සද්ධර්ම රත්නාවලිය - ධර්මසේන මහා ස්ථවිර.pdf

සද්ධර්ම රත්නාවලිය දඹදෙණි යුගයේ (ග්‍රන්ථකාරක සමයේ) ත්‍රිපිටකධාරී ධර්මසේන මහා ස්ථවිරයන් විසින් ව්‍යවහාර සිංහලයෙන් රචිත සම්භාව්‍ය බෞද්ධ ගද්‍ය ග්‍රන්ථයයි. බුද්ධඝෝෂ හිමියන් ධම්මපද පාළියට ලියූ අටුවාවෙහි එන කථා වස්තු පදනම් කොට, ගැමි වහරෙහි උපමා හා උපහාස යොදා රසවත් ලෙස එය සකස් කර ඇත.

මෙම සංස්කරණය රත්නපුර මාරපණ ශාස්ත්‍රෝදය පරිවෙණාධිපති රාජකීය පණ්ඩිත කිරිඇල්ලේ ඤාණවිමල ස්වාමිපාදයන් වහන්සේ විසින් සකස් කරන ලද්දකි. උන්වහන්සේ 2504/1961 පෙබරවාරි 28 දින මාරපණ ශාස්ත්‍රෝදය පිරුවෙනේදී ලියූ දීර්ඝ ප්‍රස්තාවනාවක් ග්‍රන්ථය ආරම්භයේ ඇත.

ප්‍රස්තාවනාවෙහි ග්‍රන්ථකාරක සමයේ (තුන්වන විජයබාහු, දෙවන පරාක්‍රමබාහු, හතරවන විජයබාහු, පළමුවන භුවනෛකබාහු රජුන්ගේ කාලය) දේශපාලන පසුබිම, එකල විසූ ග්‍රන්ථ කර්තෘවරුන් දොළොස් දෙනා හා ඔවුන්ගේ කෘති, බුද්ධපුත්‍ර හිමියන්ගේ පූජාවලිය සමඟ සද්ධර්ම රත්නාවලියේ සංසන්දනය සහ මෙම ග්‍රන්ථයේ සාහිත්‍යමය හා සමාජ දර්ශනමය වටිනාකම විස්තර කෙරේ. ප්‍රස්තාවනාවට අනුව පොතෙහි පූර්විකාව, සුවිසි විවරණය හා බුද්ධ චරිතය මුලට ද, කථා වස්තු 308 ක් මැදට ද, මඞ්ගල සූත්‍රාදි කථාන්තර 33 ක් අගට ද ඇතුළත් ය.

පටුනෙහි ප්‍රධාන මාතෘකා කිහිපයක්:

• පූර්විකාව, සුවිසි විවරණය, බුද්ධ චරිතය
• චක්ඛුපාල තෙරුන් වහන්සේගේ වස්තුව, මට්ටකුණ්ඩලී වස්තුව
• නාගසේන මහ තෙරුන් වහන්සේගේ කථාව
• අගසවු වත, නන්ද මහ තෙරුන් වහන්සේගේ වස්තුව, දේවදත්ත වස්තුව
• සාමාවතීන්ගේ කථාව, මාගන්දියගේ කථාව, චුල්ල පන්ථක තෙරුන් වහන්සේගේ වස්තුව
• විශාඛා වස්තුව, පටාචාරා, කිසාගෝතමී ආදී කථා වස්තු රැසක්
• ග්‍රන්ථාවසානය (345)

ප්‍රස්තාවනා

සද්ධර්ම රත්නාවලිය

උගත් නුගත් බොහෝ දෙනා ප්‍රියකරණ - කියවන - වර්ණනා කරණ - විවේචන ය කරණ හැම සිංහල ගෙදරක ම පාහේ සම්පූර්ණ පොත නැතහොත් කාණ්ඩයක් වත් තිබෙන මේ පොත ගැණත් මෙහි කර්තෘ ගැණත් අඳුන්වන්ට යෑම සිංහලයන්ට බත් අඳුන්වා දීමට උත්සාහ ගැනීමක් වැන්නකි. එහෙත් මෙහිලා කෙරෙන අපගේ විවේචනය මුක්කරු ගරා ඉවත දමා ගිය නාම්බුවක ඉතිරි වන වෛරෝඩි - ආර්තුල් ආදී අගනා රත්න ජාති තෝරන ලාංකිකයකුගේ ක්‍රියාවට සම ය යි කියතො ත් එය බොරු නොවේ.

