මහාවංශය.pdf

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රමුඛතම ඓතිහාසික මූලාශ්‍රය වන මහාවංශයේ සිංහල පරිවර්තනය සම්පූර්ණයෙන් එක් කොට සකස් කරන ලද ග්‍රන්ථයකි. මෙහි පළමුවන පරිච්ඡේදයේ සිට 101 වන පරිච්ඡේදය දක්වා කොටස අතිපූජ්‍ය හික්කඩුවේ ශ්‍රී සුමංගල නායක මාහිමියන් සහ බටුවන්තුඩාවේ දේවරක්ෂිත පණ්ඩිතයන් විසින් සම්පාදිත පරිවර්තනය ඇසුරෙන් ද, එතැන් සිට 1922 දක්වා කොටස ඩී. එච්. ඇස්. අබේරත්න වියතුන්ගේ කෘතිය ඇසුරෙන් ද, 1923 සිට 1948 දක්වා කොටස පණ්ඩිත මහාචාර්ය නන්දදේව විජේසේකරයන්ගේ සංස්කාරකත්වයෙන් යුත් මහාවංශය (නූතන යුගය) ඇසුරෙන් ද සකස් කර බෞද්ධ සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානය මගින් ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත.

මෙහි ඇතුළත් විස්තීර්ණ සංඥාපනය මඟින් මහාවංශයේ ආරම්භය, මහානාම හිමියන් විසින් එය රචනා කිරීමේ පසුබිම, සීහලට්ඨකථා ඇසුර, පසුකාලීන රචනා සහ පරිච්ඡේද බෙදී ගිය ආකාරය මෙන්ම ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩු සමයේ ජෝර්ජ් ටර්නර් මහතාගේ මැදිහත්වීමෙන් පටන් ගෙන සුමංගල-බටුවන්තුඩාව දෙපල විසින් මුද්‍රණය සඳහා ශෝධනය කළ ආකාරය පිළිබඳ අගනා ඓතිහාසික තොරතුරු රාශියක් සවිස්තරව දක්වා ඇත.

PREFACE - සංඥාපනය.

මහාවංසය

ගුණයෙන් මහත්වූ බුද්ධබුද්ධශ්‍රාවකයන්ගේ පරම්පරාව හෝ ජ්‍යෙෂ්ඨාදියෙන් මහත්වූ මහාසම්මත නරෙන්ද්‍රාදීන්ගේ පරම්පරාව මහාවංස නම් වේ. මේ ප්‍රකරණයද කී උභයවංශයෙන් සඞ්ගෘහිත හෙයින් අභෙදොපචාරයෙන් මහාවංස නම් වේ.

මේ මහාවංසය අනුරාපුර මහා විහාර බද දික්සඳසෙනෙවියා පිරිවෙන් මාහිමි මහානාම මහතෙරුන් විසින් ප්‍රාරම්භකොට කරණලදී. ඒ මහානාම තෙරුවන්වහන්සේ විසින් ප්‍රාරම්භකොට කරණලදී. ඒ මහානාම තෙරුන්වහන්සේ විසින් සිංහල අටුවා පොත්හි පැවැති වංශකථාව ගෙණ ශුද්ධ මාගධීභාෂායෙන් කරණලද්දේයයි මහාවංස ටීකායෙහි කියනලදී. එහි “මහාවිහාරවාසීනං වා මහන්තං පොරාණට්ඨකථං එත්ථහි සීහල භාසං හිත්වා මාගධික භාසාය පවක්ඛාමීති අධිප්පායො” මහාවංසයෙහි දෙවෙනි ගාථාවෙන් මේ වංසයකෙම පුරාතනයන් විසින් කරණලද්දෙත් කිසිතැනෙක ඉතා විස්තරකරණලද්දෙය, කිසිතැනෙක අතිසංක්‍ෂේප කරණලද්දෙය, නොයෙක් පුනරුක්ත දෝෂ ඇත්තේයයි පෙණෙයි. දීපවංසය සඳහා මෙසේ කියන ලද්දේදැයි සැලකෙයි; එහි වනාහි මහාවංසාගතවූ කිසියම් කථාවක් ඉතා විස්තර වශයෙත්ද කිසියම් කථාවක් අති සංක්‍ෂේපයෙන්ද කියනලදී. පූර්‍වයෙහි කියනලද කථා නැවත නැවත කීමෙන් නොයෙක් පුනරුක්තයෙන්ද යුක්තව පෙණේ. එහෙයින් පුරාතනයන් විසින් කළ මහාවංසයයි කියන ලද්දේ දීපවංසය සඳහායයි හැඟෙන නමුත් ටීකායෙහි පුරාතනයන් විසින් කියනලද මහාවංස කථාරම්භාදිය දක්වනු පිණිස දීපවංස පාඨද උදාහරණ කොටත් “අයන්හි ආචරියො එත්ථ පොරාණතං කතම්හි සීහලට්ඨ කථා මහා වංසෙ අතිවිත්‍ථාර පුනරුත්තදොස භාවං පහාය තං සුබගගහණ දීපයොජන සහිතං කත්වා කරොති” යනාදීන් සීහලට්ඨකථා මහාවංසයෙන්ම ගෙණකළබැව් කියනලදී. මේ මහාවංසයට ඇතුළත් බොහෝ කථා සමන්ත පාසාදිකාදි අටුවාවලත් දක්වා තිබේ.

කලින් කල නොයෙක් නොයෙක් ප්‍රකරණවල ලියවී පැවත ආයෙන් එසේ ලියනලද සිංහල පොතෙක්හි ප්‍රවෘත්තිය ප්‍රධානකොට මහානාම ස්ථවිරයන් වහන්සේ විසින් මහාවංශ ග්‍රන්ථය කළබැව් දැන ටීකාචාරින් විසින් එසේ සඳහන් කරණලදැයි සැලකිය යුතුයි. ඉන්පසු පැවති සියල්ල ශ්‍රැතියෙන් හා ප්‍රත්‍යක්‍ෂ දැනීමෙන් අන්තර්ගත කරණලදී.