එවං පුත්තදාරඤාතිමිත්තසුහජ්ජාදයො අනුසාසන්තස්සෙව තස්ස තයො දිවසා ජාතා. සො දිවසස්ස පාරිපූරිං ඤත්වා පාතොව න්හත්වා නානග්ගරසභොජනං භුඤ්ජිත්වා “රාජානං අපලොකෙත්වා මාණවෙන සද්ධිං ගමිස්සාමී”ති ඤාතිගණපරිවුතො රාජනිවෙසනං ගන්ත්වා රාජානං වන්දිත්වා එකමන්තං ඨිතො වත්තබ්බයුත්තකං වචනං අවොච. තමත්ථං පකාසෙන්තො සත්ථා ආහ –

තත්ථ සුහදෙහීති සුහදයෙහි ඤාතිමිත්තාදීහි. යඤ්ච මඤ්ඤන්ති යඤ්ච මෙ අඤ්ඤං තයා චෙව අඤ්ඤෙහි ච රාජූහි දින්නං ඝරෙ අපරිමාණං ධනං, තං සබ්බං ත්වමෙව ඔලොකෙය්යාසි. පෙච්චාති පච්ඡාකාලෙ. ඛලතීති පක්ඛලති. එවෙතන්ති එවං එතං. අහඤ්හි භූමියං ඛලිත්වා තත්ථෙව පතිට්ඨිතපුරිසො විය තුම්හෙසු ඛලිත්වා තුම්හෙසුයෙව පතිට්ඨහාමි. එතං පස්සාමීති යො එස “කිං තෙ රාජා හොතී”ති මාණවෙන පුට්ඨස්ස මම තුම්හෙ අනොලොකෙත්වා සච්චං අපෙක්ඛිත්වා “දාසොහමස්මී”ති වදන්තස්ස අච්චයො, එතං අච්චයං පස්සාමි, අඤ්ඤො පන මෙ දොසො නත්ථි, තං මෙ අච්චයං තුම්හෙ ඛමථ, එතං හදයෙ කත්වා පච්ඡා මම පුත්තදාරෙසු මා අපරජ්ඣිත්ථාති.

තං සුත්වා රාජා “පණ්ඩිත, තව ගමනං මය්හං න රුච්චති, මාණවං උපායෙන පක්කොසාපෙත්වා ඝාතෙත්වා කිලඤ්ජෙන පටිච්ඡාදෙතුං මය්හං රුච්චතී”ති දීපෙන්තො ගාථමාහ –

තත්ථ ඡෙත්වාති ඉධෙව රාජගෙහෙ තං පොථෙත්වා මාරෙත්වා පටිච්ඡාදෙස්සාමීති.

තං සුත්වා මහාසත්තො “දෙව, තුම්හාකං අජ්ඣාසයො එවරූපො හොති, සො තුම්හෙසු අයුත්තො”ති වත්වා ආහ –

තත්ථ මා හෙවධම්මෙසු මනං පණීදහීති අධම්මෙසු අනත්ථෙසු අයුත්තෙසු තව චිත්තං මා හෙව පණිදහීති අත්ථො. පච්ඡාති යං කම්මං කත්වාපි අජරාමරො න හොති, අථ ඛො පච්ඡා නිරයමෙව උපපජ්ජෙය්ය. ධිරත්ථු කම්මන්ති තං කම්මං ගරහිතං අත්ථු අස්ස භවෙය්ය. නෙවෙසාති නෙව එස. අයිරොති සාමිකො. ඝාතෙතුන්ති එතානි ඝාතාදීනි කාතුං අයිරො දාසස්ස ඉස්සරො, සබ්බානෙතානි කාතුං ලභති, මය්හං මාණවෙ අප්පමත්තකොපි කොධො නත්ථි, දින්නකාලතො පට්ඨාය තව චිත්තං සන්ධාරෙතුං වට්ටති, වජාමි අහං නරින්දාති ආහ –