රූපියසික්ඛා - කණ්ඩක්කුලමේ මෙත්තානන්ද හිමි 2021.pdf

රූපියසික්ඛා යනු භික්ෂූන්ගේ මිලමුදල් පරිහරණය, ලැබීම්, ගනුදෙනු හා පිළිගැනීම් ආශ්‍රිත විනය නීති හා සූත්‍ර දේශනා අලලා කණ්ඩක්කුලමේ මෙත්තානන්ද හිමියන් විසින් සම්පාදනය කරන ලද විනය සංග්‍රහයකි.

විනය පිටකය, සූත්‍ර පිටකය සහ තදන්තර අට්ඨකථා, ටීකා ආශ්‍රයෙන් සකස් කර ඇති මෙම ග්‍රන්ථය දෙවන ධර්ම සංගායනාවට පසුබිම් වූ දස වස්තුව හා සත්තසතිකක්ඛන්ධකයෙන් ආරම්භ වී රූපිය ශික්ෂාපදය, රූපියසංවෝහාරය, රතන, රාජ, කයවික්කය ආදී ශික්ෂාපද මෙන්ම ඊට අදාළ සූත්‍ර දේශනා විස්තරාත්මකව ඉදිරිපත් කරයි.

මෙහි ප්‍රධාන මාතෘකා අතර:

• සත්තසතිකක්ඛන්ධකය හා රූපිය ආදී විනය ශික්ෂාපද
• ජාතරූපරජත, කයවික්කය, සාමණ්ඩකපල ආදී සූත්‍ර ධර්ම
• විමතිවිනෝදනී ටීකා ආශ්‍රිත ශික්ෂාපද වර්ණනා
• භික්ෂූන් විසින් මුදලෙහි පිළිපැදිය යුතු පිළිවෙළ

මෙම කෘතියේ පළමු මුද්‍රණය 2021 වසරේදී ධර්ම දානය පිණිස ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත.

සංඝාසනා

සිරිසුගත මහාකාරුණිකයන් වහන්සේ සිරිබෝධි පල්ලංකයේ දී බුද්ධරාජ්‍යශ්‍රියට පැමිණ, වදාළ ප්‍රථම උදානයේ පටන්, කුසිනාරාවේ උපවත්තන ශාලවනෝද්‍යානයේ මංගල යමකවරශාලබ්‍රහ්මාන්තර පරිනිර්වාණ මඤ්චකයේ සැතපී, වදාළ අවසන් බුද්ධ වචනය දක්වා, සතළිස්පස් වසක් පුරාවට කාශ්‍යපමහාමෙඝයක් වස්නා කලක් සෙයින් වදාළ අමොඝ උදබින්දු සංඛ්‍යාත වූ අර්ථ සම්පන්න ව්‍යඤ්ජන සම්පන්න හැම අතින් පිරිපුන්, උතුම් ශාසන මගධබසින් පවසන සියළු බුදුවදන්, විමුක්ති රස දීපක වශයෙන් එකවිධ ම ය. නැවත එය ධර්ම විනය වශයෙන් ද්විවිධ ය. පිටක වශයෙන්, කල්‍යාණ වශයෙන්, බුද්ධ වචන වශයෙන්, ශික්ෂා වශයෙන්, ත්‍රිවිධ ය. නිකාය වශයෙන් පඤ්චවිධ ය. අංග වශයෙන් නවවිධ ය. බෝධිපාක්ෂික ධර්ම වශයෙන් සත්තිස්විධ ය. නැවත ස්කන්ධ වශයෙන් සුවාසූ දහසෙකි. සියලු ත්‍රිපිටක පෙළ, ග්‍රන්ථ වශයෙන් දෙකෙළහැත්තෑපන්ලක්ෂදෙසියපණසෙකි. අටුවා, ග්‍රන්ථ වශයෙන් තුන්කෙළසැටඑක්ලක්ෂසත්සියපණසෙකි. පෙළ අටුවා එකතුව, ග්‍රන්ථ වශයෙන් සයකෙළතිස්හයලක්ෂඑක්දහසෙකි. එය ම නැවත බණවර වශයෙන් විසිපන්ලක්ෂසතළිස්අටදහසෙකි. අක්ෂර ගණනින් දෙකෙළතුන්සියදහස්සුවාසූදහසෙකි. නය වශයෙන් වනාහි අනන්ත ය, අප්‍රමෙය්‍ය ය.

