තෙ ධම්මෙ සුණන්තොයෙව පුණ්ණකො සල්ලක්ඛෙසි “චතූසුපි ඨානෙසු පණ්ඩිතො අත්තනො ජීවිතමෙව යාචති, අයං ඛො මය්හං පුබ්බෙ අසන්ථුතස්සෙව සක්කාරමකාසි, අහමස්ස නිවෙසනෙ තීහං මහන්තං යසං අනුභවන්තො වසිං, අහඤ්චිමං පාපකම්මං කරොන්තො මාතුගාමං නිස්සාය කරොමි, සබ්බථාපි අහමෙව මිත්තදුබ්භී. සචෙ පණ්ඩිතං අපරජ්ඣාමි, න සාධුනරධම්මෙ වත්තිස්සාමි නාම, තස්මා කිං මෙ නාගමාණවිකාය, ඉන්දපත්ථනගරවාසීනං අස්සුමුඛානි හාසෙන්තො ඉමං වෙගෙන තත්ථ නෙත්වා ධම්මසභායං ඔතාරෙස්සාමී”ති චින්තෙත්වා ගාථමාහ –

තත්ථ උපට්ඨිතොස්මීති තයා උපට්ඨිතොස්මි. විසජ්ජාමහං තන්ති විස්සජ්ජෙමි අහං තං. කාමන්ති එකංසෙන. වධායාති වධතො. පඤ්ඤාති පඤ්ඤවන්ත.

අථ නං මහාසත්තො “මාණව, ත්වං තාව මං අත්තනො ඝරං මා පෙසෙහි, නාගභවනමෙව මං නෙහී”ති වදන්තො ගාථමාහ –

තත්ථ හන්දාති වවස්සග්ගත්ථෙ නිපාතො. සසුරං තෙ අත්ථං මයි චරස්සූති තව සසුරස්ස සන්තකං අත්ථං මයි චර මා නාසෙහි. නාගාධිපතිං විමානන්ති අහම්පි නාගාධිපතිඤ්ච විමානඤ්චස්ස අදිට්ඨපුබ්බං පස්සෙය්යං.

තං සුත්වා පුණ්ණකො ආහ –

තත්ථ අමිත්තගාමන්ති අමිත්තස්ස වසනට්ඨානං, අමිත්තසමාගමන්ති අත්ථො.

අථ නං මහාසත්තො ආහ –

තත්ථ මරණාගමායාති මරණස්ස ආගමාය.

අපිච, දෙවරාජ, තාදිසො යක්ඛො කක්ඛළො මයා ධම්මකථාය පලොභෙත්වා මුදුකතො, ඉදානෙව මං “අලං මෙ නාගමාණවිකාය, අත්තනො ඝරං යාහී”ති වදෙසි, නාගරාජස්ස මුදුකරණං මම භාරො, නෙහියෙව මං තත්ථාති. තස්ස තං වචනං සුත්වා පුණ්ණකො “සාධූ”ති සම්පටිච්ඡිත්වා තුට්ඨචිත්තො ආහ –

තත්ථ හන්ද චාති නිපාතමත්තමෙව. ඨානන්ති නාගරාජස්ස වසනට්ඨානං. නළිඤ්ඤන්ති නළිනියං නාම රාජධානියං. චරිතං ගණෙනාති තං නාගකඤ්ඤානං ගණෙන චරිතං. නිකීළිතන්ති නිච්චං අහො ච රත්තිඤ්ච නාගකඤ්ඤාහි කීළිතානුකීළිතං.