නවවැන්නෙහි අතම්මයො යනු තෘෂ්ණා දෘෂ්ටීහු තන්මයායි කියනු ලැබෙති. ඒ තෘෂ්ණා දෘෂ්ටීන්ගෙන් වියුක්ත වූයේයි, අහිංකාරා යනු “මම” යන දෘෂ්ටියයි. මමිංකාරා යන මගේයි ගැනීමයි, තෘෂ්ණාවයි සෙස්ස සියලු තැන්හි පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.

එකොළොස්වැනි වර්‍ගයෙහි පළමු සූත්‍රයෙහි අසුභං යනු අසුභකර්‍මස්ථානයයි, මෙත්තා යනු මෛත්‍රී කර්‍මස්ථානයයි, පඤ්ඤා යනු විදර්‍ශනා සහගත මාර්‍ග ප්‍රඥාවයි.

සවැන්නෙහි අස්සාදදිට්ඨි යනු සාස්වත දෘෂ්ටියයි, අත්තානුදිට්ඨි යනු තමන්ට අනුගත වු විංශතිවස්තුක සත්කාය දෘෂ්ටියයි, මිච්ඡාදිට්ඨි යනු දෙසැට වැදෑරුම් දෘෂ්ටියයි, සම්මාදිට්ඨි යනු මාර්‍ගසම්‍යක් දෘෂ්ටියයි, දුන්දෙයෙහි විපාක නැතැයි ආදිය හෝ මිථ්‍යා දෘෂ්ටියයි, කර්‍මවිපාක ඇතැයි නුවණ සම්මාදිට්ඨියයි,

සත්වැන්නෙහි අධම්මචරියා යනු දශ අකුශල කර්‍මපථයෝයි,

දසවැන්නෙහි අසංවරො යනු නොයිවසනසුලු බවයි. සෙස්සු සියලු තැන්හි පැහැදිලිමය.

මින් මත්තෙහි තපුස්සො යනු ද්වෙවාචික උපාශකයායි, තථාගතෙ නිට්ඨං ගතො යනු බුදු ගුණයන්හි පිහිටි සිත් ඇත්තේ දුරුකළ සැක ඇත්තේයි, අමෘතය දුටුවේයි අමතද්දසො නමි, අරියෙන යනු නිදොස්වූ ලෝකෝත්තර ශීලයෙනි, ඤාණෙන යනු ප්‍රත්‍යවෙක්ෂණ ඥානයෙනි, විමුත්තියා යනු ශෛක්ෂ්‍ය ඵල විමුක්තියෙනි, තවකණ්ණිකො යනු මෙබඳු නම් ඇති ගෘහපතියායි, තපකණ්ණිකො යනු ද පෙළයි,

රාගස්ස යනු පඤ්චකාමගුණික වූ රාගයයි, සෙස්ස සියලු තැන්හි පැහැදිළිමය.