(අත්ථපදෙසු) සබ්බපතො කාසනා දීපනා සංඝාසනා - සබ්බපෙත පත්‍ථදීපනා සංඝාසනා නාම (නිද්දෙස අට්ඨකථා) - කාස ධාතු දිත්තියං (අභිධානප. ටීකා).

එහි ආණාදේසනා, යථාපරාධශාසන, සංවරාසංවරකථා, අධිශීල ශික්ෂා ආදි නන් නයින් හඳුන්වනු ලබන විනය රන් මඤ්ජුසාවෙන් භික්ෂූන්ගේ මිලමුදල් පරිහරණය හා සම්බන්ධ වස්තු උපන් අවස්ථා ගෙන, යථාපරාධ වශයෙන් එළැඹී වස්තුවෙහි වේනෙය්‍ය ජනයන්ට හිතානුකම්පී වූ ආඥා පැනවීමට ඒකාන්තයෙන් සුදුසු වූ භගවතුන් විසින් පරියුට්ඨිත ක්ලේශ ව්‍යතික්‍රම ශ්‍රෝතස් සිඳිනු පිණිස උපන් මහාකරුණාවෙන් ඒ ඒ නිදානයේ දී පනවන ලද සිකපදයන් අප විසින් සලකන ලද පිළිවෙළකින් අමුණා කළ සංග්‍රහයෙකි මෙ, රූපියසික්ඛා.

නිමිත්ත

මෙබඳු සංග්‍රහයක් කිරීමට අප සිත පෙළැඹවූ කරුණ නම්, මෙතෙක් අපගේ පැවිදි දිවිය තුළදී ඇසූ දුටු ඇතැම් දෙයින් උපන් කම්පාව ය. අප සියලු දෙනා ම ගිහිගෙය හැර පැවිදි වීමට සිතු අවස්ථාව, ගිහිගෙය හැර පැවිදි වීමට සේනාසනයකට - පන්සලකට පැමිණි අවස්ථාව, සියලු දුකින් මිදීම පිණිස සිවුරු දරා පැවිදි වූ අවස්ථාව, සිහියෙන් ආපසු හැරී ආවර්ජනා කළහොත්, ඒ සිත් කෙතරම් පවිතුරු ද? සාර ශ්‍රමණ ආකල්පවලින් පිරී තිබුණා දැ’යි සිහි කළහොත් සිහිවනු ඇත.

උසස් අධ්‍යාපන සුදුසුකම් අතහැර, ඉහළ වැටුප් හා තනතුරු සහිත රැකියා අතහැර, කුල පරම්පරාගත තමාට හිමි නොයෙක් ධන විභවයන් අතහැර, සකල මහධන කුඩාධන සියල්ල අතහැර, බාහිර ධනයෙන් නිර්ධන වීම ම ශාසන ධනය ලෙස සලකාගත් ඒ සිත් කෙතරම් ශෝභන ද? ප්‍රණීත ද? එහෙත් පසු කලෙකදී අතලොස්සක් දෙනා හැර බොහෝ දෙනෙක් පැවිද්දෙහි ලිහිල් භාවයට පත්වන්නේ ය. එසේ වී මිලමුදල් පිළිබඳව ද අශාසනික පරිහරණයකට පැමිණෙන්නේ ය.

