29. අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං උදායිං ආමන්තෙසි:

”කති නු ඛො උදායි, අනුස්සතිට්ඨානානී?”ති එවං වුත්තෙ ආයස්මා උදායි තුණ්හී අහොසි. දුතියම්පි ඛො භගවා ආයස්මන්තං උදායිං ආමන්තෙසි. “කති නු ඛො උදායි, අනුස්සතිට්ඨානානී?”ති. දුතියම්පි ඛො ආයස්මා උදායි තුණ්හී අහොසි. තතියම්පි ඛො භගවා ආයස්මන්තං උදායිං ආමන්තෙසි. “කති නු ඛො උදායි, අනුස්සතිට්ඨානානී?”ති. තතියම්පි ඛො ආයස්මා උදායි තුණ්හී අහොසි.

අථ ඛො ආයස්මා ආනන්දො ආයස්මන්තං උදායිං එතදවොච: “සත්ථා තං ආවුසො උදායි, ආමන්තෙතී”ති. සුණොමහං ආවුසො ආනන්ද, භගවතො.

“ඉධ භන්තෙ භික්ඛු අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති, සෙය්යථීදං: එකම්පි ජාතිං, ද්වෙපි ජාතියො -පෙ- ඉති සාකාරං සඋද්දෙසං අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති. ඉදං භන්තෙ අනුස්සතිට්ඨානන්ති.”

අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං ආනන්දං ආමන්තෙසි: “අඤ්ඤාසිං ඛො අහං ආනන්ද, නෙවායං උදායි මොඝපුරිසො අධිචිත්තමනුයුත්තො විහරතී”ති.

කති නු ඛො ආනන්ද, අනුස්සතිට්ඨානානී’ති.

පඤ්ච භන්තෙ අනුස්සතිට්ඨානානී’ති. කතමානි පඤ්ච:

(1) ඉධ භන්තෙ, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි -පෙ- [පඨමං ඣානං -පෙ- දුතියං ඣානං -පෙ-] තතියං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති.

ඉදං භන්තෙ අනුස්සතිට්ඨානං එවං භාවිතං එවංබහුලීකතං දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරාය සංවත්තති.

(2) පුන චපරං භන්තෙ, භික්ඛු ආලොකසඤ්ඤං මනසිකරොති, දිවාසඤ්ඤං අධිට්ඨාති. යථා දිවා තථා රත්තිං, යථා රත්තිං තථා දිවා, ඉති විවටෙන චෙතසා අපරියොනද්ධෙන සප්පභාසං චිත්තං භාවෙති.

ඉදං භන්තෙ අනුස්සතිට්ඨානං එවං භාවිතං එවංබහුලීකතං ඤාණදස්සනපටිලාභාය සංවත්තති.

(3) පුන චපරං භන්තෙ, භික්ඛු ඉමමෙව කායං උද්ධං පාදතලා අධොකෙසමත්ථකා තචපරියන්තං පූරං නානප්පකාරස්ස අසුචිනො පච්චවෙක්ඛති: අත්ථි ඉමස්මිං කායෙ කෙසා ලොමා නඛා දන්තා තචො මංසං නහාරු අට්ඨී අට්ඨිමිඤ්ජං වක්කං හදයං යකනං කිලොමකං පිහකං පප්ඵාසං අන්තං අන්තගුණං උදරියං කරීසං පිත්තං සෙම්හං පුබ්බො ලොහිතං සෙදො මෙදො අස්සු වසා ඛෙළො සිඞ්ඝානිකා ලසිකා මුත්තන්ති.

ඉදං භන්තෙ අනුස්සතිට්ඨානං එවං භාවිතං එවං බහුලීකතං කාමරාගස්ස පහානාය සංවත්තති.

(4) පුන චපරං භන්තෙ භික්ඛු සෙය්යථාපි පස්සෙය්ය සරීරං සීවථිකාය ඡඩ්ඩිතං එකාහමතං වා ද්වීහමතං වා තීහමතං වා උද්ධුමාතකං විනීලකං විපුබ්බකජාතං. සො ඉමමෙව කායං එවං උපසංහරති: “අයම්පි ඛො කායො එවං ධම්මො එවම්භාවී එතං අනතීතො”ති.