සද්ධර්ම රත්නාවලි නමැති ආකරයෙන් බැහැරට ගෙණ තම තමන් හඳුනන පමණින් හේතු - ඵල - න්‍යාය - උපමා - උපහාස ආදී අගනා රත්න වර්ග තෝරා පෙන්නුම් කර ඉවත ලූ කථා වස්තු නමැති නාම්බුවෙහි අර්ථරස - ධර්මරස ආදී නාඳුනන තව ත් බොහෝ රත්න ජාති ඇති හෙයිනි.

එ හෙයින් සද්ධර්ම රත්නාවලිය - එහි කර්තෘ හා තත්කාලීන අන්‍ය ග්‍රන්ථ කර්තෘන් ගැණත්, ඔවුන්ගේ රචනා ගැණත් ග්‍රන්ථ රචන ය පිළිබඳ එකී ග්‍රන්ථ කර්තෘන් රැගෙන තිබෙන විවිධ මාර්ග - ඒ අනුව ඔවුන්ගේ පැවැත්ම හා සද්ධර්ම රත්නාවලි ලෝලයන් ගැන ත් අප ඇසට පෙනෙන යමක් ලිවීම ය මෙහි අදහස.

ග්‍රන්ථකාරක සමය

සිංහලයන්ට උවමනා හැම දෙයක් ම සම්පූර්ණ කළ මහ පැරකුම්බා රජුගෙන් පසු රට අවුල් විය. කලිඟු-පඬි කඹ ඇදිල්ලට හවුල් වීම නිසා සිංහලයෝ හොඳට ම හෙම් බත් වූහ. පෙර විඳි සැපවත් ජීවිතයෙහි රස පවා ඔවුන්ට අමතක වි ය. මේ අතරට සිංහලයන්ගේ දුර්වල තැනක් සොයා පහරදීමට කවද ත් ලැස්ති ව සිටින ඉන්දියානුවන්ට එ කල ලක්දිව පැවති තත්ව ය දැන ගන්ට ලැබී සතලිස් දහසක් පමණ බල සෙනගක් සමඟ පැමිණ අපරට අත්පත් කර ගත් මාඝ - ජයබාහු යන මළල - දමිළ දෙ රජුන් නිසා සිංහලයන්ට වැඩි සැප - කුල - සිරිත් ධර්ම - ශාස්ත්‍ර තබා බඩ වියත පවා රැක ගැනීමට මහක් නැති වි ය. මෙ සේ සතලිස් වසක් පසුවී යන අතර අළු යටින් මතු වූ ගිනි පුපුරක් වැනි පිටිසර පෙදෙසකින් මතු වූ වත්හිමි (3 විජය බාහු) කුමරු මායාරට දඹදෙණි නුවර රජ බවට පැමිණියේ සිය පිත් (කලිකාල සාහිච්ච සබ්බඤ්ඤ පණ්ඩිත) ii පැරකුම්බා කුමරු මහා සඞ්ඝයා වහන්සේගේ ආධාර ද ඇති ව ඇති - දැඩි කිරීම නිසා නැවත ත් සිංහලයන්ගේ නැති වූ සෞභාග්‍ය ය උදා වි ය.

ග්‍රන්ථකාරක සම ය නමින් හැඳින්වෙන්නේ වත් හිමි iii විජයබා ඇතුළු ii පැරකුම්බා iv විජයබා i බුවනෙකබා යන මේ සිවු රජුන් ගේ දෙ පණස් වසරක් පමණ වූ රාජ්‍යකාල ය යි.

ලක්වැසියාගේ යහපත පිණිස අවශ්‍ය හැම දෙයක් ම මේ රජුන් අතින් සැපයෙන අතර පඬිවරයෝ ද රටේ කාගේ ත් පොදු ප්‍රයෝජනයට පිරිමැසෙන පරිදි පොත් පත් නිපදවූහ. ඔවුහු විවිධ ප්‍රයෝජනයට පිරිමැසෙන පරිදි පොත් පත් නිපදවූහ. ඔවුහු විවිධ මාර්ග ගෙණ විවිධ විෂයයන් පිළිබඳ ස්වකීය ග්‍රන්ථ රචනා කළහ.