ලිහිලට කරුණු

එයට හේතු නම් - පුරාණයේ පටන් පැමිණි ශාසන වත උල්ලංඝනයකොට ගිහි ආකල්පයන්ට - ගිහි උගත්කම්වලට අනුව ශාසනය තුළ තමාගේ සිතැඟි පරිදි සකසාගත් න්‍යාය පත්‍රයකට - දිට්ඨියකට අනුව පැවිද්ද ගත කිරීමට පෙළැඹීම, ‘අපි ඉගෙනගෙන උගත්කම් අතහැරලයි ආවේ, තවත් ඉගෙන ගැනීමෙන් ඵලක් නැතැ’යි බාහිරක තිරශ්චීන විද්‍යා ගණනට ම නිර්වානගාමිණී ප්‍රතිපදාව අනුපිළිවෙලින් කියාදෙන ත්‍රිපිටක සද්ධර්ම අධ්‍යාපනය ද ලඝුකොට සැලකීම, අනුපුබ්බ සික්ඛා, අනුපුබ්බ කිරියා, අනුපුබ්බ පටිපදා වශයෙන් ශාස්තෘන් වහන්සේ ම වදාළ අනුපිළිවෙළ අතහැර තමතමාට කැමති තැන්වලින් බැස සංසාර සාගරයෙන් එතෙර වීමට දක්වන ඉක්මන් බව, මෙසේවත් ම සමාධියට ආසන්න කාරණවන සමාධි සංවත්තනික වූ අධිශීල ශික්ෂාව හැරපියා සමාධි පඤ්ඤා භාවනාවන්ට බැසීම, එසේ ශාසනය නො දන්නා එහෙත් සසර දුකින් මිදීමේ කුසලච්ඡන්දය ඇති ශාසනයට නවක සත්පුරුෂයන්ට ‘ආර්ය මාර්ගයේ මූල පදනම ආර්ය ශීලය යි, ආර්ය ශීලය කියා දෙන්නේ විනය ශික්ෂාපද වලිනුයි, එබැවින්, වඩන, වැඩෙන ආර්ය සමාධි, ආර්ය ප්‍රඥා සඳහා ආර්ය ශීල පදනම සකසා ගත යුතු යැ’යි කාරුණිකව කරුණු විග්‍රහකොට කියා දී, එහි සිත් සතුටුකොට, ඔද ගන්වා, තෙද ගන්වා, උත්සාහවත්කොට උපකාර කළ යුතු වැඩිහිටි ආචාර්ය උපාධ්‍යායන් වහන්සේලා ද එසේ අනුශාසනා කිරීමට මැළිවීම හා අදක්ෂ වීම ද ප්‍රධාන හේතුවකි. ඇතැම්හු සිසුවාගේ බාහිර අධ්‍යාපන සුදුසුකම්, සමාජ තත්ත්වය ඉහළින් සලකා ඔහුට අවවාද නො කොට එබඳු සිසුන්ගෙන් තමාගේත් තම ආයතනයේත් බැබළීම, කීර්තිය, අපේක්ෂා කිරීම. විදේශිකයන් සම්බන්ධයෙන් පවත්නා තත්වය තවත් ශෝචනීය ය. මේ සියලු දෙනා රටවල් අතහැර ජාතිය, භාෂාව, සංස්කෘතිය, ආහාර පුරුදු, ඍතු විපර්යාස ආදි සියල්ල වෙනස් වූ අප කරා පැමිණියේ නිවන් මගට කාරුණික අවවාද ලබා ගැනීම සඳහා ම ය.

තවද ඇතැමෙක් කල්‍යාණ අදහස් ඇති, ථේරවාදය ගරු කරන, ගුරු ඇසුරේ පැවිදි උපසම්පදාව ලබා විනය පිටකය අට්ඨකථා, ටීකා සහිතව උගෙන ගනී. ගුරු ඇසුරේත් සම සිල් ඇති ශික්ෂාකාමී සබ්‍රහ්මසරුන් ඇසුරෙත් සිටිනතාක් කුඩා මුදල් කාසියක් දුටු විට ද ‘සර්පයා’ යැයි කියමින් සිට, ගුරු ඇසුරින් හා ශික්ෂාකාමී සබ්‍රහ්මසරුන් ඇසුරින් වෙන් වූපසු කලෙක ‘විනයෙහි දක්ෂ භික්ෂුවට මුදල් පරිහරණ විධියක් ද ඇතැ’යි කියමින් මුලදී හිරිඔතප් සහිතව කැප ක්‍රමයටම මුදල් පිළිබඳව පිළිපැද, පසුව ‘විනයානුකූලව’ම ලිහිල් වන්නේ ය. පෙර සත පහට රුපියලටත් මහ සර්ප බියක් උපන් අය පසුව මහා සර්පයන්ගෙන් ගැවසීගත් සර්ප විමානවල සුව සේ කල් හරින්නාහ. අඤ්ඤාහි ලාභූපනිසා - අඤ්ඤා නිබ්බානගාමිනී.

