සීලං කිරෙව කල්යාණන්ති ඉදං සත්ථා ජෙතවනෙ විහරන්තො එකං සීලවීමංසකං බ්රාහ්මණං ආරබ්භ කථෙසි. සො කිර කොසලරාජානං නිස්සාය ජීවති තිසරණං ගතො අඛණ්ඩපඤ්චසීලො තිණ්ණං වෙදානං පාරගූ. රාජා “අයං සීලවා”ති තස්ස අතිරෙකසම්මානං කරොති. සො චින්තෙසි “අයං රාජා මය්හං අඤ්ඤෙහි බ්රාහ්මණෙහි අතිරෙකසම්මානං කරොති, අතිවිය මං ගරුං කත්වා පස්සති, කිං නු ඛො එස මම ජාතිගොත්තකුලප්පදෙසසිප්පසම්පත්තිං නිස්සාය ඉමං සම්මානං කරොති, උදාහු සීලසම්පත්තිං, වීමංසිස්සාමි තාවා”ති. සො එකදිවසං රාජූපට්ඨානං ගන්ත්වා ඝරං ආගච්ඡන්තො එකස්ස හෙරඤ්ඤිකස්ස ඵලකතො අනාපුච්ඡිත්වා එකං කහාපණං ගහෙත්වා අගමාසි, හෙරඤ්ඤිකො බ්රාහ්මණෙ ගරුභාවෙන කිඤ්චි අවත්වා නිසීදි. පුනදිවසෙ ද්වෙ කහාපණෙ ගණ්හි, හෙරඤ්ඤිකො තථෙව අධිවාසෙසි. තතියදිවසෙ කහාපණමුට්ඨිං අග්ගහෙසි, අථ නං හෙරඤ්ඤිකො “අජ්ජ තෙ තතියො දිවසො රාජකුටුම්බං විලුම්පන්තස්සා”ති “රාජකුටුම්බවිලුම්පකචොරො මෙ ගහිතො”ති තික්ඛත්තුං විරවි. අථ නං මනුස්සා ඉතො චිතො ච ආගන්ත්වා “චිරංදානි ත්වං සීලවා විය විචරී”ති ද්වෙ තයො පහාරෙ දත්වා බන්ධිත්වා රඤ්ඤො දස්සෙසුං.

රාජා විප්පටිසාරී හුත්වා “කස්මා, බ්රාහ්මණ, එවරූපං දුස්සීලකම්මං කරොසී”ති වත්වා “ගච්ඡථ, තස්ස රාජාණං කරොථා”ති ආහ. බ්රාහ්මණො “නාහං, මහාරාජ, චොරො”ති ආහ. අථ “කස්මා රාජකුටුම්බිකස්ස ඵලකතො කහාපණෙ ගණ්හී”ති? “එතං මයා තයි මම අතිසම්මානං කරොන්තෙ ‘කිං නු ඛො රාජා මම ජාතිආදීනි නිස්සාය අතිසම්මානං කරොති, උදාහු සීලං නිස්සායා’ති වීමංසනත්ථාය කතං, ඉදානි පන මයා එකංසෙන ඤාතං. යථා සීලමෙව නිස්සාය තයා මම සම්මානො කතො, න ජාතිආදීනි. තථා හි මෙ ඉදානි රාජාණං කාරෙසි, ස්වාහං ඉමිනා කාරණෙන ‘ඉමස්මිං ලොකෙ සීලමෙව උත්තමං සීලං පමුඛ’න්ති සන්නිට්ඨානං ගතො. ඉමස්ස පනාහං සීලස්ස අනුච්ඡවිකං කරොන්තො ගෙහෙ ඨිතො කිලෙසෙ පරිභුඤ්ජන්තො න සක්ඛිස්සාමි කාතුං, අජ්ජෙව ජෙතවනං ගන්ත්වා සත්ථු සන්තිකෙ පබ්බජිස්සාමි, පබ්බජ්ජං මෙ දෙථ, දෙවා”ති වත්වා රාජානං අනුජානාපෙත්වා ජෙතවනාභිමුඛො පායාසි.

අථ නං ඤාතිසුහජ්ජබන්ධවා සන්නිපතිත්වා නිවාරෙතුං අසක්කොන්තා නිවත්තිංසු. සො සත්ථු සන්තිකං ගන්ත්වා පබ්බජ්ජං යාචිත්වා පබ්බජ්ජඤ්ච උපසම්පදඤ්ච ලභිත්වා අවිස්සට්ඨකම්මට්ඨානො විපස්සනං වඩ්ඪෙත්වා අරහත්තං පත්වා සත්ථාරං උපසඞ්කමිත්වා “භන්තෙ, මය්හං පබ්බජ්ජා මත්ථකං පත්තා”ති අඤ්ඤං බ්යාකාසි. තස්ස තං අඤ්ඤබ්යාකරණං භික්ඛුසඞ්ඝෙ පාකටං ජාතං. අථෙකදිවසං ධම්මසභායං සන්නිපතිතා භික්ඛූ “ආවුසො, අසුකො නාම රඤ්ඤො උපට්ඨාකබ්රාහ්මණො අත්තනො සීලං වීමංසිත්වා රාජානං ආපුච්ඡිත්වා පබ්බජිත්වා අරහත්තෙ පතිට්ඨිතො”ති තස්ස ගුණං කථයමානා නිසීදිංසු. සත්ථා ආගන්ත්වා “කාය නුත්ථ, භික්ඛවෙ, එතරහි කථාය සන්නිසින්නා”ති පුච්ඡිත්වා “ඉමාය නාමා”ති වුත්තෙ “න, භික්ඛවෙ, ඉදානි අයමෙව බ්රාහ්මණො අත්තනො සීලං වීමංසිත්වා පබ්බජිත්වා අත්තනො පතිට්ඨං අකාසි, පුබ්බෙපි පණ්ඩිතා අත්තනො සීලං වීමංසිත්වා පබ්බජිත්වා අත්තනො පතිට්ඨං කරිංසූ”ති වත්වා තෙහි යාචිතො අතීතං ආහරි.

අතීතෙ බාරාණසියං බ්රහ්මදත්තෙ රජ්ජං කාරෙන්තෙ බොධිසත්තො තස්ස පුරොහිතො අහොසි දානාධිමුත්තො සීලජ්ඣාසයො අඛණ්ඩපඤ්චසීලො. රාජා සෙසබ්රාහ්මණෙහි අතිරෙකං තස්ස සම්මානං කරොතීති සබ්බං පුරිමසදිසමෙව. බොධිසත්තෙ පන බන්ධිත්වා රඤ්ඤො සන්තිකං නීයමානෙ අහිතුණ්ඩිකා අන්තරවීථියං සප්පං කීළාපෙන්තා නඞ්ගුට්ඨෙ ගණ්හන්ති, ගීවාය ගණ්හන්ති, ගලෙ වෙඨෙන්ති. බොධිසත්තො තෙ දිස්වා “මා, තාතා, එවං සප්පං නඞ්ගුට්ඨෙ ගණ්හථ, මා ගීවාය ගණ්හථ, මා ගලෙ වෙඨෙථ. අයඤ්හි වො ඩංසිත්වා ජීවිතක්ඛයං පාපෙය්යා”ති ආහ. අහිතුණ්ඩිකා “අයං, බ්රාහ්මණ, සප්පො සීලවා ආචාරසම්පන්නො තාදිසො දුස්සීලො න හොති, ත්වං පන අත්තනො දුස්සීලතාය අනාචාරෙන රාජකුටුම්බවිලුම්පකචොරොති බන්ධිත්වා නීයසී”ති ආහංසු.