එයින් සමහරෙක් ආධුනිකානුග්‍රහ ය, උගතුන්ගේ ප්‍රයෝජන ය හා භාෂා පොෂණය පිණිස ත් පොත් ලියන අතර තවත් සමහරෙක් උගතුන්ට ධර්මඥාන ය හා ශ්‍රද්ධාභක්ති ය ත් දෙලොව අභිවෘද්ධි ය ත් සැලසෙන සේ ලිහිල් සිය බසින් පොත් ලියූහ.

තරහ ලීලාවෙන් නැතහොත් සරදම් වශයෙන් ලියූයේ ය යි සිතිය හැකි ප්‍රයෝජන ව ත් පොත් දෙකක් ද මේ අතර ඇත. ඔවුන්ගේ යටි සිතෙහි පැවති හැඟීම් හා ප්‍රතිභාන ශක්ති ය ද අප අතරට පත්වූයේ මේ කරුණු නිසා ය.

ග්‍රන්ථ කර්තෘවරු හා ග්‍රන්ථ සඞ්ඛ්‍යාව

පහත පළවනුයේ ශත වර්ෂ භාගයක් පමණ වූ පූර්වෝක්ත කාල ය තුළ විසූ එකී ග්‍රන්ථ කර්තෘන් විසින් සම්පාදිත ග්‍රන්ථ සමූහය හා ඒ පිළිබඳ විවේචනයකි.

1 විජය සුන්දරාරාමාධිපති සඞ්ඝරක්ඛිත (ග්‍රාමවාසී) මහා ස්ථවිර 1. වුත්තොදය - (පාළි ඡන්දස්) 2. සුබොධාලඞ්කාරය (පාළි අලඞ්කාර) 3. සුසද්ද සිද්ධිපප්‍යොග (පාළි) 4. සුමඞ්ගලප්පසාදිනී (පාළි ඛුද්දක සික්ඛා ටීකා) 5. සම්බන්ධ චින්තා (පාළි)

2. මහානෙත්‍ර පාදමූල සුමඞ්ගල මහා ස්ථවිර 1. අභිධම්මත්ථ විභාවිනී (පාළි අභිධම්මත්ථ සඞ්ගහ ටීකා) 2. අභිධම්මත්ථ විකාසිනී (පාළි-අභිධම්මාවතාර ටීකා)

3. දිඹුලාගල ආරඤ්ඤක මෙධඞ්කර (වනවාසී) මහා ස්ථවිර¹ 1. විනයාර්ථ සමුච්චය (සිංහල) විනය සන්නය

[අධෝලිපිය: 1. මුන් වහන්සේ දෙ වැනි පැරකුම්බා රාජොත්තමයන් තිස් වැන්නෙහි කරණ ලද ශාසන ශොධනයෙන් පසු ව පළා බත්ගල විසූහ.]

4. අත්තනගල්ලේ ප්‍රතිරාජ පරිවෙණාධිපති අනවමදර්ශී (උභය වාසයෙහි ම) සඞ්ඝරාජ ස්ථවිර 1. දෛවඥ කාමධෙනු (සංස්කෘත) 2. පරොපකාරය (සංස්කෘත)

5. 3. හත්ථවනගල්ල විහාරවංශ (පාළි-චම්පූ) මෙය සඞ්ඝරාජයන්ගේ නියම ය ලෙස කරණ ලද අන්‍යතර පඬිවරයෙකුගේ කෘතියෙකි.

6. පඤ්චමූල පරිවෙණාධිපති මහා ස්ථවිර 1. භෙසජ්ජමඤ්ජුසා (පාළි)¹

7. පළාබත්ගල ප්‍රතිරාජ පිරුවන්හි වෛදේහ මහා ස්ථවිර 1. සද්දලක්ඛණය (සිංහල ව්‍යාකරණ) 2. සමන්තකූට වණ්ණනා (පාළි) 3. රසවාහිනී (පාළි)

8. දෙවැනි පැරකුම්බා රජතුමා 1. විසුද්ධිමාර්ග මහා සන්නය (සිංහල) 2. නිස්සන්දෙහ නම් වන විනිස සන්නය (සිංහල) 3. කව්සිළුමිණ (සිංහල මහා කාව්‍යයක්)

9. මයුරපාද පරිවෙණාධිපති බුද්ධපුත්‍රයන් වහන්සේ² 1. පූජාවලිය (සිංහල) 2. යොගාර්ණවය (සිංහල වෙදකම) 3. ප්‍රයොගරත්නාවලිය (සිංහල වෙදකම)