දෙපසට ම අනර්ථය

මෙබඳු බොහෝ භික්ෂූහු ප්‍රියශීලී ය. උපකාර කිරීමට ද කැමති ය. ආමිෂ පටිසන්ථාරයේ කුසල ය. උන්වහන්සේලා ඉහත ලෙස අකැප මුදලින් සම්පාදනය කළ ආමිෂයන්ගෙන් ශික්ෂා ගරුක අන් භික්ෂූන්ව ද උපස්ථාන කරන්නෝ ය, කරවන්නෝ ය. ඒ උපස්ථාන ලබන ශික්ෂාකාමී භික්ෂුව එය දැන සිටිය ද දැන නො සිටිය ද අකැප මුදලින් උපන් ප්‍රත්‍යය පරිහරණයෙන් උන්වහන්සේගේ පිරිසිදු ශීලය කෙලෙසෙන්නේ ය. මෙසේ එක භික්ෂුවකගේ ද නො මනා ක්‍රියාවකින් බොහෝ භික්ෂූන්ට බොහෝ කාලයක් පුරාවට ඇවැත් කරවන්නේ ය. අකැප මුදලින් මහා මන්දිර බඳු සෙනසුන් ගොඩනැගුව ද, ඒ දවස උපසපන් ශික්ෂාකාමී ප්‍රියශීලී භික්ෂුවකට එය මොහොතකටදු යටත්පිරිසෙයින් වැසි වෙලාවකට දු පරිභෝගයට නුසුදුසු නම්, නිති ලැබෙන ප්‍රණීත දන් වැට පිළිගැනීමට වැළඳීමට නුසුදුසු නම් එයින් කවර අර්ථයක් ද?

අලජ්ජී භික්ෂුවගේ ගුණ නො කිය යුතු

මිලමුදල් පරිහරණය කරන භික්ෂුව කොතරම් උගත් වුව ද ප්‍රසිද්ධ වුව ද තමාටත් සංඝයාටත් කොතරම් උපකාර කර තිබුණ ද ඔහුගේ ගුණ නො කිය යුතු ය. අලජ්ජියා ඇසුරු නො කළ යුතු ය; ධර්ම ආමිෂ පරිභෝගයට නො යා යුතු ය. මේ ශාසනයෙහි එක් අලජ්ජි භික්ෂුවක් විසින් මතුවට අලජ්ජීන් සියයක් ද දහසක් ද බිහි කරන්නේ ය. මේ ශාසනික අවවාදය යි.

