අපරගොතමත්ථෙරගාථාවණ්ණනා
විජානෙය්ය සකං අත්ථන්තිආදිකා ආයස්මතො අපරස්ස ගොතමත්ථෙරස්ස ගාථා. කා උප්පත්ති? අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො තත්ථ තත්ථ භවෙ විවට්ටූපනිස්සයං කුසලං උපචිනිත්වා අම්හාකං භගවතො උප්පත්තිතො පුරෙතරමෙව සාවත්ථියං උදිච්චබ්රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා වයප්පත්තො තිණ්ණං වෙදානං පාරගූ හුත්වා, වාදමග්ගං උග්ගහෙත්වා අත්තනො වාදස්ස උපරි උත්තරිං වදන්තං අලභන්තො තෙහි තෙහි විග්ගාහිකකථං අනුයුත්තො විචරති. අථ අම්හාකං භගවා ලොකෙ උප්පජ්ජිත්වා පවත්තිතවරධම්මචක්කො අනුපුබ්බෙන යසාදිකෙ වෙනෙය්යෙ විනෙත්වා අනාථපිණ්ඩිකස්ස අභියාචනාය සාවත්ථිං උපගච්ඡි. තදා සත්ථු ජෙතවනපටිග්ගහෙ පටිලද්ධසද්ධො සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා ධම්මං සුත්වා පබ්බජ්ජං යාචි. සත්ථා අඤ්ඤතරං පිණ්ඩචාරිකං භික්ඛුං ආණාපෙසි – “භික්ඛු, ඉමං පබ්බාජෙහී”ති. සො තෙන පබ්බාජියමානො ඛුරග්ගෙයෙව අරහත්තං පාපුණිත්වා කොසලජනපදං ගන්ත්වා තත්ථ චිරං වසිත්වා පුන සාවත්ථිං පච්චාගමි. තං බහූ ඤාතකා බ්රාහ්මණමහාසාලා උපසඞ්කමිත්වා පයිරුපාසිත්වා නිසින්නා “ඉමස්මිං ලොකෙ බහූ සමණබ්රාහ්මණා සංසාරෙ සුද්ධිවාදා, තෙසු කතමෙසං නු ඛො වාදො නිය්යානිකො, කථං පටිපජ්ජන්තො සංසාරතො සුජ්ඣතී”ති පුච්ඡිංසු. ථෙරො තෙසං තමත්ථං පකාසෙන්තො –
“විජානෙය්ය සකං අත්ථං, අවලොකෙය්යාථ පාවචනං;
යඤ්චෙත්ථ අස්ස පතිරූපං, සාමඤ්ඤං අජ්ඣූපගතස්ස.
යඤ්චෙත්ථ අස්ස පතිරූපං, සාමඤ්ඤං අජ්ඣූපගතස්ස.
“මිත්තං ඉධ ච කල්යාණං, සික්ඛා විපුලං සමාදානං;
සුස්සූසා ච ගරූනං, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
සුස්සූසා ච ගරූනං, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
“බුද්ධෙසු සගාරවතා, ධම්මෙ අපචිති යථාභූතං;
සඞ්ඝෙ ච චිත්තීකාරො, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
සඞ්ඝෙ ච චිත්තීකාරො, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
“ආචාරගොචරෙ යුත්තො, ආජීවො සොධිතො අගාරය්හො;
චිත්තස්ස ච සණ්ඨපනං, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
චිත්තස්ස ච සණ්ඨපනං, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
“චාරිත්තං අථ වාරිත්තං, ඉරියාපථියං පසාදනියං;
අධිචිත්තෙ ච ආයොගො, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
අධිචිත්තෙ ච ආයොගො, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
“ආරඤ්ඤකානි සෙනාසනානි, පන්තානි අප්පසද්දානි;
භජිතබ්බානි මුනිනා, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
භජිතබ්බානි මුනිනා, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
“සීලඤ්ච බාහුසච්චඤ්ච, ධම්මානං පවිචයො යථාභූතං;
සච්චානං අභිසමයො, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
සච්චානං අභිසමයො, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
“භාවෙය්ය ච අනිච්චන්ති, අනත්තසඤ්ඤං අසුභසඤ්ඤඤ්ච;
ලොකම්හි ච අනභිරතිං, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
ලොකම්හි ච අනභිරතිං, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
“භාවෙය්ය ච බොජ්ඣඞ්ගෙ, ඉද්ධිපාදානි ඉන්ද්රියානි බලානි;
අට්ඨඞ්ගමග්ගමරියං, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
අට්ඨඞ්ගමග්ගමරියං, එතං සමණස්ස පතිරූපං.
