දසවැනි වර්‍ගයෙහි පළමු සූත්‍රයෙහි අරියායතනෙ යනු මධ්‍යම දේශයෙහිය, ඉන්ද්‍රියානං යනු මනස සවැනිකොට ඇති තැනයි, දෙවැන්නෙහි සද්ධම්මනියතො යනු ශාසන සද්ධර්‍මයෙහි සහතික වූයේයි, අසාධාරණෙන යනු පෘථග්ජනයන්ගෙන් අසාධාරණ වූ දෙයිනි.

සත්වැන්නෙහි අනොධිං කරිත්වා යනු සංස්කාරයෝ මෙපමණක්ම අනිත්‍යය මෙයින් මත්තෙහි නොවේයයි මෙසේ සීමාවක් පිරිසිඳීමක් නොකොටයි, අනවට්ඨිතතො යනු ස්ථානරහිතවූවෝ, බිඳෙනු ලබන්නෝම වී නැඟී සිටින්නාහුයි අරුත්ය, සබ්බලොකෙ යනු සියලු ත්‍රෛධාතුක ලෝකයෙහියි, සාමඤ්ඤෙන යන ශ්‍රමණභාවයෙනි, ආර්‍යමාර්‍ගයෙනැයි අරුත්ය.

අටවැන්නෙහි මෙත්තාවතාය යනු මෛත්‍රියෙන් යුක්ත වූ සේවාවෙනි, ශෛක්‍ෂයෝ සත්දෙනා තථාගතයන් වහන්සේට මෛත්‍රී සහගත සේවාව කරති. ක්ෂීණාශ්‍රවයා සේවා කරනලද ශාස්තෲන් වහන්සේ ඇත්තෙකි.

නවවැන්නෙහි අතම්මයො යනු තෘෂ්ණා දෘෂ්ටීහු තන්මයායි කියනු ලැබෙති. ඒ තෘෂ්ණා දෘෂ්ටීන්ගෙන් වියුක්ත වූයේයි, අහිංකාරා යනු “මම” යන දෘෂ්ටියයි. මමිංකාරා යන මගේයි ගැනීමයි, තෘෂ්ණාවයි සෙස්ස සියලු තැන්හි පැහැදිලි අරුත් ඇත්තේමය.

එකොළොස්වැනි වර්‍ගයෙහි පළමු සූත්‍රයෙහි අසුභං යනු අසුභකර්‍මස්ථානයයි, මෙත්තා යනු මෛත්‍රී කර්‍මස්ථානයයි, පඤ්ඤා යනු විදර්‍ශනා සහගත මාර්‍ග ප්‍රඥාවයි.

සවැන්නෙහි අස්සාදදිට්ඨි යනු සාස්වත දෘෂ්ටියයි, අත්තානුදිට්ඨි යනු තමන්ට අනුගත වු විංශතිවස්තුක සත්කාය දෘෂ්ටියයි, මිච්ඡාදිට්ඨි යනු දෙසැට වැදෑරුම් දෘෂ්ටියයි, සම්මාදිට්ඨි යනු මාර්‍ගසම්‍යක් දෘෂ්ටියයි, දුන්දෙයෙහි විපාක නැතැයි ආදිය හෝ මිථ්‍යා දෘෂ්ටියයි, කර්‍මවිපාක ඇතැයි නුවණ සම්මාදිට්ඨියයි,

සත්වැන්නෙහි අධම්මචරියා යනු දශ අකුශල කර්‍මපථයෝයි,

දසවැන්නෙහි අසංවරො යනු නොයිවසනසුලු බවයි. සෙස්සු සියලු තැන්හි පැහැදිලිමය.

මින් මත්තෙහි තපුස්සො යනු ද්වෙවාචික උපාශකයායි, තථාගතෙ නිට්ඨං ගතො යනු බුදු ගුණයන්හි පිහිටි සිත් ඇත්තේ දුරුකළ සැක ඇත්තේයි, අමෘතය දුටුවේයි අමතද්දසො නමි, අරියෙන යනු නිදොස්වූ ලෝකෝත්තර ශීලයෙනි, ඤාණෙන යනු ප්‍රත්‍යවෙක්ෂණ ඥානයෙනි, විමුත්තියා යනු ශෛක්ෂ්‍ය ඵල විමුක්තියෙනි, තවකණ්ණිකො යනු මෙබඳු නම් ඇති ගෘහපතියායි, තපකණ්ණිකො යනු ද පෙළයි,

රාගස්ස යනු පඤ්චකාමගුණික වූ රාගයයි, සෙස්ස සියලු තැන්හි පැහැදිළිමය.