පාරුපනනය - සීලරතන සරණජෝතිතිස්ස හිමි.pdf

පාරුපනනය (චීවරප්‍රමාණාදිය සහිතයි) යනු භික්ෂූන්ගේ සිවුරු පොරවන ආකාරය (පාරුපනය) සහ චීවර ප්‍රමාණය පිළිබඳ විනය කරුණු විමසන සිංහල විනය ග්‍රන්ථයකි. දෙඩන්දූවේ ගංගාරාමාධිපති විනයාචරිය සද්ධම්මකිත්තිස්සිරි මහොපාධ්‍යාය ශ්‍රී සීලරතන සරණජෝතිතිස්සාභිධාන මහානායක ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ විසින් සම්පාදිත මෙම ග්‍රන්ථය ස්‍යාමනිකායික ‘විනයවාදිනී’ කාරක සංඝ සභාව විසින් ප්‍රතිග්‍රාහිත විය.

සංඥාපනයේ දැක්වෙන පරිදි මෙය සම්පාදනය කරන ලද්දේ පණ්ඩිත කෝදාගොඩ ඤාණාලෝක ස්ථවිරයන් විසින් ලියූ ‘පාරුපනසිඛ’ නමැති ග්‍රන්ථයෙහි දැක්වෙන විනයවිරුද්ධ මත නිරාකරණය කිරීම සඳහා ය. එම ස්ථවිරයන් කලින් ප්‍රකාශ කළ ‘පාරුපනපාලි’ ග්‍රන්ථය ද එහි විමසා ඇත.

සුගත දේහ ප්‍රමාණය, සුගත වියත, සුගත චීවරය, භික්ෂූන්ගේ චීවර ප්‍රමාණය, එකාංශ හා උභයාංශ පාරුපනය, බුදුපිළිම ආදී වාදස්ථාන මෙහි සාකච්ඡා කෙරේ. අටුවා ටීකා අනුව සිවුරු ප්‍රමාණ, ගම්වැදීමේදී උභයාංශ පාරුපනය පැවැත්විය යුතු බව, එකාංශ පාරුපනය බුරුම ලංකා රටවල පැවති ආකාරය (ඉතිහාස පරිච්ඡේදය) සහ විරුද්ධ මතයට පිළිතුරු (උත්තර පරිච්ඡේදය) ද ඇතුළත් වේ. ග්‍රන්ථාරම්භයේ ගන්ථකත්තුවිනයාචරියපරම්පරා පාලි ගාථා ද අම්බලම්ගොඩ සිරි සීලරතන මහානායක හිමියන්ගේ හා දෙඩන්දූවේ ශ්‍රී සරණජෝති මහානායක හිමියන්ගේ ඡායාරූප ද ඇත.

සංඥාපනය 1948 අගෝස්තු 25 දින දෙඩන්දූව ගංගාරාම විහාරයේදී ලියා ඇත. දෙඩන්දූවේ ‘සනීඩේල්’හි නිවැසි චාර්ලස් ජයවර්ධන මහතා විසින් ප්‍රකාශිත මෙම පොත මහාබෝධි යන්ත්‍රාලයෙහි මුද්‍රණය කෙරිණි (බු.ව. 2492 / ක්‍රි.ව. 1948). මෙම ඩිජිටල් පිටපත 2014 මාර්තු (මැදින් 2557) පුණ්‍ය ශ්‍රී තුෂන්ත මහතා (‘සදහම් සෙවණ’, මිනුවන්ගොඩ) විසින් ධර්මදානය සඳහා නැවත සංරක්ෂණය කරන ලද්දකි.

සංරක්ෂණය සහ ධර්මදානය

පින්වත් පුණ්‍ය ශ්‍රී තුෂන්ත මහතා සහ උපේක්ෂා පියරංගිකා මහත්මිය විසින් අභාවප්‍රාප්ත ඥාතීන්ට පුණ්‍යානුමෝදනා කිරීම පිණිසත් කල්‍යාණමිත්‍රයන් වහන්සේලාට හා දෙමවුපියන්ට සෙත් පැතීම පිණිස මෙන් ම තමන්ට ධර්මාවබෝධය පිණිසත් මෙම ධර්මදානය සිදු කරන ලදී.

සැ.යු.

