සත්වැන්නෙහි - යෙන ගිලාන සාලා තෙනුපසඞ්කමී = දෙවියන් සහිත ලෝකයෙහි උත්තම පුද්ගලයා වූ තථාගතයන් වහන්සේ ද ගිලානෝපස්ථානය සඳහා වඩිති. භික්ෂු තෙමේ උවටැන් ලැබිය යුත්තන් නම් ගිලනුන් යයි අදහා විශ්වාස කොට උවටැන් ලැබිය යුතු ගිලනුන් ගැන සිතමින් ද, යමකු එහි සුදුසු කමටහන් නැතිව වෙසෙත් නම් ඒ අයට කමටහන් කියන්නෙමියි සිතමින් ද එහි පැමිණියේය. කායෙ කායානුපස්සී = යමක් කිව යුතුනම් එය පසුව කියමු. අනිච්චානුපස්සී = අනිත්‍ය භාවය අනුව මෙනෙහි කරනුයේ වයානුපස්සී = ව්‍යය වීම අනුව මෙනෙහි කරනුයේ. විරාගානුපස්සී = රාගයෙන් තොර වීම අනුව මෙනෙහි කරනුයේ. නිරෝධානුපස්සී = නිරෝධය අනුව මෙනෙහි කරනුයේ පටිනිස්සග්ගානු පස්සී = අත්හැරීම අනුව මෙනෙහි කරනුයේ.

මෙපමණකින් කුමක් දක්වන ලද්දේ වේද? මේ භික්ෂුව තමා විසින් පැමිණිය යුතු ප්‍රතිපදාව වන සතිපට්ඨානයන් ද පූර්වභාග කෘත්‍යයන්මය. නුවණින් විමසා බැලීමෙහිදී ද අනිත්‍යය අනුව මෙනෙහි කිරීම, ව්‍යය වීම අනුව මෙනෙහි කිරීම, විරාගය (නොඇලීම) අනුව මෙනෙහි කිරීම යන මේ තුන් වැදෑරුම් මෙනෙහි කිරීම් ද පූර්වභාග කෘත්‍යයන්මය. නිරෝධය අනුව මෙනෙහි කිරිම. අත්හැරීම අනුව මෙනෙහි කිරීම යන මේ දෙක එකිනෙක මිශ්‍ර වී ඇත. මෙපමණකින් මේ භික්ෂුවගේ භාවනා කාලය දක්වන ලදී. සෙස්ස කියන ලද පිළිවෙල අනුවම වේ.

අට වැන්නෙහි - ඉමමෙව ඵස්සං පටිච්ච = අවබෝධ කර ගන්නවුන්ගේ අදහස් වශයෙන් කියන ලදී. අර්ථ වශයෙන් වනාහී මෙය විවිධ කරුණු සහිතය. මෙහි ස්පර්ශය යන්නෙන් කය ද කියන ලදී. නව වැන්න පැහැදිලි වේමය.

දසවැන්නෙහි - සුඛ වෙදනීයං = සුඛ වේදනාවට හේතු වූ සෙසු තැන්හි ද මේ පිළිවෙළම වේ. පදානු පදිකව කෙරෙන වර්ණනාවන් වනාහී මෙහි යට විස්තර කරන ලදී. මේ සූත්‍ර දෙකෙහි දී ස්පර්ශයන්හි වින්දනය කියන ලදී.