10. චොලිය බුද්ධප්පිය මහා ස්ථවිර³ 1. මහා රූප සිද්ධි (පාළි) 2. පජ්ජමධු (පාළි)

11. ත්‍රිපිටකධාරී ධර්මසේන මහා ස්ථවිර 1. සද්ධර්මරත්නාවලිය (සිංහල)

12. ගොතම මහා ස්ථවිර⁴ 1. සම්බන්ධ චින්තා ව්‍යාඛ්‍යාව (සිංහල)

[අධෝලිපි: 1. මුන් වහන්සේ පළාබත්ගල - වාගිරිගල - මයුරපාද පිරිවෙණ යන තුන් තන්හි ම විසූහ. පූජාවලිය පළාබත්ගලදීත්, යොගාර්ණවය වාගිරිගලදීත්, ප්‍රයොගරත්නාවලිය මයුරපාද පිරිවෙන්හිදීත් ලියූහ. 2. මුන් වහන්සේ වෛදේහ හිමියන්ගේ පැවිදි සොහොයුරෙකි. ලඞ්කාවේ දක්ෂිණාරාමයේ සහ සොළී රට බාලාදිත්‍ය චූඩාමාණික්‍ය විහාරයෙහිත් විසූහ. 3. මුන්වහන්සේ ද වෛදේහ හිමියන්ගේ පැවිදි සොහොයුරෙකි. 4. සිඛවලඳ විනිසෙහි පාළි පරිවර්තනය වූ සික්ඛාපදවලඤ්ජනය ද මුන් වහන්සේගේ කෘතියක් ලෙස සලකති.]

මේ දෙළොස් මහ පඬිවරුන්ගේ ග්‍රන්ථකාරකත්ව ය ගැණ සලකා බලන කල බුද්ධපුත්‍ර හිමියන් එක් පසෙකත්, ධර්මසේන හිමියන් වෙන පසෙකත්, රජතුමා ඇතුළු අනෙක් හැම දෙන ම තවත් පසෙකත් ඇතුළත් කළ හැක. බුද්ධපුත්‍ර-ධර්මසේන දෙ නම හැර ඉතිරි දස දෙනා අතුරෙන් පස් නමකගෙන් ව්‍යාකරණ—ඡන්දස්—කාව්‍ය— අලඞ්කාර සහිත පාළි සාහිත්‍යයේ දියුණුවත්, එක නමකගෙන් පාලි සාහිත්‍යයේ හා හෙළු වියරණයේ දියුණු වත්, තවත් එක නමකගෙන් සංස්කෘත සාහිත්‍යයේ පොෂණයත් ඉතිරි තුන්දෙනාගේ කෘති වලින් පෙළබස හදරණ අයගේ පහසුවත් සැලසෙන බව පෙනේ. මේ අතර භික්ෂූන් වහන්සේගේ ප්‍රයෝජනය පිණිස පමණක් (ගර්භිණී-කුමාර චිකිත්සා හැර) පාළි භාෂාවෙන් ලියූ වෙද පොතක්¹ හා සංස්කෘත භාෂාවෙන් ලියූ නක්ෂත්‍ර² පොත් දෙකක් ද තිබෙන නමුත් ස්වභාෂාව පමණක් දන්නා අයට ඒවායින් වැඩි ප්‍රයෝජනයක් ගැනීම දුෂ්කර ය. පොතපත ම හදරා පොත පතෙහි ම එන දෙය ම ලියූ, පොත පත ගැන ම විශාරද බුද්ධිමතුන් වූ මේ දස පඬිවරයන්ගේ කෘති වලින් සාමාන්‍ය ජනයාට සැහෙන ප්‍රයෝජනයක් අත් වෙතොත් කලාතුරකිනි.