භික්ෂු තුලාව

අපේ ශීලය ගැන අප පරික්ෂාකාරී විය යුතු ය. අප කරන දේ ගැන, අපට මේ වෙමින් පවතින දේ ගැන, ශාසනික ස්වයං විවේචනයක යෙදිය යුතු ය. එය අසත්පුරුෂ කමක් නොව, ධාර්මික පණ්ඩිත ශාන්ත සත්පුරුෂයන් විසින් කළ යුතු ම දෙයකි. - සීලෙන අනුපෙතස්ස සුතෙනත්ථො න විජ්ජති - කෙතරම් උගත්කම් තිබුණත් ශීලයෙන් තොර වූවහුගේ ඒ උගත්කමෙහි අර්ථයක් නැත. හෙතෙමේ මේ ශාසනයෙහි ආර්ය ධනයෙන් දිළිඳු වූ, ශාස්තෘ ධර්ම දායාදයෙහි අලාභී වූ අනාථයෙකි, අසරණයෙකි. අපි අපගේ පැවිද්ද සැසැඳිය යුත්තේ ආචාර ශීලයෙන් දුරස් වූ, නීවරණයන්හි පූර්වාංගම වූ, අඤ්ඤෝ මෙ ආකප්පො කරණීයො යන අවවාදය සිහි නො කරන්නා වූ වර්තමාන ලිහිල් පැවිද්දා සමගවත්, අනාගත කාසාවකණ්ඨකයා සමගවත් නොව ‘සද්ධො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු එවං සම්මා ආයාචමානො ආයාචෙය්‍ය – ‘තාදිසො හොමි යාදිසා සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා’ති. එසා, භික්ඛවෙ, තුලා එතං පමාණං මම සාවකානං භික්ඛූනං, යදිදං සාරිපුත්තමොග්ගල්ලානා. - මහණෙනි, සැදැහැති මහණ මොනොවට ආයාචනා කරණූයේ මෙසේ ආයාචනා කරන්නේ ය: ‘සැරියුත්මුගලන්හු යම් බඳු වෙත් ද එබඳු වෙම්ව’යි. මහණෙනි, යම් සැරියුත්මුගලන් දෙදෙනෙක් වෙත් ද මාගේ ශ්‍රාවක භික්ෂූන්ට තෙල තුලා වෙයි. තෙල ප්‍රමාණ වෙයි.’ යනුවෙන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ම තුලාවකොට, ප්‍රමාණකොට දැක්වූ උතුමන්ගේ ප්‍රතිපත්තිගරුක ගුණ ජීවිත සමග ය.

විනය පිළිබඳ වැරදි මත

විනය හෙවත් ශීලය පිළිබඳව ඇතැමුන්ගේ පවතිනුයේ වැරදි මතයෙකි. විනය යනු කර්කෂ, ගොරෝසු, දුක් ගෙන දෙන, නිදහස නැති කරන නීතිමාලාවක් ලෙස සලකති. තව ද ‘ශීලය අවශ්‍ය වනුයේ ප්‍රඥාව අඩු අයට ය, අපට ප්‍රඥාව ඇති නිසා ශීලය අවශ්‍ය නැත, ශීලය හෙවත් විනය අවශ්‍ය වනුයේ භාවනා නො කරන අයට ය, අපි භාවනා කරන්නන් බැවින් අපට ශික්ෂාපද ශීලයේ වැඩි අවශ්‍යතාවයක් නැත, වනගත භික්ෂූන් ශික්ෂාපදවලින් නිදහස් ය’ යනාදි නොයෙක් ශාසන විරෝධී කථා මෙකල අසන්නට ලැබේත්. එහෙත් සිතනු මැනවි, ‘සීලෙ පතිට්ඨාය නරො සපඤ්ඤො’ යන අවවාදය මුලට තබාගෙන ය, අපේ සියලු ප්‍රතිපත්ති මාර්ගය විස්තර කරනුයේ. අධිශීල ශික්ෂාවෙන් තොර වූ අධිචිත්ත, අධිප්‍රඥා ශික්ෂාවක් මේ ශාසනයෙහි නැත. එසේ ම විනයධරයා පිළිබඳව ද පවතිනුයේ වැරදි දෘෂ්ටියකි. විනයධරයා යනු සැරපරුෂ, අනුන්ගේ කටයුතුවලට ඇඟිලි ගසන, නිදහස නැති කරන කරදරකාරයෙකු ය යන ද්වේෂ සහගත ආකල්ප ය. භාග්‍යවතුන්වහන්සේගේ ම අනුශාසනා පරිදි විනයධරයා යනු, මවුපියන් අතහැර ශාසනයට පැමිණ ශාසනයේ උපන් සත්පුරුෂයන්ට නම්; ශාසනික මව ය, පියා ය. හැම අතින් ම ශික්ෂාව හැරපියා සේරිවාරී, හිතුමක් කරන්නවුන් සලකා නොව, අප මෙම ගත කරනුයේ. සැබැවින් ම මෙකල හික්මීමට වැර දරන, කල්‍යාණ අදහස් ඇති සත්පුරුෂයන් අරමුණු කොට ය. එබැවින් යෝජනාවක් කරමු. අඩමසක් පාසා උදෙසනු ලබන දුර්වච ශික්ෂාපදය නිතර සිහි කරත්වා!