දෙඩන්දූවේ ගංගාරාමාධිපති විනයාචරිය සද්ධම්මකිත්තිස්සිරි මහෝපාධ්‍යාය අතිපූජනීය ශ්‍රී සීලරතන සරණජෝතිතිස්සාභිධාන මහානායක ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ විසින් සම්පාදිත ‘පාරුපනනය’ නම් වූ මෙම ධර්මග්‍රන්ථයෙහි ඇති දුර්ලභ බව සහ වටිනාකම සලකමින් ධර්මදානය සඳහා පමණක් කතෘ අවසරය රහිත ව අප විසින් මෙය සංරක්ෂණය කරන්නට යෙදුණු අතර කතෘ වෙනුවෙන් යම්කිසි පාර්ශ්වයකට අලාභයක් සිදූ වී ඇතිනම් මේ සඳහා අලාභ ගෙවීමට අප සූදානම් බව දන්වා සිටිමු.

පුණ්‍ය ශ්‍රී තුෂන්ත, ‘සදහම් සෙවණ’, 134/A, ගලගෙදර වත්ත, වැල්හේන පාර, මාතම්මන, මිනුවන්ගොඩ. (නැවත සංරක්ෂණය : මැදින්/2557 ( 2014 මාර්තු ))

සංඥාපනය.

පාරුපනනය නම්වූ මෙම ග්‍රන්ථය නිපදවනලද්දේ පණ්ඩිත කෝදාගොඩ ඤාණාලෝක ස්ථවිරයන්විසින් ශාසනිකචීවරයත් උභයාංශපාරුපනයත් විනාශක දූෂ්‍යප්‍රතිපත්තියක් පහළ කරණු පිණිස කරන ලද පාරුපන සිඛ නමැති ග්‍රන්ථයෙහි දක්වෙන විනයවිරුද්ධමත නිරාකරණය කිරීමෙන් ශාසන සංග්‍රහය පිණිසය.

මේ ස්ථවිරයන් කලින් ප්‍රකාශ කරණලද පාරුපනපාලි නමැති ග්‍රන්ථයෙක්ද ඇත. මේ පාරුපනපාලිය පාරාජිකපාලි පාචිත්තියපාලි ආදියමෙන් ත්‍රිවිධ සංගායනාවට ඇතුළත් නැතත් අනාගත කාලයෙහි දෙශනා පෙළේම පාලියක් යයි සැක කිරීමට ඉඩතිබේ.

තවද පාරුපනපාලියෙහි සුපටිච්ඡන්නසික්ඛාපදට්ඨකථායං වුත්තං යනු කියාතිබෙන බැවින් සුපටිච්ඡන්න ශික්ෂාපද අටුවාවක්ද තිබෙන බවක් හැඟේ මේ කාරුණු සලකනවිට පාරුපනපාලියත් සුපටිච්ඡන්නසික්ඛාපද අටුවාවත් ත්‍රිපිටකයෙන් බැහැරවන බැවින් වෛතුල්‍ය පිටකයෙහි කොටසක් යයි සැක කිරීමටද ඉඩ තිබේ.

එහි සිංහල අනුවාදයක් හැටියට පාරුපනසිඛ කර තිබේ. පාරුපනපාලියෙහි දක්වෙන සමහර කරුණු පාරුපනසිඛයෙහි වෙනස්කර තිබේ. ඉන් හැඟෙන්නේ ඒ පාලි ග්‍රන්ථය නියම ශුද්ධ ග්‍රන්ථයක් නොවන බව තමන්ම ප්‍රකාශ කිරීමකි. ශුද්ධ ග්‍රන්ථයක් නම් වෙනස් නොකොට පරිවර්තනය පමණක් කටයුතුවේ. එබැවින් පාලිග්‍රන්ථයට උත්තරපොතක් ලිවීම නිරර්ථක කටයුත්තකි

පාරුපනය උගතමනා දෙශනාර්ථකථාදිය එමට තිබේ. එහෙයින්ම ලඞ්කාශාසන භාරධාරී පඬිවරයෝ නිශ්ශබ්දවූහ. ඉන් පත් සිඛකතෘ තම ඇදකරවන භාෂායෙන් පාරුපනසිඛ කලේය.

භාෂාවක ලොපාදෙශාගමාදිය වුවමනා කරන්නේ උච්චාරණ පහසුවත් වාක්‍යශ්ලිෂ්ටතාවත් අපෙක්ෂාවෙනි. ඒ කිසිවක් බලාපොරොත්තු නැතිව ස්ථාන අස්ථාන විචාරයක් නැතිව විකාර ඇකාරයන්ගෙන් ගහණකොට පාරුපනසිඛ ලියා තිබේ. රථ අකුරු නැති මදසමාස ඇති චූර්ණිකගද්‍ය ලක්ෂණයෙහි පිහිටියේ නම් මීට වඩා කියවීමට පහසු වන්නේය.