ඉතිරි මයුරපාද-ධර්මසේන දෙ නම වරෙක එක මහක ත් තව වරෙක මයුරපාද හිමියන් පමණක් තනි ව වෙන මහකත් ගමන් කරමින් ලක්වැසියන්ගේ අභිවෘද්ධිය සඳහා ක්‍රියා කළ බැව් පෙනේ. මේ දෙ නම ම ග්‍රන්ථ සම්පාදනය කර තිබෙන්නේ ව්‍යවහාර සිංහලයෙනි. පොදු ජනයාට ප්‍රයෝජන වත් වන ලෙසිනි. ඒ ග්‍රන්ථ සැරසීමෙහිලා බොහෝ සෙයින් ම උපයෝගී කොට තිබෙන්නේ එකල ජන ප්‍රවාදයෙහි පැවති උපමා - උපහාසාදි ය ම ය. සීනියට වඩා හකුරෙහි රසය දන්නා පිටිසරයෙකු මෙන් ගතානුගතික ග්‍රන්ථ සම්පාදනයට වහල් නොවී පොදු බෞද්ධ ජනතාව තුළ කියවීම් රුචිය හා ඒ මගින් ධර්මඥානයත් ඇතිවන සේ සද්ධර්ම රත්නාවලිය ලියන අතර පූජාවලියෙන් ඒ සියල්ලත් තුනුරුවන් කෙරෙහි ශ්‍රද්ධාභක්තියත්, තවත් ලංකා ශාසන ප්‍රවෘත්ති හා සිංහල ඉතිහාස ආදියත් උගන්වයි. පඤ්චමූල පරිවෙණාධිපතීන් වහන්සේ විසින් භික්ෂූන් වහන්සේගේ ප්‍රයෝජනයට පමණක් සැහෙන පරිදි ගර්භිණී—කුමාර චිකිත්සා අත හැර වෙද පොතක් පාළි භාෂාවෙන් ලියා විශේෂ ශික්ෂා ගරුකත්වයක් පෙන්වන අතර තරහයකට නැතහොත් සරදමකට මෙන් පූජාවලී කර්තෘන් වහන්සේ ගර්භිනී-කුමාර චිකිත්සා ඇතුළු හැම චිකිත්සාවක්ම ඇතුළත් කොට හැම දෙනාගේ ම ප්‍රයෝජනය පිණිස කාටත් තේරුම් ගතහැකි ව්‍යවහාර සිංහල භාෂාවෙන් වෙද පොත් දෙකක් ලියති.

[අධෝලිපි: 1. භෙසජ්ජමඤ්ජුසා— සබ්‍රහ්මචාරිනො භික්ඛූ - ජාතවෙය්‍යත්තියා කල්ලා හොන්තූති රොපෙසු - අඤ්ඤමඤ්ඤතිකිච්ඡකා. 2. දෛවඥ කාම ධෙනු - පරොපකාර]

මෙ සේ බලන කල පූජාවලී— සද්ධර්ම රත්නාවලී කර්තෘවරු ගැමියන් අතර ඉපදී, ගැමි ජීවිතයෙහි රසවිඳ හොඳට පුරුදු නාගරික ජීවිතය ගැණත් පරික්ෂාවෙන් ලබා ගත් මනා අවබෝධයක් ඇත්තෝ ය. බාහිරශාස්ත්‍රඥානය අතින් මයූර පාද හිමියෝ ධර්මසේන හිමියන් ඉක්මවා යෙති. ධර්මසේන හිමියෝ ත්‍රිපිටක ධර්මය පිළිබඳ හසළ බුද්ධිමතෙකි. බහුශ්‍රැත මහ තෙර නමෙකි. ඒ බැව් ග්‍රන්ථාවසානයෙහි එන කර්තෘ සන්දර්ශන ගාථාවන්හි ද ඇතුළත් ව තිබේ. එ සේ ම යමක් ගැන නිදහස් ලෙස සිතා මතා ගැන්මෙන් හා ගැඹුරු ධර්මයක් කමා අවට තිබෙන කවුරුත් දන්නා සාමාන්‍ය වස්තුවක් උපමා වශයෙන් ගෙණහැර පා අවබෝධ කරවීමෙන් ලත් බුද්ධිප්‍රභාවය අතින් නම් එ කල විසූ සියලු පඬිවරයන් ම ඉක්මවා ගමන් කර තිබෙන බව පෙනේ. මෙ සේ මේ දෙ නම ගේ ලෝකාර්ථචර්‍යාවෝ වරෙක එක ම මගෙක ගමන් කළ නමුත් ප්‍රයෝජන පක්ෂය ගෙණ තුලනාත්මකව පරීක්ෂා කිරීමේ දී ලැබෙනුයේ මනෝ-රොග නිවාරණය පිණිස එක පොතකුත්, කායික රොග නිවාරණය පිණිස පොත් දෙකකුත් ලියූ බුද්ධපුත්‍ර හිමියන්ට මුල් තැන ත්, මනොරොග නිවාරණය පිණිස පොතක් ලියූ ධර්මසේන හිමියන්ට දෙවැනි තැනත් ය.

