේ අවවාද ප්‍රාතිමොක්‍ෂය වන්නේ මේ ‘ඛන්තී’ ආදි ගාථා තුනමය. දීර්ඝායුෂ්ක බුදුවරුන්ගේ ශාසන පර්‍ය්‍යන්තය දක්වාද අල්පායුෂ්ක බුදුවරුන්ගේ ප්‍රථම බොධියෙහි ද මේ අවවාද ප්‍රාතිමොක්‍ෂය උදෙසනු ලැබේ. ශික්ෂාපද පැනවීමේ පටන් ආණාපාතිමොක්ඛය උදෙසනු ලැබේ. එ ද භික්‍ෂූන් විසින් පමණකි. බුදුවරු නො උදෙසත්. එහෙයින් අප භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ද ප්‍රථම බොධියෙහි විසි වසක් පමණ මේ අවවාද ප්‍රාතිමොක්‍ෂය උදෙසූ සේක. ‘‘සබ්බබුද්ධානං හි ඉමා තිස්සොව ඔවාදපාතිමොක්ඛගාථායො හොන්ති. තා දීඝායුකබුද්ධානං යාව සාසනපරියන්තා උපදෙසමාගච්ඡන්ති, අප්පායුකබුද්ධානං පඨමබොධියං යෙව. සික්ඛාපදපඤ්ඤත්තිකාලතො පන පභුති ආණා පාතිමොක්ඛමෙව උද්දිසියති. තං ච ඛො භික්ඛුයෙව උද්දිසන්ති. න බුද්ධා, තස්මා අම්හාකම්පි භගවා පඨමබොධියං වීසතිවසමත්තමෙව ඉදං ඔවාදපාතිමොක්ඛං උද්දිසි.’’ යනු සමන්තපාසාදිකා විනය අටුවා යි. ඉන් පසු එක් පොහෝ දිනෙක සැවැත්නුවර මිගාරමාතු ප්‍රාසාද නම් වූ පූර්‍වාරාමයෙහි රැස් වූ භික්‍ෂූන් අතර සිටි අභව්‍ය පුද්ගලයකු නිසා ඇති වූ සිද්ධියේ දී භාග්‍යවතුන් වහන්සේ භික්‍ෂූන් අමතා ‘‘නදානාහං භික්ඛවෙ ඉතො පරං උපොසථං කරිස්සාමි පාතිමොක්ඛං උද්දිසිස්සාමි, තුම්හෙවදානි භික්ඛවෙ ඉතො පරං උපොසථං කරෙය්‍යාථ, පාතිමොක්ඛං උද්දිසෙය්‍යාථ. අට්ඨානමෙතං භික්ඛවෙ අනවකාසො යං තථාගතො අපරිසුද්ධාය පරිසාය උපොසථං කරෙය්‍ය පාතිමොක්ඛං උද්දිසෙය්‍යා’’යි. (චුල්ලවග්ග පාතිමොක්ඛට්ඨපනක්ඛන්ධක) ‘‘මහණෙනි, දැන් මෙයින් මතු මම පොහෝ නො කරන්නෙමි පාමොක් නො උදෙසන්නෙමි. මහණෙනි, තෙපි ම මෙයින් මතු පොහෝ කරවු, පාමොක් උදෙසවු. මහණෙනි, තථාගත තෙම නො පිරිසුදු පිරිසෙහි පොහෝ කරන්නේය. පාමොක් උදෙසන්නේ ය යන යමෙක් ඇද්ද මෙය නො කරුණෙකි. වන්නට අවකාශ නැතැ’’යි වදාළ සේක.
මේ කාලය තෙක් ද භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් භික්‍ෂූන්ට ශික්ෂාපද පනවා නො තිබිණ.