ඇකාර විකාරය කරණකොට එබඳු මාධුර්‍යයෙක් පාරුපනසිඛයෙහි නැත. ගුරුළුගෝමින් විසින් කරනලද අමාවතුරෙහි කට ඇදකරවන භාෂාවක් නැත. ඒ මධුර මනොහර කොමල ශිෂ්ට පණ්ඩිතයන්ගේ භාෂා නීති රීති උල්ලඞ්ඝනය කොට සිංහල භාෂාව දූෂ්‍ය කිරීමට අදහස් කලාක් මෙන්ම අළුත්කුරුවේ පඬිහු මෙන් සම්බුද්ධශාසනයද විනාශ කරනු පිණිස දෙශනාර්ථකථා ටීකා පොත්වල දක්වෙන අදහස් නොපිළිගෙන දුටු දුටු පාඨ දක්වියයුතු තැන නොතැන නොසලකා කිසිම පිළිවෙලක් නැතිව අවිචාරිත පරිදි කරුණු දක්වා තිබේ.

තර්කානුගතව ගත් වාදස්ථාන සුගතදෙහප්‍රමාණය. සුගත් වියත, සුගතචීවරය, භික්ෂූන්ගේ චීවරය, පාරුපනය, බුදුපිළිමය, යනාදිහු වෙති. බුද්ධදෙහප්‍රමාණය උන්නතභාවයෙන් සිඛකතෘට වඩා වෙනසක් නැති බව කියයි. කාශ්‍යප බුදුන් සම විසිරියනක් උස බව බුද්ධවංසපාලියෙහි වදාළ සේක. අටුවාහි අප බුදුන් දොළොස්රියනක් උස බව දක්වේ. කාශ්‍යප්බුදුන් හා සමකොට බැලීමේදී අප ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශ්‍රී දෙහය දොළොස් රියනයයි අටුවාහි දක්වෙන ගණන හා සංසන්දනය වේ.

භික්ෂුණීවිභඞ්ගපාචිත්තියපාලියෙහි භික්ෂුණීයට ජලස්නානයට වදාළ දියසළුවට සිඛකතෘ කියන්නේ දිග දෙරියනයි. පලල රියනයි. අටුවාහි කී ගණනින් මැනගත් විට දිග සරියනයි. පළල තුන්රියනයි. අටුවාහි කී ගණන ජලස්නානයට පමණය. සිඛකතෘ කියන දෙරියන් රියන්කඩ භික්ෂුණීයට තබා සාමාන්‍යස්ත්‍රියකටවද විළිවසා හැඳ ස්නානයට නොපිළිවන් බැවින් බුදුමතය දක්වෙන අටුවා මතයම පිළිගතයුතු. සිඛමතය හළයුතු.

සුගත් වියත මධ්‍යමපුරුෂ වියත් තුන බව අටුවාහි කියා තිබේ. ටීකාවලත් ඒ ගණනම ලැබේ.

භික්ෂුණීවිභඞ්ගපාචිත්තියපාලියෙහි ජලසාටිකයෙහි පමණ වදාලේ සුගත් වියතෙනි.

සුගතදෙහප්‍රමාණය තමන්වහන්සේගේ වියතෙන් වියත්අටක් උස බව බුදුන්ම වදාළ බැවින් අප බුදුන් දොළොස්රියනයයි අටුවාහි දක්වූ ගණන බුද්ධඝොෂාචාර්‍ය මතය නොව සර්වඥමතය බව සැලකියයුතු. කරුණු මෙසේ බැවින් සිඛකතෘට දෙශනාපෙළට පහර නොගසා සවමතය ස්ථිරකරගන්නට නොපිළිවන. යම්කී පරිදි බුදුමතය අනුව සුගත චීවරය මැනගත් විට මධ්‍යමපුරුෂ රියනින් දිගින තෙලෙස්රියන් සමාරත් සරස නවරියනත් ලැබේ. ඒ සුගත චීවරයාගේ ප්‍රමාණය මෙසේ යයි වදාළසේක.

සුගත් අතින් නවවියත් සවියත් චීවරයෙහි සාධාරණ පරිභොගය වදාලේ ආයුෂ්මත් මහාකාශ්‍යප ස්ථවිරයන් වහන්සේට පමණක් බැවින් සෙසු ශ්‍රාවකයන්ට එපමණ සිවුරු පරිහරණය තහනම්ය. මේ බව නොසලකා නවවියත් සවියත් සිවුරු පරිහරණය බුදුන්ට පිළිවන් නම් අපට නොහැකිවන්නේ මන්දැයි කරණ තර්කය මොඝතර්කයකි. සුගතචීවරප්‍රමාණසිවුරු දැරීමට පිළිවන්යයි කියන්නේ අධික ඌනක සිවුරු ගැන විනයනීතිය නොදත් බවම ප්‍රකාශ කිරීමෙනි. මෙසේ නොවේයයි බුදුන් සමඟ වාද නොකර සිඛකතෘට ගැලවී යානොහැක.