සද්ධර්ම රත්නාවලිය

මුලට පූර්විකාව-සුවිසි විවරණය හා බුද්ධ චරිතයත් මැදට කථා වස්තු 308 කුත්, අගට මඞ්ගල සූත්‍රාදි කථාන්තර 33 කුත් ඇතුළත් මේ මාහැඟි මහා ග්‍රන්ථ රත්නය අර්ථ කථාචාර්ය අනුබුද්ධ බුද්ධඝොෂ මහා සාමීන් විසින් ධම්මපද පාළියට ලියූ අටුවා වෙහි එන කථා වස්තු සමූහය කින් හා නාගසේන කථා ආදී තවත් බොහෝ සවිස්තර කරුණු වලිනුත් යුක්ත වූවකි.

මෙය ව්‍යවහාර සිංහල භාෂාවෙන් ලියවුන සාහිත්‍ය ග්‍රන්ථයක් වශයෙනුත්, උගත්-නුගත් හැම දෙනාගේ ම සිත් ගන්නා සුළු ධර්ම ග්‍රන්ථයක් වශයෙනුත්, දඹදෙණි සමයේ ලක්දිව පැවැති සිරිත්-විරිත්-ජනකථා ආදිය උගන්වන සමාජ දර්ශන ග්‍රන්ථයක් වශයෙනුත්, ලඞ්කාවාසීන් අතර සම්භාවිත ය. දඹදිව සිදුවූ කථා ප්‍රවෘත්ති ලක්දිව ගැමි වහරෙහි ආ උපමා—උපහාසාදියෙන් සරසා රසවත් කරණ ලද මේ ග්‍රන්ථය මහනුවර රජුන් ගේ සිංහල සිංහාසනයට සමාන යැ යි කියහැක. අපරදිග සැලැස්මක් අනුව නිමවා අපරදිගින් පිරිනැමුණු ඒ ආසනයෙහි ලක්දිව රන් කැටයම් මැණික්—රාජලාඤ්ඡනාදියෙන් සැරසීමෙන් අපරදිග ලක්ෂණය අතුරුදහන් වූවා සේ පොතේ ඇතුළත් දඹදිව කථා වස්තු කියවන විට සිතෙහි පහළ වනුයේ ලක්දිව සිදු වූ කථා ප්‍රවෘත්ති ලක්ෂණයන් ය.

විවිධ රසයෙන් රස කැවුන, හාස්‍ය රසයෙන් පිරි කථා වස්තු ඇති හෙයින් සද්ධර්ම රත්නාවලිය සැදැහැ ඇත්තන් මෙන් ම සැදැහැ නැත්තන් ද, බෞද්ධයන් මෙන් ම අබෞද්ධයන් ද, කියවන්නකි. සිනමා බැලීමට අවසර නැති බර සිල් ඇත්තවුන්ට ද මෙය කියවීමෙන් උපවිඳනයෙහි වුවමනා පමණ බෞද්ධ චිත්‍ර ජවනිකා පහළ කර ගත හැක.

නිතර පොත් අස්සේ හිස ගසා ගැනීම නිසා පාණ්ඩිත්‍යයෙන් ඉදී—බෙරිව් ගිය හිස් නැති පොත පත කියවීමෙන් හා අවට බැලීමෙන් ලබා ගත් නිවහල් වූ පළල් අවබොධයක් ඇති ගැමි ජීවිතයේ රස විඳ නාගරික පරිසරයෙන් ඔප් නැඟුනු අදහස් ඇති, පඬිවරු මෙය අගනා සිංහල සාහිත්‍ය ග්‍රන්ථයක් ලෙස සලකති.

සිංහල සාහිත්‍යය දියුණු වේවා!

මෙයට, පණ්ඩිත කිරිඇල්ලේ ඤාණවිමල ස්ථවිර

2504/1961 පෙබරවාරි 28 දින මාරපණ ශාස්ත්‍රෝදය පිරුවන්හි දී ය.

පණ්ඩිත කිරිඇල්ලේ ඤාණවිමල ස්ථවිර, මාරපණ ශාස්ත්‍රෝදය පිරුවන්හි දී, 2504/1961 පෙබරවාරි 28 දින