“තණ්හං පජහෙය්ය මුනි, සමූලකෙ ආසවෙ පදාලෙය්ය;
විහරෙය්ය විප්පමුත්තො, එතං සමණස්ස පතිරූප”න්ති. –
විහරෙය්ය විප්පමුත්තො, එතං සමණස්ස පතිරූප”න්ති. –
ඉමා ගාථා අභාසි.
තත්ථ විජානෙය්ය සකං අත්ථන්ති, විඤ්ඤූජාතිකො පුරිසො අත්තනො අත්ථං යාථාවතො විචාරෙත්වා ජානෙය්ය. විචාරෙන්තො ච අවලොකෙය්යාථ පාවචනං ඉධ ලොකෙ පුථුසමණබ්රාහ්මණෙහි සම්මාසම්බුද්ධෙන ච පවුත්තං පාවචනං, සමයො. තත්ථ යං නිය්යානිකං, තං ඔලොකෙය්ය පඤ්ඤාචක්ඛුනා පස්සෙය්ය. ඉමෙ හි නානාතිත්ථියා සමණබ්රාහ්මණා අනිච්චෙ “නිච්ච”න්ති, අනත්තනි “අත්තා”ති, අසුද්ධිමග්ගඤ්ච “සුද්ධිමග්ගො”ති මිච්ඡාභිනිවෙසිනො අඤ්ඤමඤ්ඤඤ්ච විරුද්ධවාදා, තස්මා නෙසං වාදො අනිය්යානිකො. සම්මාසම්බුද්ධො පන “සබ්බෙ සඞ්ඛාරා අනිච්චා, සබ්බෙ ධම්මා අනත්තා, සන්තං නිබ්බාන”න්ති සයම්භූඤාණෙන යථාභූතං අබ්භඤ්ඤාය පවෙදෙති, තස්මා “තස්ස වාදො නිය්යානිකො”ති සත්ථු සාසනමහන්තතං ඔලොකෙය්යාති අත්ථො. යඤ්චෙත්ථ අස්ස පතිරූපං, සාමඤ්ඤං අජ්ඣූපගතස්සාති, සාමඤ්ඤං සමණභාවං පබ්බජ්ජං උපගතස්ස කුලපුත්තස්ස යං එත්ථ සාසනෙ පබ්බජිතභාවෙ වා පතිරූපං යුත්තරූපං සාරුප්පං අස්ස සියා, තම්පි අපලොකෙය්ය.
කිං පන තන්ති ආහ “මිත්තං ඉධ ච කල්යාණ”න්තිආදි. ඉමස්මිං සාසනෙ කල්යාණමිත්තං සෙවියමානං සමණස්ස පතිරූපන්ති යොජනා. එස නයො ඉතරෙසුපි. කල්යාණමිත්තඤ්හි නිස්සාය අකුසලං පජහති, කුසලං භාවෙති, සුද්ධමත්තානං පරිහරති. සික්ඛා විපුලං සමාදානන්ති විපුලං සික්ඛාසමාදානං, මහතියා නිබ්බානාවහාය අධිසීලාදිසික්ඛාය අනුට්ඨානන්ති අත්ථො. සුස්සූසා ච ගරූනන්ති ගරූනං ආචරියුපජ්ඣායාදීනං කල්යාණමිත්තානං ඔවාදස්ස සොතුකම්යතා පාරිචරියා ච. එතන්ති කල්යාණමිත්තසෙවනාදි.
බුද්ධෙසු සගාරවතාති සබ්බඤ්ඤුබුද්ධෙසු “සම්මාසම්බුද්ධො භගවා”ති ගාරවයොගො ගරුචිත්තීකාරො. ධම්මෙ අපචිති යථාභූතන්ති අරියධම්මෙ යාථාවතො අපචායනං ආදරෙන අභිපූජනං. සඞ්ඝෙති අරියසඞ්ඝෙ. චිත්තීකාරොති සක්කාරො සම්මානනං. එතන්ති රතනත්තයගරුකරණං.