අපගේ අදහස

ඉහත සඳහන් කළ කරුණුත්, සඳහන් නො කළ ඒ ඒ පුද්ගලයන් - අවස්ථාවන් ආදියෙහි දී ඇසූ දුටු තව බොහෝ කරුණුත් සලකා අප විසින් මීට අවුරුදු දෙක තුනකට පමණ පෙරදී මෙසේ භික්ෂූන්ගේ මිලමුදල් පරිහරණය පිළිබඳ සංග්‍රහයක් කිරීමට සනිටුහන් කරන ලද්දෙමු.

ඒ, අපට හැඟෙන, තේරෙන සත්පුරුෂ අදහසින් මිස කිසි කෙනෙකුට හෝ පිරිසකට හෝ ආයතනයකට හෝ ගරහන, මකු කරන අදහසකින් නොවේ. එබැවින් මෙය කියවන ශාසන වගකීමකින් යුතු සත්පුරුෂයන් විසින්දු පුද්ගල ස්ථානාදි පටු ආකල්පයන්ගෙන් විනිර්මුක්තව පොදු විවෘත ආකල්පයකින් ශාසනය ද සඝ පිරිස ද අරමුණු කරත්වා!

එසේ ශාසනය දෙස ද සඝ පිරිස දෙස ද වගකීමකින් හා අනුකම්පාවකින් බැලූ උතුමන් අතීතයේ සිටි බැවිනි, සිකපද පැණවුනේ. ධර්මසංගායනා කෙරුණේ. අට්ඨකථා සහිත ත්‍රිපිටකය ම තල්පත්වල පන්හිඳෙන් මහත් ආයාසයෙන් අකුරු කෙරුණේ. ටීකා, ගණ්ඨිපද, කෝෂ ග්‍රන්ථ ලියැවුණේ. උන්වහන්සේලා රහත්ව ද මෙබඳු කරුණෙහි ලා උපේක්ෂා නො වූ සේක. අපගේ අඥාන උපේක්ෂාව ගුණයක් නො වේ. අඥාන උපේක්ෂාවෙන් තමාට ද සද්ධර්මයට ද ශාසන පැවැත්මට ද සිදුවන අර්ථයක් නැත. තව ද ධර්මය කැඩපතකට බඳු උපමා ඇත්තේ ය. එයින් තමාගේ පිළිබිඹුව දක්වන්නේ ය. එසේ ම ධර්මය තුලාවකට බඳු උපමා ඇත්තේ ය. එයින් තමාගේ ශාසනික බර බව හෝ සැහැල්ලු බව දක්වන්නේ ය. එබැවින් තමා මැ තමා දෙස බලා, සසඳා විනිශ්චයකට පැමිණීමට උත්සාහවත් වීම මැනවි.

අත්තනෝමතියක් නොවේ

එසේ වුව ද මෙය කිසි විටෙකත් ඒ ඒ තැනින් කරුණු උකහා අපගේ අත්තනෝමතියකින් කළ ලියැවිල්ලක්, නිබන්ධනයක් නො වේ. සලකන ලද අර්ථයට අනුගත වූ ම පෙළ අටුවා ටීකා මූලාශ්‍රයන් ඒ අයුරින් ම ගෙන ථේරවාදී සම්ප්‍රදායේ සුත්ත, සුත්තානුලොම, ආචරියවාද, අත්තනොමති සංඛ්‍යාත වූ චතුර්විධ විනය ම ඉදිරිපත් කිරීමකි.

