අච්ඡෙරං වත ලොකස්මින්ති ඉදං සත්ථා මිථිලං උපනිස්සාය මඝදෙවඅම්බවනෙ විහරන්තො සිතපාතුකම්මං ආරබ්භ කථෙසි. එකදිවසඤ්හි සත්ථා සායන්හසමයෙ සම්බහුලෙහි භික්ඛූහි සද්ධිං තස්මිං අම්බවනෙ චාරිකං චරමානො එකං රමණීයං භූමිප්පදෙසං දිස්වා අත්තනො පුබ්බචරියං කථෙතුකාමො හුත්වා සිතපාතුකම්මං කත්වා ආයස්මතා ආනන්දත්ථෙරෙන සිතපාතුකම්මකාරණං පුට්ඨො “ආනන්ද, අයං භූමිප්පදෙසො පුබ්බෙ මයා මඝදෙවරාජකාලෙ ඣානකීළ්හං කීළන්තෙන අජ්ඣාවුට්ඨපුබ්බො”ති වත්වා තෙන යාචිතො පඤ්ඤත්තාසනෙ නිසීදිත්වා අතීතං ආහරි.

අතීතෙ විදෙහරට්ඨෙ මිථිලනගරෙ මඝදෙවො නාම රාජා රජ්ජං කාරෙසි. සො චතුරාසීතිවස්සසහස්සානි කුමාරකීළ්හං කීළි, චතුරාසීතිවස්සසහස්සානි උපරජ්ජං කාරෙසි, චතුරාසීතිවස්සසහස්සානි රජ්ජං කාරෙන්තො “යදා මෙ සම්ම කප්පක, සිරස්මිං පලිතානි පස්සෙය්යාසි, තදා මෙ ආරොචෙය්යාසී”ති ආහ. අපරභාගෙ කප්පකො පලිතානි දිස්වා රඤ්ඤො ආරොචෙසි. රාජා පලිතං සුවණ්ණසණ්ඩාසෙන උද්ධරාපෙත්වා හත්ථතලෙ පතිට්ඨාපෙත්වා පලිතං ඔලොකෙත්වා මච්චුරාජෙන ආගන්ත්වා නලාටෙ ලග්ගං විය මරණං සම්පස්සමානො “ඉදානි මෙ පබ්බජිතකාලො”ති කප්පකස්ස ගාමවරං දත්වා ජෙට්ඨපුත්තං පක්කොසාපෙත්වා “තාත, රජ්ජං පටිච්ඡ, අහං පබ්බජිස්සාමී”ති වත්වා “කිං කාරණා දෙවා”ති වුත්තෙ –

තෙසං සබ්බපඨමං නිබ්බත්තො මඝදෙවරාජා බ්රහ්මලොකෙ ඨිතොව අත්තනො වංසං ඔලොකෙන්තො ද්වීහි ඌනානි චතුරාසීතිඛත්තියසහස්සානි පබ්බජිතානි දිස්වා තුට්ඨමානසො හුත්වා “ඉතො නු ඛො පරං පවත්තිස්සති, න පවත්තිස්සතී”ති ඔලොකෙන්තො අප්පවත්තනභාවං ඤත්වා “මම වංසං අහමෙව ඝටෙස්සාමී”ති චින්තෙත්වා තතො චවිත්වා මිථිලනගරෙ රඤ්ඤො අග්ගමහෙසියා කුච්ඡිම්හි පටිසන්ධිං ගණ්හිත්වා දසමාසච්චයෙන මාතු කුච්ඡිතො නික්ඛමි. රාජා තස්ස නාමග්ගහණදිවසෙ නෙමිත්තකෙ බ්රාහ්මණෙ පක්කොසාපෙත්වා පුච්ඡි. තෙ තස්ස ලක්ඛණානි ඔලොකෙත්වා “මහාරාජ, අයං කුමාරො තුම්හාකං වංසං ඝටෙන්තො උප්පන්නො. තුම්හාකඤ්හි වංසො පබ්බජිතවංසො, ඉමස්ස පරතො නාගමිස්සතී”ති වදිංසු. තං සුත්වා රාජා “අයං කුමාරො රථචක්කනෙමි විය මම වංසං ඝටෙන්තො ජාතො, තස්මා තස්ස ‘නිමිකුමාරො’ති නාමං කරිස්සාමී”ති චින්තෙත්වා “නිමිකුමාරො”තිස්ස නාමං අකාසි.