එවං වත්වා පුණ්ණකො “මහාරාජ, අහං තාව ජූතෙ පරාජිතො ඉමං මණිරතනං දස්සාමි, ත්වං පන කිං දස්සසී”ති ආහ. “තාත, මම සරීරඤ්ච දෙවිඤ්ච සෙතච්ඡත්තඤ්ච ඨපෙත්වා සෙසං මම සන්තකං සුඞ්කං හොතූ”ති. “තෙන හි, දෙව, මා චිරායි, අහං දූරාගතො, ඛිප්පං ජූතමණ්ඩලං සජ්ජාපෙහී”ති. රාජා අමච්චෙ ආණාපෙසි. තෙ ඛිප්පං ජූතමණ්ඩලං සජ්ජෙත්වා රඤ්ඤො වරපොත්ථකත්ථරණං සන්ථරිත්වා සෙසරාජූනඤ්චාපි ආසනානි පඤ්ඤපෙත්වා පුණ්ණකස්සපි පතිරූපං ආසනං පඤ්ඤපෙත්වා රඤ්ඤො කාලං ආරොචයිංසු. තතො පුණ්ණකො රාජානං ගාථාය අජ්ඣභාසි –

තස්සත්ථො – මහාරාජ, ජූතසාලාය කම්මං උපාගතං නිට්ඨිතං, එතාදිසං මණිරතනං තව නත්ථි, මා පපඤ්චං කරොහි, උපෙහි ලක්ඛං අක්ඛෙහි කීළනට්ඨානං උපගච්ඡ. කීළන්තා ච මයං ධම්මෙන ජිස්සාම, ධම්මෙනෙව නො අසාහසෙන ජයො හොතු. සචෙ පන ත්වං ජිතො භවිස්සසි, අථ නො ඛිප්පමවාකරොහි, පපඤ්චං අකත්වාව ජිතො ධනං දදෙය්යාසීති වුත්තං හොති.

අථ නං රාජා “මාණව, ත්වං මං ‘රාජා’ති මා භායි, ධම්මෙනෙව නො අසාහසෙන ජයපරාජයො භවිස්සතී”ති ආහ. තං සුත්වා පුණ්ණකො “අම්හාකං ධම්මෙනෙව ජයපරාජයභාවං ජානාථා”ති තෙපි රාජානො සක්ඛිං කරොන්තො ගාථමාහ –

තත්ථ පච්චුග්ගතාති උග්ගතත්තා පඤ්ඤාතත්තා පාකටත්තා පඤ්චාලරාජානමෙවාලපති. මච්ඡා චාති ත්වඤ්ච, සම්ම මච්ඡරාජ. මද්දාති මද්දරාජ. සහ කෙකකෙභීති කෙකකෙභිනාමෙන ජනපදෙන සහ වත්තමානකෙකකෙභිරාජ, ත්වඤ්ච. අථ වා සහසද්දං “කෙකකෙභී”ති පදස්ස පච්ඡතො ඨපෙත්වා පච්චුග්ගතසද්දඤ්ච සූරසෙනවිසෙසනං කත්වා පඤ්චාලපච්චුග්ගතසූරසෙන මච්ඡා ච මද්දා ච කෙකකෙභි සහ සෙසරාජානො චාති එවමෙත්ථ අත්ථො දට්ඨබ්බො. පස්සන්තු නොතෙති අම්හාකං ද්වින්නං එතෙ රාජානො අසඨෙන අක්ඛයුද්ධං පස්සන්තු. න නො සභායං න කරොන්ති කිඤ්චීති එත්ථ නොති නිපාතමත්තං, සභායං කිඤ්චි සක්ඛිං න න කරොන්ති, ඛත්තියෙපි බ්රාහ්මණෙපි කරොන්තියෙව, තස්මා සචෙ කිඤ්චි අකාරණං උප්පජ්ජති, “න නො සුතං, න නො දිට්ඨ”න්ති වත්තුං න ලභිස්සථ, අප්පමත්තා හොථාති.

එවං යක්ඛසෙනාපති රාජානො සක්ඛිං අකාසි. රාජාපි එකසතරාජපරිවුතො පුණ්ණකං ගහෙත්වා ජූතසාලං පාවිසි. සබ්බෙපි පතිරූපාසනෙසු නිසීදිංසු, රජතඵලකෙ සුවණ්ණපාසකෙ ඨපයිංසු. පුණ්ණකො තුරිතතුරිතො ආහ “මහාරාජ, පාසකෙසු ආයා නාම මාලිකං සාවට්ටං බහුලං සන්තිභද්රාදයො චතුවීසති, තෙසු තුම්හෙ අත්තනො රුච්චනකං ආයං ගණ්හථා”ති. රාජා “සාධූ”ති බහුලං ගණ්හි. පුණ්ණකො සාවට්ටං ගණ්හි. අථ නං රාජා ආහ “තෙන හි තාව මාණව, පාසකෙ පාතෙහී”ති. “මහාරාජ, පඨමං මම වාරො න පාපුණාති, තුම්හෙ පාතෙථා”ති වුත්තෙ රාජා “සාධූ”ති සම්පටිච්ඡි. තස්ස පන තතියෙ අත්තභාවෙ මාතුභූතපුබ්බා ආරක්ඛදෙවතා, තස්සා ආනුභාවෙන රාජා ජූතෙ ජිනාති. සා තස්ස අවිදූරෙ ඨිතා අහොසි. රාජා දෙවධීතරං අනුස්සරිත්වා ජූතගීතං ගායන්තො ඉමා ගාථා ආහ –