බාලාවතාර වර්ණනාව - තත්වදීපිකා.pdf
- කතෘ :
- යගිරල පඤ්ඤානන්ද හිමි
- ප්‍රකාශිත වර්ෂය :
- 1928
- මුද්‍රිත වර්ෂය :
- 1928
- පිටු ගණන :
- 618
- බාගත කිරීම් ගණන :
- 1,525
- වෙබ් අඩවියට එක් කළ දිනය :
- 2018-02-14
- ගොනුවේ ප්‍රමාණය :
- 280 MB
පොතේ පිටු කිහිපයක ඡායාරූප පහතින් බලන්න.
තත්‍ථදීපිකා නම්වූ බාලාවතාර වර්ණනාව යනු පාලි ව්‍යාකරණ ග්‍රන්ථයක් වන බාලාවතාරය විස්තර කරමින් සම්පාදිත පාලි-සිංහල සවිස්තර වර්ණනාවකි.
මෙම කෘතිය සුබෝධාකර පරිවේණාධිපති ත්‍රිපිටක වාගීශ්වරාචාර්ය්‍ය උපාධ්‍යාය පණ්ඩිත යගිරල පඤ්ඤානන්ද නායක ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ විසින් සම්පාදනය කරන ලද්දකි. ගෝනාගල ඇම්. ඩී. පොඩිසිඤ්ඤො අප්පුහාමිගේ ධන පරිත්‍යාගයෙන් ඩී. ඩී. කන්නංගර වෙදමහතා විසින් බුද්ධ වර්ෂ 2472 (ක්‍රි.ව. 1928) දී අලුත්ගම සද්ධර්‍මප්‍රකාශ යන්ත්‍රාලයෙහි මුද්‍රණය කරවා ඇත.
මෙහි ආරම්භයෙහි භාෂාවන්ගේ සම්භවය, ප්‍රාකෘත, අපභ්‍රංශ, මාගධී සහ පාලි භාෂාව පිළිබඳවත්, ත්‍රිපිටක පාලිය, අටුවා සහ ටීකා මෙන්ම ව්‍යාකරණ සම්ප්‍රදායන් පිළිබඳවත් ඉතා දීර්ඝ ‘විඥාපනී’ නම් ප්‍රස්තාවනාවක් අන්තර්ගත වේ. බාලාවතාර සන්ධි, නාම, සමාස, තද්ධිත, ආඛ්‍යාත, කෘදන්ත හා කාරක යන සියලු කාණ්ඩයන්හි සූත්‍ර හා නිදර්ශන මෙහි සවිස්තරව විවරණය කර ඇත.
විඥාපනී
භාෂා.
“භාසියතෙ සන්තාන මුස්සාසො එතාය” යනු භාෂාශබ්දයාගේ නිරුක්තියයි. යමෙක් කරණකොට සන්තානයන්ගේ හැඟීම පහළකරනු ලැබේද එය භාෂා යයි කියති. යමෙකුගේ අදහස් අනිකකුට අවබෝධකරවීම සඳහා කරණ වාග්ව්‍යාපාරයත් කායවිකෘතියත් දෙකම භාෂානාමයෙන් ඇතුළත්කොට සැලකිය යුතුය. යම්සේ වාග්ව්‍යාපාරයෙන් අදහස් ඇඟවීම භාෂා යයි විවාදරහිතව පිළිගත්තාහුද්ද එසේම කායව්‍යාපාරයෙන් අදහස් ඇඟවීමද භාෂාවකැයි විවාදරහිතව පිළිගතයුතුය. කැඳවීමය, යැවීමය, ඉල්ලීමය, ප්‍රතික්ෂේපය, යනාදියෙහිදී වරෙන්, පලයන්, දියන්, එපා, යනුවෙන් කරණ වාග්ව්‍යාපාරය භාෂාව වන්නේ නම් ඒ අදහස්ම ඇඟවීම පිණිස අත හෝ හිස හෝ වෙනත් ප්‍රත්‍යංගයක් ක්‍රියා කරවීම භාෂාව නොවන්නට හේතුවක් නොමැති හෙයිනි.
මෙහි වාග්චාරයෙන් නිකුත්වන ශබ්දමාත්‍රයෙකුත් කායචාරයෙන් නිකුත්වන ක්‍රියාමාත්‍රයෙකුත් යමකුගේ අදහස කොපමණ දවා අනිකකු විසින් තේරුම් ගතහැකි ශෙයින්ද වටහාගෙන ඇඟවිය හැකි කෝපය, රවටාබැලීම ආදී ආදී ක්‍රියාවිධියෙකුත් ඇඟවිය හැකි හෙයින්ද වාග්චාරයෙන් නිකුත්වන ශබ්දය මෙන්ම කායචාරයෙන් නිකුත්වන ක්‍රියාවද භාෂාව්‍යවහාරයෙහි ඇතුළත් විය යුතුමය.
අතීතලෝකයෙහි ‘හස්තමුද්‍රා’ නමින් භාෂාවක් පැවැති බවද මහෞෂධ පණ්ඩිතයන් භෙරීකම් පරිබ්‍රාජිකාව සමග එක්වැදගත් ප්‍රස්තාවකදී ඒ භාෂාවෙන් අදහස් ගනුදෙනු කරගත් බවද වාචසික භාෂාව පමණක් කායික භාෂාව දියුණුවට නොපැමිණි බවද එය ක්‍රමයෙන් පිරිහී යන බවද දැන් පවා මිනිසුන් අතර යටකී ලෙස පවත්නේ එහි විකෘතාවශේෂයක් බවද පිළිගත යුතු ය.
අධ්‍යයන, අධ්‍යාපන, පරිශීලන විෂයක පොදු භාෂාවක් කායිකවුවද වාචසිකවුවද පිරිහෙන්නේමය. එහෙයින් වර්තමාන ලෝකයෙහි පමණක් නොව අනාගත ලෝකයෙහි කායික භාෂාව ජීවත් නොවන්නේ යයි සිතාමු.