අභික්කන්තෙන වණ්ණෙනාති දීපවිමානං. තස්ස කා උප්පත්ති? භගවති සාවත්ථියං විහරන්තෙ උපොසථදිවසෙ සම්බහුලා උපාසකා උපොසථිකා හුත්වා පුරෙභත්තං යථාවිභවං දානං දත්වා කාලස්සෙව භුඤ්ජිත්වා සුද්ධවත්ථනිවත්ථා සුද්ධුත්තරාසඞ්ගා ගන්ධමාලාදිහත්ථා පච්ඡාභත්තං විහාරං ගන්ත්වා මනොභාවනීයෙ භික්ඛූ පයිරුපාසිත්වා සායන්හෙ ධම්මං සුණන්ති. විහාරෙයෙව වසිතුකාමානං තෙසං ධම්මං සුණන්තානංයෙව සූරියො අත්ථඞ්ගතො, අන්ධකාරො ජාතො. තත්ථෙකා අඤ්ඤතරා ඉත්ථී “ඉදානි දීපාලොකං කාතුං යුත්ත”න්ති චින්තෙත්වා අත්තනො ගෙහතො පදීපෙය්යං ආහරාපෙත්වා පදීපං උජ්ජාලෙත්වා ධම්මාසනස්ස පුරතො ඨපෙත්වා ධම්මං සුණි. සා තෙන පදීපදානෙන අත්තමනා පීතිසොමනස්සජාතා හුත්වා වන්දිත්වා අත්තනො ගෙහං ගතා. සා අපරභාගෙ කාලං කත්වා තාවතිංසභවනෙ ජොතිරසවිමානෙ නිබ්බත්ති. සරීරසොභා පනස්සා අතිවිය පභස්සරා අඤ්ඤෙ දෙවෙ අභිභවිත්වා දස දිසා ඔභාසයමානා තිට්ඨති. අථෙකදිවසං ආයස්මා මහාමොග්ගල්ලානො දෙවචාරිකං චරන්තොති සබ්බං හෙට්ඨා ආගතනයෙනෙව වෙදිතබ්බං. ඉධ පන –

තත්ථ අභික්කන්තෙන වණ්ණෙනාති එත්ථ අභික්කන්ත-සද්දො “අභික්කන්තා, භන්තෙ, රත්ති, නික්ඛන්තො පඨමො යාමො”තිආදීසු (අ· නි· 8.20; උදා· 45; චූළව· 383) ඛයෙ ආගතො. “අයං ඉමෙසං චතුන්නං පුග්ගලානං අභික්කන්තතරො ච පණීතතරො චා”තිආදීසු (අ· නි· 4.100) සුන්දරෙ. “අභික්කන්තං, භන්තෙ, අභික්කන්තං, භන්තෙ”තිආදීසු (දී· නි· 1.250; පාරා· 15) අබ්භනුමොදනෙ. “අභික්කන්තෙන වණ්ණෙන, සබ්බා ඔභාසයං දිසා”තිආදීසු (වි· ව· 857) අභිරූපෙ. ඉධාපි අභිරූපෙ එව දට්ඨබ්බො. තස්මා අභික්කන්තෙනාති අතිකන්තෙන අතිමනාපෙන, අභිරූපෙනාති අත්ථො. වණ්ණෙනාති ඡවිවණ්ණෙන. ඔභාසෙන්තී දිසා සබ්බාති සබ්බාපි දස දිසා ජොතෙන්තී එකාලොකං කරොන්තී. කිං වියාති ආහ “ඔසධී විය තාරකා”ති. උස්සන්නා පභා එතාය ධීයති, ඔසධීනං වා අනුබලප්පදායිකාති කත්වා “ඔසධී”ති ලද්ධනාමා තාරකා යථා සමන්තතො ආලොකං කුරුමානා තිට්ඨති, එවමෙව ත්වං සබ්බා දිසා ඔභාසයන්තී තිට්ඨසීති.