පෙළ ගැසීම

ඉහත සියලු කරුණු සලකා මෙයට ප්‍රවේශය දෙවන ධර්ම සංගායනාවෙන් ගැනීම සුදුසු යැයි සලකා මුලින් ම එය ඛන්ධකයේ ආ නයින් ම යෙදුවෙමු. දශ වස්තුවක් පිළිබඳව දෙවන ධර්ම සංගායනාව කළ ද එහි ද මුල් වූයේ භික්ෂූන්ගේ මුදල් පරිහරණය යි. එම කථාවේ යස තෙරණුවෝ ගිහියන් සංඥාපනය කරන තැන රූපිය සික්ඛා - නිදාන, වස්තු, පඤ්ඤත්ති, ආදිය කියැවෙන බැවින් අනතුරුව රූපිය ශික්ෂාපදය යොදා පසුව අර්ථාවබෝධය ගලා යන අයුරින් ඉතිරි ශික්ෂාපද සංග්‍රහ කළෙමු. එය ද ප්‍රාතිමෝක්ෂයේ උදෙසන පිළිවෙළට ම නොව, අප සැලකූ අර්ථය මුලට තබා ගෙන ය. විනය යන වචනයට අකමැති අය කෙරෙහි අනුකම්පාවෙන්, ශීලය යන වචනය ගෙන සූත්‍ර පිටකයේ ඒ ඒ තැනින් සූත්‍ර ද, සූත්‍ර කොටස් ද නගා ශීල කථාවන් ද එකතු කළෙමු. අභිධර්ම පිටකයේ ශික්ෂාපද විභංගයේ පංච ශීලය විග්‍රහ කරන බැවින් ද, අභිධර්ම අටුවාවලින් මෙකරුණෙහි ලා ගැනීමට විශේෂයක් අපට හමු නො වූ බැවින් ද, අභිධර්ම පිටකයෙන් එකතු කිරීමක් සිදු නො කළෙමු.

තව ද ශික්ෂාපද පිළිබඳ පෙළ අවබෝධ පහසුවට සුදුසු තැනදී පෙළ ලඟින් ම අටුවා පාඨ යෙදුවෙමු. අටුවා පාඨ ආසන්නයේ ම ටීකා පාඨ ද යෙදුවාහු නම්, දුරවබෝධ වනු ඇතැයි සලකා ටීකා විස්තරය උප ග්‍රන්ථයෙහි වෙන ම යෙදුවෙමු. එසේ ම මිලමුදල් පරිහරණය හා ශාසනය පිළිබඳ නවකයන් විසින් දතයුතු තවත් වටිනා යැයි සැලකූ කරුණු ඇතුළත් ලිපි කිහිපයක් ද යෙදුවෙමු. මෙසේ මේ සියල්ල කරන ලදුයේ මිලමුදල් පරිහරණය පිළිබඳ හුදු දැනුමක් පිණිස නොව, අනුපිළිවෙලින් ප්‍රතිපත්තියට සිත නැඹුරු කරවීම පිණිස ය. එහෙයින් ඊට අනුලෝම කථාවෝ ද මෙහි වෙත්. අල්පශ්‍රැත අව්‍යක්තයන්, ශ්‍රැතවත් ව්‍යක්තයන් කිරීම ද; ශ්‍රැතවත් ව්‍යක්තයන් සතුටු කිරීම ද යන දෙ කරුණ කෙරේ ම අප අවධානය යොමු කළ ද එකවිට මේ අර්ථ දෙක ම සපුරා ගැනීම නම්

අවසරයක් හා වාරණයක්

ඉදින් මෙය කියවූ ගිහි-පැවිදි යම් ම සත්පුරුෂයෙක්, සද්ධර්මයා කෙරෙහි හිත සිතින්, මෙය නැවත මුද්‍රණය කරවා ධර්ම දානයක් කිරීමට සිතන්නේ නම්, එයට අපගේ අවසරය ඇත. යමෙකු මෙහි අර්ථ විකෘති නො කොට අන් භාෂාවන්ට පෙරළනු කැමැත්තේ නම්, එයට ද අවකාශ කරමු. තව ද කරුණක් බර කොට ම කියමු. එනම් එම ධර්ම දානය, පිරිසිදු වූ ශාසනයට අනුලෝම් වූ ම ධර්ම දානයක් විය යුතු. මුද්‍රණ වියදම් සඳහා කියා හෝ අවම මිලකට වත් නො විකිණිය යුතු. මුද්‍රණ කටයුතු සඳහා මුදල් සම්මාදම් නො කළ යුතු. පැවිදි කිසි කෙනෙක් අකැප මුදලින් නො කළ යුතු මැ යි.