යාතං මෙ හත්ථිගීවායාතිආදිකා ආයස්මතො භද්දියත්ථෙරස්ස ගාථා. කා උප්පත්ති? අයම්පි පුරිමබුද්ධෙසු කතාධිකාරො පදුමුත්තරස්ස භගවතො කාලෙ මහාභොගකුලෙ නිබ්බත්තිත්වා විඤ්ඤුතං පත්තො එකදිවසං සත්ථු සන්තිකෙ ධම්මං සුණන්තො සත්ථාරා එකං භික්ඛුං උච්චාකුලිකානං අග්ගට්ඨානෙ ඨපියමානං දිස්වා සයම්පි තං ඨානන්තරං පත්ථෙත්වා සත්තාහං බුද්ධප්පමුඛස්ස භික්ඛුසඞ්ඝස්ස මහාදානං දත්වා පණිධානං අකාසි. සත්ථාපිස්ස අනන්තරායෙන සමිජ්ඣනභාවං දිස්වා බ්යාකාසි. සොපි තං බ්යාකරණං සුත්වා උච්චාකුලිකසංවත්තනිකං කම්මං පුච්ඡිත්වා ධම්මස්සවනස්ස කාරාපනං, ධම්මමණ්ඩපෙ ආසනදානං, බීජනීදානං, ධම්මකථිකානං පූජාසක්කාරකරණං, උපොසථාගාරෙ පටිස්සයදානන්ති එවමාදිං යාවජීවං බහුපුඤ්ඤං කත්වා තතො චුතො දෙවමනුස්සෙසු සංසරන්තො කස්සපස්ස භගවතො අපරභාගෙ අම්හාකං භගවතො උප්පත්තියා පුරෙතරං බාරාණසියං කුටුම්බියඝරෙ නිබ්බත්තො සම්බහුලෙ පච්චෙකබුද්ධෙ පිණ්ඩාය චරිත්වා එකස්මිංයෙව ඨානෙ සමාගන්ත්වා භත්තවිස්සග්ගං කරොන්තෙ දිස්වා තත්ථ පාසාණඵලකානි අත්ථරිත්වා පාදොදකාදිං උපට්ඨපෙන්තො යාවජීවං උපට්ඨහි.

සො එකං බුද්ධන්තරං දෙවමනුස්සෙසු සංසරිත්වා ඉමස්මිං බුද්ධුප්පාදෙ කපිලවත්ථුනගරෙ සාකියරාජකුලෙ නිබ්බත්ති, භද්දියොතිස්ස නාමං අහොසි. සො වයප්පත්තො අනුරුද්ධාදීහි පඤ්චහි ඛත්තියෙහි සද්ධිං සත්ථරි අනුපියම්බවනෙ විහරන්තෙ සත්ථු සන්තිකෙ පබ්බජිත්වා අරහත්තං පාපුණි. තං සත්ථා අපරභාගෙ ජෙතවනෙ අරියගණමජ්ඣෙ නිසින්නො උච්චාකුලිකානං භික්ඛූනං අග්ගට්ඨානෙ ඨපෙසි. සො ඵලසුඛෙන නිබ්බානසුඛෙන ච වීතිනාමෙන්තො අරඤ්ඤගතොපි රුක්ඛමූලගතොපි සුඤ්ඤාගාරගතොපි “අහො සුඛං, අහො සුඛ”න්ති අභික්ඛණං උදානං උදානෙසි. තං සුත්වා භික්ඛූ සත්ථු ආරොචෙසුං – “ආයස්මා භද්දියො කාළිගොධාය පුත්තො අභික්ඛණං ‘අහො සුඛං, අහො සුඛ’න්ති වදති, අනභිරතො මඤ්ඤෙ බ්රහ්මචරියං චරතී”ති. සත්ථා තං පක්කොසාපෙත්වා “සච්චං කිර ත්වං, භද්දිය, අභික්ඛණං ‘අහො සුඛං, අහො සුඛ’න්ති වදසී”ති පුච්ඡි. සො “සච්චං භගවා”ති පටිජානිත්වා “පුබ්බෙ මෙ, භන්තෙ, රජ්ජං කාරෙන්තස්ස සුසංවිහිතාරක්ඛො අහොසිං, තථාපි භීතො උබ්බිග්ගො උස්සඞ්කිතො විහාසිං. ඉදානි පන පබ්බජිතො අභීතො අනුබ්බිග්ගො අනුස්සඞ්කිතො විහරාමී”ති වත්වා –