සුගතචීවරයට ඌනවත් ථෙරවාදයේ දක්වෙන මුට්ඨිපඤ්චක සිවුරට උනකම්වත් අතර සිවුර කරගැනීමට වදාලේ පලමු ලද සිවුරු බැවින්ම එපමණින් කරගැණීමටයි.

ඒ සිවුරුවල ප්‍රමාණය සඞ්ඝාටි උත්තරාසඞ්ගදෙක දිග පස්රියන් සමාරයි. පලල සිව්රියන් සමාරයි. අඳනය දිග පස්රියන් සමාරයි. පලල දෙරියන් සමාරයි. මේ සිවුරු තුන් සිවුරු අධිෂ්ඨානයට ගතයුතු නියම සිවුරු වෙති. සිඛකතෘ කියන මුට්ඨිපඤ්චකය තුන්සිවුරු අධිෂ්ඨානයට නොගතයුතු. ඌනකයක් බව විනයෙහි දක්වා තිබේ.

පාරුපනය වනාහි එකාංශපාරුපනය උභයාංශපාරුපන යයි ද්විප්‍රකාරයි. මහණකම ලැබූද පටන් විහාරයෙහි විසීමට ස්වාභාවික එකාංශපාරුපනයත් ගම්වැදීමට උභයාංශපාරුපනයත් පැවැත්වියයුතු ආකාර විනයපිටකයෙහි ප්‍රකටව තිබේ.

ලෝකයෙහි කා අතරත් ගෙදර සිටි වේශය වෙනස් කරගෙන පිටතයාම ශිෂ්ට සම්මත සිරිත වේ. සඞ්ඝරත්නය පහළවූදා පටන් සුපටිච්ඡන්න ශික්ෂාපදය පැනවීමට කලින්ම ගම්වැදීමෙහි උභයාංශ පාරුපනය පැවැති බැව් විශාලාමහනුවර පිරිත් දෙශනා කළ ආනඳ මහතෙරුන්වහන්සේගේ උභයාංශපාරුපනය පැවතීමෙන් ප්‍රකාශවිය. ඒ සිරිත ෂඩ්වර්ගීය භික්ෂූන් කඩකළ බැවින් සුපටිච්ඡන්න ශික්ෂාපදය පැනවූසේක.

සියළු තැන එකාංශපාරුපනය පැවතියේ නම් සුපටිච්ඡන්නඋභයාංශපාරුපනශික්ෂාපදය පැනවීමෙන් වුව මනාවක් නැත. මේ පමණක්වත් සිතාගත නොහැකිවීම බලවත් වරදෙකි. බුදුපිළිම දක්වන්ට සිඛකතෘ එකාංශපාරුපනය දක්වනු පිණිසයි.

වඩිනපිළිමයක් කිරීම නොහැකි බැවින් විහාරයෙහි වැඩසිටින ආකාර පිළිම කරතිබේ. එකාංශපාරුපනය බුරුම ලඞ්කා රටවල ඇති නැතිවූ සැටි මෙහි ඉතිහාසපරිච්ඡේදය බැලීමෙන් දතයුතු.

සවමතය ස්ථිරකිරීමට සිඛකතෘ ගෙනහැරදක්වූ කරුණු උත්තරපරිච්ඡේදයෙහි නිරාකරණය කර ඇත.

මේ පාරුපනනය නමැති ග්‍රන්ථය කියවන මැදහත් කා හටත් සවමතය තහවුරු කරන්නට සිඛකතෘ දක්වූ කරුණුවල අතිශය නිශ්සාරභාවය උත්තරපරිච්ඡේදයෙහි විස්තර කර ඇති බැවින් කියවා හොඳින් තේරුම්ගෙන පන්දහසක් අවුරුදු පවත්නා සම්බුද්ධශාසනය රැකගැණීමෙන් ප්‍රතිපත්ති පූරා නිවන් පසක් කරගැනීමට උත්සාහ කටයුතු.

මිට-ශාසනස්ථිතිකාමී, දෙඩන්දූවේ සරණජොතිතිස්ස මහානායකස්ථවිර. 25-8-1948. ගංගාරාම විහාරය, දෙඩන්දූව.