7. සිඞ්ඝපුප්ඵජාතකවණ්ණනා (392)
යමෙතන්ති ඉදං සත්ථා ජෙතවනෙ විහරන්තො අඤ්ඤතරං භික්ඛුං ආරබ්භ කථෙසි. සො කිර ජෙතවනා නික්ඛමිත්වා කොසලරට්ඨෙ අඤ්ඤතරං අරඤ්ඤං නිස්සාය විහරන්තො එකදිවසං පදුමසරං ඔතරිත්වා සුපුප්ඵිතපදුමං දිස්වා අධොවාතෙ ඨත්වා උපසිඞ්ඝි. අථ නං තස්මිං වනෙ අධිවත්ථා දෙවතා “මාරිස, ත්වං ගන්ධථෙනො නාම, ඉදං තෙ එකං ථෙය්යඞ්ග”න්ති සංවෙජෙසි. සො තාය සංවෙජිතො පුන ජෙතවනං ආගන්ත්වා සත්ථාරං වන්දිත්වා නිසින්නො “කහං භික්ඛු නිවුත්ථොසී”ති පුට්ඨො “අසුකවනසණ්ඩෙ නාම, තත්ථ ච මං දෙවතා එවං නාම සංවෙජෙසී”ති ආහ. අථ නං සත්ථා “න ඛො භික්ඛු පුප්ඵං උපසිඞ්ඝන්තො ත්වමෙව දෙවතාය සංවෙජිතො, පොරාණකපණ්ඩිතාපි සංවෙජිතපුබ්බා”ති වත්වා තෙන යාචිතො අතීතං ආහරි.
අතීතෙ බාරාණසියං බ්රහ්මදත්තෙ රජ්ජං කාරෙන්තෙ බොධිසත්තො එකස්මිං කාසිකගාමෙ බ්රාහ්මණකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා වයප්පත්තො තක්කසිලායං උග්ගහිතසිප්පො අපරභාගෙ ඉසිපබ්බජ්ජං පබ්බජිත්වා එකං පදුමසරං නිස්සාය උපවසන්තො එකදිවසං සරං ඔතරිත්වා සුපුප්ඵිතපදුමං උපසිඞ්ඝමානො අට්ඨාසි. අථ නං එකා දෙවධීතා රුක්ඛක්ඛන්ධවිවරෙ ඨත්වා සංවෙජයමානා පඨමං ගාථමාහ –
“යමෙතං වාරිජං පුප්ඵං, අදින්නං උපසිඞ්ඝසි;
එකඞ්ගමෙතං ථෙය්යානං, ගන්ධථෙනොසි මාරිසා”ති.
තත්ථ එකඞ්ගමෙතන්ති එකකොට්ඨාසො එස.
තතො බොධිසත්තො දුතියං ගාථමාහ –
“න හරාමි න භඤ්ජාමි, ආරා සිඞ්ඝාමි වාරිජං;
අථ කෙන නු වණ්ණෙන, ගන්ධථෙනොති වුච්චතී”ති.
තත්ථ ආරා සිඞ්ඝාමීති දූරෙ ඨිතො ඝායාමි. වණ්ණෙනාති කාරණෙන.
තස්මිං ඛණෙ එකො පුරිසො තස්මිං සරෙ භිසානි චෙව ඛණති, පුණ්ඩරීකානි ච භඤ්ජති . බොධිසත්තො තං දිස්වා “මං ආරා ඨත්වා උපසිඞ්ඝන්තං ‘චොරො’ති වදසි, එතං පුරිසං කස්මා න භණසී”ති තාය සද්ධිං සල්ලපන්තො තතියං ගාථමාහ –
“යොයං භිසානි ඛණති, පුණ්ඩරීකානි භඤ්ජති;
එවං ආකිණ්ණකම්මන්තො, කස්මා එසො න වුච්චතී”ති.
තත්ථ ආකිණ්ණකම්මන්තොති කක්ඛළකම්මන්තො දාරුණකම්මන්තො.
අථස්ස අවචනකාරණං ආචික්ඛන්තී දෙවතා චතුත්ථපඤ්චමගාථා අභාසි –
“ආකිණ්ණලුද්දො පුරිසො, ධාතිචෙලංව මක්ඛිතො;
තස්මිං මෙ වචනං නත්ථි, තඤ්චාරහාමි වත්තවෙ.
“අනඞ්ගණස්ස පොසස්ස, නිච්චං සුචිගවෙසිනො;
වාලග්ගමත්තං පාපස්ස, අබ්භාමත්තංව ඛායතී”ති.
තත්ථ ධාතිචෙලංවාති ඛෙළසිඞ්ඝාණිකමුත්තගූථමක්ඛිතං ධාතිදාසියා නිවත්ථචෙලං විය අයං පාපමක්ඛිතොයෙව, තෙන කාරණෙන තස්මිං මම වචනං නත්ථි. තඤ්චාරහාමීති සමණා පන ඔවාදක්ඛමා හොන්ති පියසීලා, තස්මා තං අප්පමත්තකම්පි අයුත්තං කරොන්තං වත්තුං අරහාමි සමණාති. අනඞ්ගණස්සාති නිද්දොසස්ස තුම්හාදිසස්ස. අබ්භාමත්තංව ඛායතීති මහාමෙඝප්පමාණං හුත්වා උපට්ඨාති, ඉදානි කස්මා එවරූපං දොසං අබ්බොහාරිකං කරොසීති.
තාය පන සංවෙජිතො බොධිසත්තො සංවෙගප්පත්තො ඡට්ඨං ගාථමාහ –
“අද්ධා මං යක්ඛ ජානාසි, අථො මං අනුකම්පසි;
පුනපි යක්ඛ වජ්ජාසි, යදා පස්සසි එදිස”න්ති.
තත්ථ යක්ඛාති දෙවතං ආලපති. වජ්ජාසීති වදෙය්යාසි. යදා පස්සසි එදිසන්ති යදා මම එවරූපං දොසං පස්සසි, තදා එවං මම වදෙය්යාසීති වදති.
අථස්ස සා දෙවධීතා සත්තමං ගාථමාහ –
“නෙව තං උපජීවාමි, නපි තෙ භතකාම්හසෙ;
ත්වමෙව භික්ඛු ජානෙය්ය, යෙන ගච්ඡෙය්ය සුග්ගති”න්ති.
තත්ථ භතකාම්හසෙති තව භතිහතා කම්මකරාපි න හොම. කිංකාරණා තං සබ්බකාලං රක්ඛමානා විචරිස්සාමාති දීපෙති. යෙන ගච්ඡෙය්යාති භික්ඛු යෙන කම්මෙන ත්වං සුගතිං ගච්ඡෙය්යාසි, ත්වමෙව තං ජානෙය්යාසීති.